II SA/Lu 539/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 19 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. C. i B.C. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braków formalnych skargi p o s t a n a w i a przywrócić termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi. Na podstawie zarządzeń z dnia 27 lipca 2011 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braku formalnego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] oraz do uiszczenia od niej wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Do wykonania tych czynności zakreślono skarżącym termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie tym skarżący nie uzupełnili jednak braków formalnych skargi ani nie uiścili wpisu sądowego, co skutkowało odrzuceniem ich skargi postanowieniem Sądu z dnia 24 sierpnia 2011 r. W tym samym dniu skarżący wystąpili do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi i uiszczenia wpisu od skargi. W jego uzasadnieniu podnieśli, iż są osobami niedołężnymi w podeszłym wieku (skarżący 90 lat, a skarżąca 82 lata), z uwagi na co przeoczyli zakreślony termin. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tytułem wstępu należy wskazać, iż przywrócenie terminu jest instytucją prawną mającą na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu jeśli uchybienie tego terminu nastąpiło z przyczyn obiektywnie od niej niezależnych. Zgodnie bowiem z regulacją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie ustawowego terminu jest bezskuteczna. Jednak po myśli art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności bez swej winy. Dokonując oceny okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu Sąd uznał, iż skarżący w wystarczający sposób uprawdopodobnili brak swojej winy w niedopełnieniu w terminie przedmiotowych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej ostatniej przesłanki należy mieć bowiem na uwadze obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak dokonania w zakreślonym terminie czynności procesowych był natomiast spowodowany niedołężnością skarżących wynikającą z ich podeszłego wieku, a zatem okolicznością od nich niezależną. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia, stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a.