II SA/Lu 542/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia 29 stycznia 2014 r. R. A. zwrócił się do Starosty Powiatowego w L. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę punktu gastronomicznego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodno – kanalizacyjną i elektryczną, zewnętrzną instalacją wodociągową, kanalizacyjną i energetyczną na działce nr ewid. 49 położonej w miejscowości S. K. Gmina K. Postanowieniem z dnia [...]. Starosta L. zobowiązał Inwestora do uzupełnienia w terminie do dnia 25 marca 2014 r. przedłożonego projektu budowlanego poprzez sporządzenie projektu zagospodarowania działki zgodnie z art. 34 ust.3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) sporządzonego na mapie do celów projektowych, która powinna zawierać opracowane geodezyjnie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, linie zabudowy oraz osie ulic, dróg itp., jeżeli zostały ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto projekt powinien wykazywać zgodność z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. w zakresie terenów zurbanizowanych zatwierdzonego uchwalą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz.Urz. Województwa L. z dnia 8 grudnia 2005 r., nr 223, poz. 3576) oraz późniejszymi zmianami zatwierdzonymi uchwałą nr [...] i nr [...] z dnia 31 sierpnia 2007 r. (Dz.Urz. Województwa L. nr 164 poz. 2936 i 2937 z dnia 6 grudnia 2007 r.) lub w przypadku braku planu z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Starosta zobowiązał również inwestora do dołączenia zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego stwierdzającego stan na dzień opracowania projektu. Inwestor pouczony został o skutkach niewykonania postanowienia w zakreślonym w nim terminie. Inwestor przy piśmie z dnia 20 marca 2014 r. przedłożył decyzję Wójta Gminy K. o warunkach zabudowy z dnia [...] r., decyzję Starosty Powiatowego w L. z dnia [...] r., Nr [...], decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., [...] i z dnia [...] r., Nr [...], postanowienie Starosty Powiatowego w L. z dnia [...]r., Nr [...] oraz Dziennik Urzędowy Województwa L. z dnia [...] r., Nr [...] w części, w której zawiera ustalenia szczegółowe dla terenu o symbolu K 149 RM i K 152 R położonego w miejscowości S. oraz kserokopię załącznika graficznego do terenu o symbolu K 149 RM i K 148 R. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W ocenie Starosty dokumenty przedłożone przy piśmie z dnia 20 marca 2014 r. nie są tymi, do przedłożenia których Inwestor został zobowiązany postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. Przedłożony projekt budowlany w części dotyczącej zagospodarowania działki nadal nie określa terenów o różnym przeznaczeniu, jak również stref ochronnych w stosunku do tych terenów, jeżeli takie by występowały. Przy rozpatrywaniu wniosku organ ma zaś obowiązek wzięcia pod uwagę nie tylko zapisy planu miejscowego dla wnioskowanej działki, lecz również warunki dla terenu przyległego. Ponadto dla terenu planowanej inwestycji obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzone uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz.Urz. Województwa L. z dnia 8 grudnia 2005 r. Nr 223, poz. 3576). Ustalenia te jako akt prawa miejscowego są wiążące dla organu wydającego pozwolenia na budowę. Stwierdzenie zgodności planowanego zamierzenia budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymaga przedłożenia projektu budowlanego spełniającego wymogi art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane oraz § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462). Skutkiem nie wykonania przez Inwestora postanowienia z dnia 20 marca 2014 r. złożony przez niego projekt budowlany nie spełnia wymogów z art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane oraz § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, co przesądza o odmownym załatwieniu jego wniosku z dnia 29 stycznia 2014 r. Odwołanie od decyzji wniósł Inwestor zarzucając organowi administracji I instancji, że wydając ją naruszył art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez niekompletne i wybiórcze sprawdzenie czy wykonał obowiązek nałożony na niego postanowieniem z dnia [...] r., art. 8 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa w sytuacji, gdy dopełnił on w sprawie wszelkich formalności oraz naruszenie art. 12 § 1 kpa poprzez brak wnikliwości w analizie stanu faktycznego i prawnego sprawy. Mając to na uwadze wniósł o uchylenia decyzji z dnia 28 marca 2014 r. i wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania. Stwierdził, że w określonym terminie wywiązał się z zobowiązań nałożonych postanowieniem z dnia [...] r., a niezależnie od powyższego przedłożył dokumenty dotyczące możliwości zabudowy na inwestowanej działce. Dodatkowe dokumenty stanowią jedynie uzupełnienie wykonania zobowiązania nałożonego postanowieniem. Inwestor wyjaśnił, że stara się o pozwolenie na budowę już od 2009 r. a jego uzyskanie jest mu skutecznie blokowane najpierw przez Urząd Gminy w K., a teraz przez Starostwo Powiatowe w L. Ponadto stwierdza, że dla inwestowanego terenu obowiązują ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. w zakresie terenów zurbanizowanych. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że inwestor nie wypełnił wymogów postanowienia i nie przedłożył projektu zagospodarowania działki z wrysowaną linią rozgraniczającą tereny o różnym przeznaczeniu. Zatem organ I instancji podjął prawidłowe rozstrzygnięcie wskazując na istotne braki w projekcie zagospodarowania działki. Mając zaś na uwadze rysunek będący załącznikiem do planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. wykonany w skali 1:2000 organ odwoławczy stwierdził, że inwestor sytuuje wnioskowany obiekt w obszarze K 152 R, stanowiącym tereny rolnicze. Obowiązujący na terenie Gminy K. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza zaś lokalizację na terenie oznaczonym K 152 R jakichkolwiek obiektów kubaturowych, za wyjątkiem budowli rolniczych w terenach upraw polowych. Zatem projektowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z planem. Organ odwoławczy nie dopatrzył się też, aby Starosta utrudniał Inwestorowi swobodne korzystanie z własności. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a zadaniem organu I instancji jest sprawdzenie zamiaru inwestycyjnego z przepisami uchwały podjętej przez organ samorządowy. Z tych powodów oraz mając na uwadze art. 6 kpa organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty. Inwestor wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody L. zarzucając organowi administracji, że wydając ją naruszył art. 6 kpa poprzez wskazanie, że została wydana na podstawie przepisów prawa i prawidłowo od strony formalnej, gdy w rzeczywistości rażąco narusza normy prawa materialnego, regulujące sytuację skarżącego, poprzez ich niezastosowanie oraz nie przeprowadzenie w sprawie postępowania dowodowego, naruszenie art. 7 kpa poprzez to, że w toku postępowania organ odwoławczy nie stał na straży praworządności, a jedynie rozstrzygał sprawę jednostronnie, z naruszeniem konstytucyjnych uprawnień skarżącego oraz brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, art. 8 kpa poprzez nie zrealizowanie obowiązku prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa, chociażby poprzez działania, o których mowa w powyższych zarzutach, a polegających na deprecjonowaniu słusznego interesu obywatela poprzez manipulowanie podstawami rozstrzygnięcia i wskazywaniu na fikcyjne okoliczności, nie mogące być zweryfikowanymi przez stronę w trakcie postępowania, art. 9 kpa poprzez nie wykonanie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, art. 10 kpa poprzez nie odniesienie się do załączników złożonych przez skarżącego przy piśmie z dnia 20 marca 2014 r., mimo że miały one charakter istotny i były niezbędne celem wydania prawidłowej decyzji oraz naruszenie art. 12 § 1 kpa poprzez brak wnikliwej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodu z protokołu z posiedzenia Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Powiatu L., na którym było rozpatrywane uzgodnienie Opinii ZUDP NR 608-458/2013. W obszernych wywodach uzasadnienia skargi Inwestor stwierdził, że ustalenia poczynione przez organ odwoławczy są całkowicie błędne. Wojewoda w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonych argumentów oraz załączanych dokumentów. Organy obu instancji milczą odnośnie znaczenia przedłożonych dokumentów. Nie jest także możliwe, aby w obiegu istniały dokumenty całkowicie sprzeczne ze sobą. W ocenie skarżącego przedkładając dokumenty przy piśmie z dnia 20 marca 2014 r. wypełnił obowiązek nałożony na niego postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. w znacznie szerszym zakresie niż domagał się Starosta. Skarżący podniósł, że wszelkie mapki załączone do projektu zostały uzyskane w Starostwie, zaś mapki z zaznaczeniami jakich domaga się organ nie istnieją. Zwrócił uwagę, że tak on jak i projektant nie są uprawnieni do nanoszenia na jakąkolwiek mapkę poprawek, zmian czy dorysowania linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu. Wskazał także na opinię ZUDP NR 608-458/2013, gdzie została uzgodniona dokumentacja projektowa i gdzie nie było żadnych zastrzeżeń. W ocenie skarżącego Wojewoda L. powielił w sprawie błąd Starosty twierdząc, że działka w części znajduje się na terenach oznaczonych symbolem K 152 R - tereny rolnicze, natomiast pozostała część działki nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to jest tylko w części prawdziwe. Dotyczy bowiem jedynie przeznaczenia podstawowego. Z treści Dziennika Urzędowego nr 223 - Uchwała Nr [...] Rady Gminy K. z [...] r. gdzie w rozdziale III punkcie 123 stwierdzone jest "dla terenu oznaczonego symbolem K149 RM ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe: tereny zabudowy zagrodowej". Skarżący twierdzi, że jego działka na mapach składnicy geodezyjnej oznaczona jest numerem 49, a ten sam teren na potrzeby planu zagospodarowania przestrzennego oznaczono symbolem K 149 RM. Potwierdza to również uzasadnienie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., Nr [...]. Jednocześnie wskazuje, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego z dnia [...] r., znak: [..] zostały ujęte również dwa budynki gospodarcze. Jednak z uwagi na częściową realizację inwestycji skarżący wystąpił jedynie o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego. Decyzja nr [...] została wydana w dniu 18 października 2006 r. Jak jest więc możliwe, że tego dnia został zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami, na działce gruntu nr ewid. 49 położonej w miejscowości Kol. S. Gmina K. Mimo wielokrotnie składanych kserokopii tej decyzji organy nie wypowiadały się co do jej znaczenia w sprawie. W ocenie skarżącego przedstawiona argumentacja świadczy o tym, że żaden organ nie zbadał dokładnie i wnikliwie okoliczności sprawy zaś od niego wymaga się spełnienia warunków niemożliwych do zrealizowania. Jednocześnie organy same sobie zaprzeczają lub wskazują informacje, które wzajemnie się wykluczają bądź w sposób oczywisty odbiegają od rzeczywistości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej stwierdzając, że zarzuty skargi świadczą o błędnej interpretacji przez skarżącego przepisów prawa miejscowego i rysunku będącego załącznikiem do planu. W piśmie z dnia 19 stycznia 2005r. skarżący wniósł o zaliczenie w poczet materiału dowodowego zawiadomienia o ustaleniu numeru porządkowego dla działki nr 49 oraz potwierdzenia zameldowania na pobyt stały pod tym adresem na okoliczność wykazania rozbieżności interpretacji co do jej zagospodarowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: . Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, organ jest zobligowany do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w razie stwierdzenia, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, gdy projekt zagospodarowania działki lub terenu nie jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także, gdy nie spełnione zostały pozostałe przesłanki, o których mowa w cytowanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W odniesieniu do wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego podkreśla to ust. 3 cytowanego artykułu stanowiąc, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W okolicznościach sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy sprawdzając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadnie ocenił, iż opisana w projekcie budowlanym przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z obowiązującymi dla tej działki ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz.Urz. Województwa L. z dnia 8 grudnia 2005 r. Nr 223, poz. 3576 ) wraz z późniejszymi zmianami. Według znajdujących się w aktach map stanowiących załącznik do wyciągu z tekstu planu wynika, że działka położona jest na obszarze oznaczonym symbolem K 152 R (k. 11 i 12 akt adm. org. I inst.). Stosownie do ustaleń § 23 ust. 125 planu dla terenów oznaczonych symbolem K 151 R i K 152 R podstawowym przeznaczeniem są tereny rolnicze, dla których obowiązują odpowiednio ustalenia ogólne planu. Stosownie do § 12 ust. 5 planu dla tych terenów, z zastrzeżeniem ustaleń szczegółowych, przewiduje się prowadzenie gospodarki rolnej zgodnie z zasadą prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody; dopuszcza się lokalizowanie budowli rolniczych w terenach upraw polowych z zachowaniem warunków ochrony środowiska i uwarunkowań ekofizjograficznych, z wykluczeniem w szczególności lokalizacji na terenach łąk, na terenach z wysokim poziomem wód gruntowych, a także w odległości mniejszej niż 50 m od cieków wodnych, zbiorników wodnych i rowów melioracyjnych; wyklucza się lokalizację jakichkolwiek obiektów kubaturowych, za wyjątkiem obiektów wymienionych w pkt 3 oraz budowy i rozbudowy istniejących rozproszonych siedlisk rolniczych wyznaczonych rysunkiem planu poza linię rozgraniczającą tereny RM w uzasadnionych przypadkach podyktowanych własnymi potrzebami mieszkalnymi lub potrzebami produkcji rolnej dopuszcza się zabudowę poza linią rozgraniczającą w strefie do 50 m bez prawa wtórnego podziału; dopuszcza się wyznaczanie i utwardzanie dróg wewnętrznych, służących obsłudze gospodarki rolnej; zakazuje się melioracji o jedynie odwadniającym charakterze; na przepływających przez tereny łąk i pastwisk naturalnych ciekach wodnych dopuszcza się lokalizowanie zbiorników retencyjnych o wysokości spiętrzenia do 2 metrów, w tym nie oznaczonych rysunkiem planu; dopuszcza się zalesianie i zadrzewianie według warunków jak dla terenów ZL; zakazuje się eksploatacji surowców mineralnych; dopuszcza się lokalizowanie urządzeń oraz przebieg sieci infrastruktury technicznej; ponadto tereny rolne mogą być przeznaczane pod uprawy polowe, sadownicze, ogrodnicze, łąki i pastwiska. O przeznaczeniu przedmiotowej działki skarżący został szczegółowo poinformowany pismami Wójta Gminy K. z dnia 24 kwietnia 2013r. i 20 maja 2013r., oraz pismem Przewodniczącego Rady Gminy K. z dnia 5 lipca 2013 r. (k. 52, 54 i 55 akt administracyjnych). Powołane zapisy pozwalają na wniosek o niedopuszczalności planowanej inwestycji na tym obszarze, czego zresztą świadomość miał również skarżący. Przemawia za tym pismo jego pełnomocnika z dnia 10 marca 2010r. adresowane do Urzędu Gminy K., w którym domagał się objęcia planem działki nr 49 oraz zmiany sposobu jej użytkowania z oznaczenia symbolem R na symbol MR, który w planie ( § 23 ust. 123 ) oznacza zabudowę zagrodową (k. 49 akt administracyjnych ). Odpowiadając na pismo Wójt stwierdził, że prace związane ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. planuje się rozpocząć w 2011r. Z kolei w piśmie z dnia 5 lipca 2013r. Przewodnicząca rady Gminy wyjaśniła, ze tereny oznaczone symbolem K 149 MR znajdują się w innej części wsi S. i dotyczą działki nr 207/3. Warto zauważyć, że skarżący, wskazując na położenie jego działki w terenie oznaczonym symbolem K 149 MR wniosek swój uzasadniał treścią postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]. Akta sprawy jednak takiego postanowienia nie zawierają, a podany numer aktu odpowiada w rzeczywistości postanowieniu Starosty L. z dnia [...] w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej budowy dwóch budynków gospodarczych na działce 49. Rzeczywiście natomiast w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 10 października 2005r. w sprawie budowy budynku mieszkalnego, gospodarczo-garażowego, szamba wraz z przyłączami kanalizacyjnym i energetycznym Wójt Gminy K. stwierdził, że teren działki nr 49 znajduje się na obszarze zabudowy zagrodowej. W dacie decyzji nie obowiązywał jeszcze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który został opublikowany dopiero 8 grudnia 2005r. i wszedł w życie 6 stycznia 2006r. Mimo przeznaczenia działki w planie na tereny rolne o symbolu K 151R i K 152R, skarżący uznał, że nadal jest przeznaczona pod zabudowę zagrodową, która w planie oznaczona jest symbolem MR. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę należało oddalić.