II SA/Lu 538/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 10 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. Od skargi jako pisma wszczynającego postępowanie pobiera się wpis (art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej ppsa, który należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu (art. 219 § 1 w zw. z art. 212 § 1 ppsa), a do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia ich stronom (art. 47 § 1 ppsa). B. M., wnosząc skargę nie uiściła należnego wpisu, który w rozpatrywanej sprawie jest wpisem stałym w kwocie 500 zł (§ 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Do skargi nie dołączyła również jej odpisów w odpowiedniej ilości. W tej sytuacji skarżąca została wezwana w trybie art. 220 § 1 ppsa do uiszczenia wpisu od skargi oraz w trybie art. 49 § 1 ppsa do złożenia 2 odpisów skargi. Do dokonania tych czynności zakreślono skarżącej siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwanie i pouczenie zostało doręczone w dniu 24 sierpnia 2010 r. S. M. – mężowi skarżącej, będącemu dorosłym domownikiem, który podjął się oddania przesyłki adresatowi (k. 16 akt sądowych), co oznacza, zgodnie z art. 72 ppsa, że doręczenie zostało skutecznie dokonane. Termin określony w wezwaniu upłynął bezskutecznie, gdyż skarżąca nie uiściła wpisu od skargi, jak również nie uzupełniła braków skargi przez złożenie jej odpisów. W myśl art. 220 § 3 ppsa skarga podlega odrzuceniu, jeśli pomimo wezwania nie został uiszczony od niej należny wpis. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.