II SA/Lu 543/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi T. S. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu 31 stycznia 2006 r. Rada Miasta uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów położonych pomiędzy ul. S. M., ul. Z. J. i ul. L. O. (uchwała nr XXXIII/332/2006). Z ustaleniami planu nie zgodziła się T.S., która w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zarzuciła, że uchwalony plan w sposób krzywdzący narusza kształt jej działki, oznaczonej numerem 145/5, od strony ul. L.O. na korzyść działki nr 144, której właścicielem jest S.O. W ocenie skarżącej wyodrębnione z wymienionych działek "trójkąty" szpecą i obniżają atrakcyjność działki skarżącej, a nie są niezbędne do poprawy komunikacji. Uchwałą z dnia 31 marca 2006 r. (Nr XXXV/355/2006), Rada Miasta nie uwzględniła wezwania T.S. do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, że ze względu na konieczność poprawy warunków widoczności przy prawoskrętnym zjeździe z ulicy O. na projektowaną ulicę o symbolu 04 KD-M(D), jaki wyjeździe w lewo z ulicy projektowanej, przewidziano pozyskanie z działki nr 144 terenu na wykonanie tzw. "trójkąta widoczności". Podobne okoliczności miały wpływ na wydzielenie trójkątów widoczności z działek nr 145/5 i 147/1 odpowiednio dla potrzeb działek nr 144 i 145/5. W skardze do Sądu T.S. powtórzyła zarzut, że uchwalony plan jest dla niej krzywdzący, ponieważ narusza kształt jej działki nr 145/5 od strony ulicy L.O. na korzyść działki nr 144. Dodatkowo podniosła, że w kwietniu 2006 r. na działce nr 144 doszło do wyburzenia budynku gospodarczego, przylegającego do jej działki, a na jego miejscu postawiony został garaż blaszany z drzwiami skierowanymi w kierunku ul. O. , zamurowane zostały też drzwi do garażu znajdującego się w budynku mieszkalnym. Skarżąca uważa, że w związku z tym właściciel działki nr 144 może swobodnie manewrować samochodem na swojej działce. Zdaniem skarżącej nie ma potrzeby poprawiania widoczności przez zmianę kształtu działek, ponieważ droga ma szerokie pobocze i chodnik, można też zastosować inne rozwiązania, takie jak cofnięcie bramy w stosunku do linii płotu. Skarżąca zwraca uwagę, że działki nr 131/1, 131/2 i 138/2 leżą pod podobnym kątem w stosunku do ulicy, a nie zastosowano tam "trójkątów widoczności". W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie, wskazując, że procedura opracowania planu przeprowadzona została zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wprowadzone w projekcie planu podziały działek mają na celu poprawę warunków komunikacyjnych zarówno na projektowanych drogach, jak i na zjazdach do projektowanych działek budowlanych, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Kwestionowane przez skarżącą rozwiązanie jest uzasadnione ze względu na konieczność poprawienia warunków widoczności przy prawoskrętnym zjeździe z ulicy O. na ulicę o symbolu 04KD-M(D), jak i wyjeździe w lewo z tej ulicy oraz z działek nr 145/5 i 144. "Trójkąty widoczności" zaprojektowane zostały dla działek nr 144 i 145/5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W myśl przepisu art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami), do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W rozpoznawanej sprawie przystąpiono do zmiany planu w dniu 24 kwietnia 2002 r. (uchwała Rady Nr XLIV/402/2002), czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r., tj. przed dniem 11 lipca 2003 r., natomiast ogłoszenia o terminie wyłożenia i zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu dokonano już pod rządem ustawy nowej. Zastosowanie mieć będzie zatem ustawa z dnia 27 marca 2003 r. powoływana w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Zasady sporządzania planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego, wymogi ustawowe dotyczące projektu planu oraz procedurę planowania określają przepisy art. 14–20 ustawy. Organy obowiązane do współpracy przy sporządzaniu projektu planu, tryb i terminy dokonywania uzgodnień projektu określają przepisy art. 23-24 ustawy. Zgodnie z tymi przepisami projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, sporządza wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Projekt musi być zgodny z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem (art. 15 ust. 1). Procedurę sporządzenia planu miejscowego określa przepis art. 17, który wymienia zadania wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, począwszy od ogłoszenia o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, po przedstawienie radzie gminy projektu planu wraz z listą nieuwzględnionych uwag, zgłoszonych do projektu planu w wyznaczonym terminie. Należy dodać, że uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu (art. 18 ust. 1). Zgodnie z przepisem art. 20 ust. 1 plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie organy gminy podejmowały swe działania w ramach przyznanych im kompetencji w zakresie planowania przestrzennego i nie naruszyły procedury planowania określonej w powołanych wyżej przepisach. Zaskarżona uchwała nie narusza także przepisów prawa materialnego. W myśl przepisu art. 1 ust. 1 ustawy podstawą działań mających na celu kształtowanie polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego oraz postępowanie w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy jest ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Ponadto, zgodnie z art. 1 ust. 2 w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych, walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności, potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, potrzeby interesu publicznego. Ustalając przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu w planach zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek uwzględnienia w niezbędnym zakresie i wyważenia zarówno celów i zadań publicznych (ponadlokalnych i lokalnych), jak i interesów indywidualnych (zwłaszcza prawnie chronionych). Zaskarżona uchwała podjęta została z uwzględnieniem zasad wynikających z przepisu art. 1 ustawy. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie gmina nie nadużyła też przyznanego jej w przepisie art. 3 ust. 1 władztwa planistycznego. Potrzeba wyodrębnienia tzw. "trójkątów widoczności" została przekonująco uzasadniona. Projektowane podziały działek nr 144, 145/5 i 147/1 zapewniają poprawę warunków komunikacyjnych zarówno na projektowanych drogach, jak i na zjazdach do projektowanych działek budowlanych, w tym także działki skarżącej. Przyjęty w planie kształt działki skarżącej, powstałej w wyniku projektowanego podziału, zapewnia zminimalizowanie kąta skrętu przy zjeździe w prawo z ulicy O. i poprawia warunki skrętu w lewo z działek nr 144 i 145/5, co niewątpliwie jest rozwiązaniem pożądanym. Uwzględniona została także przyszła zabudowa projektowanych do wydzielenia działek budowlanych. Należy podkreślić, że wydzielenie "trójkątów widoczności" nie służy tylko i wyłącznie – jak zarzuca skarżąca – właścicielowi działki nr 144, lecz także właścicielce działki nr 145/5. Okoliczność, że skarżąca nie widzi potrzeby poprawy warunków wjazdu i zjazdu ze swojej działki nie może być podstawą uwzględnienia skargi, skoro obiektywnie taka potrzeba istnieje. Z tego też względu nie może być uwzględniony zarzut, że nie wydzielono trójkątów widoczności dla działek nr 131/1, 131/2 i 138/2. Należy zaznaczyć, że przyjęte w planie rozwiązania dotyczące możliwości zjazdu z poszczególnych nieruchomości na drogi publiczne muszą być zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Postanowienia planu nie naruszają również istoty prawa własności skarżącej. Plan miejscowy kształtuje, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności (art. 6 ust. 1 ustawy). Naruszenie istoty prawa własności nastąpiłoby wówczas, gdyby wprowadzone ograniczenia ustawowe dotyczyły podstawowych uprawnień, składających się na treść prawa własności i uniemożliwiałyby realizowanie przez to prawo funkcji, jaką ma ono spełniać w porządku prawnym. Plan przewiduje przeznaczenie nieruchomości skarżącej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (5 MN,U), dopuszcza podział na działki budowlane, określa ich liczbę działek i kształt (§ 8 planu). Ustalenia planu nie zmieniają powierzchni działki skarżącej, zmieni się jedynie kształt projektowanej do wydzielenia działki przylegającej do ulicy O. Zarzut skarżącej, że zmiana ta szpeci działkę i powoduje zmniejszenie jej atrakcyjności nie jest uzasadniony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że poprawa warunków wjazdu i zjazdu z działki podnosi jej walory funkcjonalne i użytkowe. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)