II SA/Lu 544/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod ulicę I. oddala skargę; II. przyznaje [...] E. Z. ze środków Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie w kwocie 292,80 złote ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania T.K., W.K. i Ł. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2005 r., znak [...], w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość gruntową zajętą pod drogę wojewódzką. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż Starosta , jako organ I instancji ustalił odszkodowanie za nieruchomość gruntową zajętą pod drogę wojewódzką nr 813, oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka o nr [...] o powierzchni 144 m2 położoną w obrębie 1 miasta P. na kwotę 4450 zł, wskazując jako uprawnionych do pobrania odszkodowania współwłaścicielami nieruchomości, tj. W. B. K., A. D. L., P. P. K., T. Z. K. i Ł. J.K. Od decyzji tej odwołał się W.K., działający również w imieniu T.K. i Ł. K. Kwestionował on prawidłowość pracy rzeczoznawcy majątkowego, który sporządził operat będący podstawą ustalenia odszkodowania. Podnosił, iż nieruchomości przyjęte do analizy cen nie zostały właściwie dobrane. Organ II instancji wskazał następnie, iż decyzją z dnia [...]sierpnia 2001 r. potwierdzono, iż z dniem 1 stycznia 1999 r. działka nr [...] o pow. 144 m², położona w P. przy ul. L, w obrębie 1-P., z mocy prawa stała się własnością Województwa. Przed dniem 1 stycznia 1999 r. grunt ten stanowił część działki nr [...] o pow. 663 m², której podział został zatwierdzony decyzją z dnia [...] marca 2001 r. Wskazano również, iż przedmiotowa działka stanowiła współwłasność: A. D. K. w 3/32, P. P.K. w 3/32, T. Z. K. w 3/32, W. B. K. w 5/8 i Ł. J.K. w 3/32. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniu 16 czerwca 2005 r. wpłynął podpisany przez W. K. działającego w imieniu wszystkich współwłaścicieli wniosek o wypłatę odszkodowania za przejętą pod drogę część działki nr 2031. W rezultacie tegoż wniosku Starosta zlecił uprawnionemu rzeczoznawcy majątkowemu dokonanie wyceny nieruchomości. Operat szacunkowy został wykonany w dniu 20 lipca 2005 r. Zawierał on wyłącznie wycenę gruntu - bez składników. W uzasadnieniu rzeczoznawca wyjaśnił, że znajdujące się na działce składniki zostały wybudowane przez obecnego posiadacza działki, Zarząd Dróg Wojewódzkich. Pismem z dnia 23 sierpnia 2005 r. W. K. powiadomił Starostę, iż nie zgadza się z wyceną, albowiem: operat oparto na błędnych założeniach stosując jedynie metodę porównawczą; do porównania przyjęto tylko 3 peryferyjne i niewiarygodne transakcje pomijając transakcje o wielokrotnie wyższych cenach; nie uwzględniono składników istniejących na gruncie przed jego zajęciem; nie uwzględniono likwidacji dojazdu od ul. L; nie uwzględniono deprecjacji wartości całej nieruchomości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano również, iż organ I instancji wyznaczył rozprawę administracyjną. Przed terminem rozprawy skarżący wystąpił z pismem zawierające krytyczne stanowisko wobec sposobu dokonania przez rzeczoznawcę wyceny nieruchomości oraz zarzuty pokrywające się z zarzutami wcześniej przedstawionymi w piśmie z 23 sierpnia 2005 r. Do pisma skarżący dołączył również "listę notowań" zawierającą wykaz transakcji zawieranych na terenie P. w latach 2003 i 2004. Pismem z dnia 15 września 2005 r. rzeczoznawca majątkowy ustosunkował się do zarzutów skarżącego. Organ odwoławczy podniósł również, iż w rezultacie przeprowadzonych oględzin nieruchomości ustalono, że na działce nr [...] przed rozbudową ulicy istniały składniki majątkowe podlegające oszacowaniu: schody, dwa drzewa i chodnik. Opis tych składników umieszczono w protokole, który "bez uwag" został podpisany przez wszystkich z wyjątkiem skarżącego, który dodał do protokołu, iż w stosunku do całej nieruchomości poniósł nakłady na zrównanie terenu z poziomem jezdni. Pismem z dnia 23 września 2005 r. organ I instancji wystąpił do rzeczoznawcy o uzupełnienie operatu o wycenę składników opisanych w protokole z rozprawy administracyjnej oraz o zajęcie stanowiska wobec zarzutów skarżącego. Operat szacunkowy został uzupełniony w dniu 10 listopada 2005 r. Skarżący ponownie zakwestionował operat szacunkowy i dołączył "Listę notowań" wyliczając jednocześnie oczekiwane przez niego odszkodowanie na kwotę 222 zł za m². - czyli więcej niż najwyższa stawka z "Listy notowań". Postępowanie w sprawie zakończone zostało wydaniem decyzji ustalającej odszkodowanie na kwotę 4.450 złotych, czyli według operatu szacunkowego z dnia 10 listopada 2005 r. Rozpatrując odwołanie W. K. organ II instancji podniósł, iż w toku toczącego się postępowania administracyjnego skarżący miał możliwość zapoznania się z całym zabranym materiałem dowodowym, w tym z całym operatem. Wskazano również, iż W.K. otrzymywał wielokrotnie wyjaśnienia co do trybu dochodzenia roszczeń innych niż roszczenie o odszkodowanie za utratę własności gruntu. Informowany był o tym w piśmie z dnia 1 lutego 2006 r. Organ odwoławczy podniósł w związku z tym, iż podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące braku odpowiedzi na składane przez niego skargi nie są słuszne. Wskazano również, iż działając w zamiarze wyrobienia poglądu na dobór przez rzeczoznawcę majątkowego nieruchomości do porównań organ odwoławczy pismem z dnia 7 lutego 2006 r. wystąpił do Starosty, o udzielenie informacji o działkach wskazywanych przez W.K. jako porównywalne z jego działką i których ceny miałyby służyć jako podstawa do ustalenia odszkodowania za działkę nr [...]. Organ I instancji udzielił odpowiedzi w pismach z dnia 14 lutego 2006 r. i z dnia 21 lutego 2006 r., dołączając plan miasta, na którym naniesiono miejsca położenia nieruchomości skarżącego, nieruchomości wskazanych przez rzeczoznawcę jako porównawcze i nieruchomości wskazywanych przez odwołującego się, jako odpowiadające wartością jego nieruchomości. Skarżący zakwestionował przedstawiony plan miasta podnosząc, iż zawiera on błędy i nie ma żadnej wartości jako dowód. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż zarzuty skarżącego odnoszą się do kwestii następujących: skutków zajęcia obecnej działki nr [...] i roszczeń z tym związanych; prawidłowości ustalenia granic gruntu, który przeszedł na własność Województwa oraz nie przyznania w decyzji stwierdzającej nabycie gruntu prawa przejazdu przez sąsiednią działkę [...]; prawidłowości ustalenia należnego odszkodowania, a w szczególności prawidłowości doboru nieruchomości porównawczych. Odnosząc się do nich organ odwoławczy podniósł, iż zarzuty dotyczące likwidacji wjazdu na dz. [...], ustanowienia prawa do przejazdu przez działkę [...] (droga konieczna), odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości przed 1 stycznia 1998 r.; odszkodowania za pogorszenie się jakości nieruchomości mają charakter cywilnoprawny. Przewidziane w art. 73 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. odszkodowanie za wywłaszczone z mocy prawa nieruchomości nie stanowi rekompensaty szkody poniesionej przez właścicieli wskutek pozbawienia ich możliwości korzystania z rzeczy w okresie przed nabyciem z mocy prawa przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne, tj. przed dniem 29 października 1998 r. Jest ono ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości. Tak ustalane odszkodowanie nie może obejmować ewentualnych strat i utraconych korzyści w następstwie uprzedniego pozbawienia właścicieli możliwości korzystania z nieruchomości zajętych pod drogi publiczne. Tym samym innego rodzaju roszczenia związane z zajęciem nieruchomości pod drogę publiczną nie mogą być w tym postępowaniu rozpatrywane, a o trybie dochodzenia tych roszczeń skarżący, jak podniesiono, był informowany. Według organu odwoławczego nie jest również zasadny zarzut dotyczący prawidłowości ustalenia granic przedmiotowej działki. Ustalone one zostały w odrębnych postępowaniach zakończonych ostatecznymi decyzjami. Wskazano również, iż nie jest zasady pogląd, iż w sprawie ma zastosowanie art. 120 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podstawą prawną nabycia własności przez Województwo był przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Ma on charakter szczególny w stosunku do przepisów wywłaszczeniowych ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wskazano również, iż przepis art. 120 ustawy o gospodarce nieruchomościami w niniejszym postępowaniu nie mógłby być zastosowany również dlatego, że przedmiotowe postępowanie nie jest postępowaniem wywłaszczeniowym, lecz postępowaniem odszkodowawczym. Organ odwoławczy podniósł również, iż opinia rzeczoznawcy majątkowego stanowi jeden z dowodów w postępowaniu i podlega - jak każdy dowód - ocenie organu orzekającego w sprawie, a strona ma prawo przed wydaniem decyzji zapoznać się z operatem sporządzonym przez rzeczoznawcę i wypowiedzieć się co do jego jakości i rzetelności. Organ prowadzący postępowanie powinien zaś uwagi te przedstawić rzeczoznawcy, który powinien zająć stanowisko co do ich zasadności. W przypadku, gdy zastrzeżenia są uzasadnione operat powinien być poprawiony przez rzeczoznawcę. Strony powinny mieć możliwość zapoznania się z poprawkami i ponownego wyrażenia swojej opinii. W tym kontekście, organ odwoławczy wskazał, iż W.K., działając również jako pełnomocnik wszystkich współwłaścicieli, zapoznał się ze sporządzonym przez rzeczoznawcę operatem z dnia 20 lipca 2005 r. i przedstawił swoje uwagi na piśmie. Następnie organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną, na której obecny był także rzeczoznawca, a strony mogły zgłaszać swoje uwagi i zadawać pytania. Podkreślono, iż w trakcie rozprawy administracyjnej rzeczoznawca szczegółowo wyjaśnił przyjętą metodę szacowania oraz przyczyny doboru takich nieruchomości, jakie przyjął do porównań. Podczas oględzin nieruchomości ustalono, że rzeczywiście na nieruchomości znajdowały się pewne składniki budowlane i roślinne, które powinny być uwzględnione przy wycenie. W związku z tym rzeczoznawca wykonał datowane na 10 listopada 2005 r. "Uzupełnienie do operatu szacunkowego wyceny" - będące w istocie pełnym operatem. W operacie tym, zawierającym wszystkie wymagane prawem elementy, uzasadnił zarówno przyjętą metodę jak i dobór nieruchomości porównawczych i sposób szacowania. Oszacował także pominięte pierwotnie obiekty znajdujące się na nieruchomości w chwili jej zajęcia i zniszczone przy budowie drogi. Po zapoznaniu się z operatem skarżący kwestionował go w zakresie odnoszącym się do ustalonej wartość gruntu. Zarzuty skarżącego wyrażały się w żądaniu przyjęcia jako nieruchomości porównawczych danych z transakcji, w których zapłacone ceny były najwyższe w mieście - bez jakiekolwiek uzasadnienia. W kończącej postępowanie w pierwszej instancji decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. organ I instancji ustosunkował się do zarzutów skarżącego, w tym także dotyczących wyceny nieruchomości. Według organu odwoławczego również odwołanie nie zawiera żadnych konkretnych zarzutów. Zarzut, iż przed wykonaniem operatu z lipca rzeczoznawca nie oglądał nieruchomości nie jest udokumentowany, albowiem przed ostateczną wyceną oględziny zostały dokonane i ich rezultaty uwzględnione. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono również, iż organ odwoławczy uzupełnił akta sprawy o informacje na temat nieruchomości wskazywanych przez skarżącego, jako te, które powinny być podstawą ustalenia odszkodowania oraz o plan miasta z naniesionym położeniem wszystkich nieruchomości mających znaczenie w sprawie. Z materiałów tych wynika, że dobór nieruchomości porównawczych przez rzeczoznawcę jest logicznie uzasadniony. Nieruchomości te są położone w odległościach od centrum miasta zbliżonych do położenia nieruchomości szacowanej, podczas gdy nieruchomości wskazane przez skarżącego położone są bądź w ścisłym centrum miasta bądź w bezpośrednim jego sąsiedztwie. Centrum P. to okolice [...] - gdzie znajdują się liczne obiekty handlowe, usługowe i gastronomiczne oraz urzędy. Obszary tego rodzaju mają ceny gruntów zdecydowanie wyższe od przeciętnych dla danej miejscowości. W.K. wniósł skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucał wydanie jej z naruszeniem prawa, co jak należy sądzić z obszernej treści skargi wyrażało się w: nieprawidłowym doborze nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, ograniczeniu udziału stron w postępowaniu i nieuwzględnieniu wniosku o odszkodowanie. Precyzując na rozprawie zarzuty skargi, pełnomocnik skarżącego zarzucał zaskarżonej decyzji wydanie jej z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, 78 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: nie wyjaśnienie stanu faktycznego, oparcie się na fragmentach materiału dowodowego, bez uwzględnienia istotnych dowodów w postaci złożonej przez skarżącego "listy notowań", nieuwzględnienie wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu z nowej opinii biegłego, uznanie za udowodnioną wysokości szkody poniesionej przez skarżącego, a ponadto z naruszeniem przepisu art. 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Wojewoda kwestionując zasadność zarzutów skargi, ponownie szeroko odwołując się do argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać iż wydana ona została z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. Za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, tj. przepisów art. 7, 77 § 1, 78 i 80a także przepisu art. 10 kpa. Wbrew formułowanym zarzutom stwierdzić należy, iż organ odwoławczy w toku toczącego się postępowania administracyjnego uwzględniał wynikające z tych przepisów zasady legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, swobodnej oceny dowodów, a także zasadę zagwarantowania czynnego udziału stron w postępowaniu. O zasadności tego stanowiska przekonują następujące argumenty. W analizowanym zakresie wskazać należy, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, w zakresie w jakim uwzględnia wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie w sprawie. Z przepisu art. 77 § 1 kpa wynika obowiązek organu administracji publicznej zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza między innymi nakaz podjęcia przez organ stosownych działań, w tym przeprowadzenia z urzędu stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. np.: wyrok NSA z 4 lipca 2001 r. w sprawie sygn. akt I SA 301/00; wyrok NSA z 17 października 2001 r. w sprawie sygn. akt I SA 1110/01). Poza sporem jest bowiem, iż tylko i wyłącznie tak zgromadzony materiał dowodowy stanowić może podstawę faktyczną prawidłowej decyzji administracyjnej. Według Sądu, w toczącym się postępowaniu organ administracji publicznej sprostał temu standardowi. Wynika to zwłaszcza z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Jej analiza, ponad wszelką wątpliwość przekonuje o tym, iż organ II instancji zgromadził cały materiał dowodowy i ustalił na jego podstawie stan faktyczny sprawy. Prowadzi to do wniosku, iż tym samym i jej rozstrzygnięcie znajduje swoje pełne odzwierciedlenie w stanie faktycznym sprawy. Wobec powyższego nie sposób formułować zarzutu ograniczenia, czy też pozbawienia skarżącego prawa udziału w toczącym się postępowaniu. O braku zasadności tego stanowiska przekonują następujące fakty: 1) informowanie skarżącego o zasadach i trybie postępowania w sprawach o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość oraz udzielanie skarżącemu odpowiedzi na jego liczne wystąpienia (k.67 – 2 akt administracyjnych organu I instancji); 2) wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 16 czerwca 2006 r. (k.68 i k.70 akt administracyjnych organu I instancji); 3) zawiadomienie stron postępowania o prawie zapoznania się z aktami administracyjnymi sprawy, w tym ze sporządzonym operatem szacunkowym z dnia 20 lipca 2005 r. (k.87 akt administracyjnych organu I instancji); 4) zawiadomienie skarżącego o przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej gwarantujące prawo udziału w rozprawie (k. 94 akt administracyjnych organu I instancji); 5) udzielanie skarżącemu odpowiedzi na jego wystąpienia w toku toczącego się postępowania administracyjnego, w tym odnoszących się do jego inicjatyw dowodowych (por. np. k.130-129; k. 132-131 akt administracyjnych organu I instancji); 6) wywołanie w związku z wystąpieniami skarżącego dowodu w postaci operatu szacunkowej wyceny przedmiotowej nieruchomości z dnia 10 listopada 2005 r.; 7) udzielanie skarżącemu wyjaśnień i odpowiedzi na jego wystąpienia w toku postępowania odwoławczego. Według Sądu, w świetle wyżej przedstawionych faktów brak jest jakichkolwiek podstaw, aby zasadnie wywodzić, iż organy administracji publicznej rozstrzygając w sprawie o odszkodowanie pozbawiły skarżącego prawa do udziału w postępowaniu czy też, że prawo to ograniczyły. Przywołane fakty, ponad wszelką wątpliwość dowodzą, że nie dość, iż organy administracji publicznej w toczącym się postępowaniu realizowały zasadę wyrażoną na gruncie przepisu art. 10 kpa, to również uczyniły zadość zasadom informowania stron (art. 9 kpa) i przekonywania (art. 11 kpa). Podważają one również słuszność zarzutu nieuwzględnienia wniosku dowodowego skarżącego o dopuszczenie dowodu z nowej opinii biegłego. Wszak przecież, to w związku z wystąpieniami skarżącego organ administracji publicznej dopuścił dowód z nowej opinii biegłego, tj. dowód w postaci operatu szacunkowej wyceny przedmiotowej nieruchomości z dnia 10 listopada 2005 r. Stanowił on podstawę zweryfikowania na korzyść skarżącego pierwotnej, ustalonej w innej wysokości, kwoty należnego mu odszkodowania. Według Sądu, za chybiony uznać również należy zarzut nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym zarzut wydania rozstrzygnięcia na podstawie części materiału dowodowego. Już wyżej przywołane okoliczności przekonują bowiem o podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań zmierzających do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym działań mających na celu zgromadzenie całego materiału dowodowego. W tym kontekście zwrócić należy zwłaszcza uwagę na, wyżej już przywoływaną okoliczność w postaci przeprowadzenia dowodu z nowej opinii biegłego. O realizacji normatywnego obowiązku działania podejmowanego w celu zebrania wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów oraz prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, świadczą również i inne okoliczności znajdujące swoje odzwierciedlenie w aktach sprawy. W tym względzie zwrócić należy uwagę na fakt wystąpienie organu II instancji do Starosty u udzielenie dodatkowych informacji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Na wystąpienie to organ I instancji udzielił wyjaśnień pisemnych dołączając również do nich plan miasta P. naniesionymi miejscami położenia działek gruntu uwzględnianych przez rzeczoznawcę majątkowego w operatach szacunkowych z dnia 20 lipca 2005 r. i 10 listopada 2005 r., jak również lokalizacji nieruchomości porównawczych wnioskowanych do uwzględnienia przez skarżącego (k.209-208 akt administracyjnych organu II instancji). Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewoda rozstrzygając w sprawie okoliczność tę uwzględnił (s. 9-10 uzasadnienia). Odniósł się bowiem tak do analizy i oceny dowodu z opinii rzeczoznawcy majątkowego, przyjętej przez niego metody szacowania nieruchomości oraz powodów, dla których dokonał doboru takich, a nie innych nieruchomości. W tej mierze, organ odwoławczy odniósł się również do wskazywanych przez skarżącego nieruchomości, podnosząc iż prezentowane przez W.K. przykłady transakcji nieruchomości porównawczych nie mogą być uznane za adekwatne, albowiem nieruchomości te położone są bądź w ścisłym centrum miasta, bądź też w bezpośrednim jego sąsiedztwie. W świetle powyższego, według Sądu, brak jest jakichkolwiek podstaw, które mogłyby przekonywać o zasadności zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów art. 7, 77 § 1, 78 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego, tak w zakresie formułowanym w skardze, jak również modyfikowanym i precyzowanym na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego. Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. naruszenia przepisu art. 130 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zmianami). Z przepisu tego wynika, iż ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości. Szczegółowe zasady dotyczące wyceny nieruchomości zawarte są natomiast w przepisach art. 149 i następne ustawy. Wynika z nich między innymi, iż: w wyniku wyceny nieruchomości dokonuje się określenia jej wartości rynkowej, którą określa się dla nieruchomości będących lub mogących być przedmiotem obrotu (art. 150 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy); wartość rynkową nieruchomości stanowi, w rozumieniu ustawy, najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych przy założeniu, że strony umowy były od siebie niezależne, nie działały w sytuacji przymusowej i miały stanowczy zamiar zawarcia umowy oraz że upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku i do wynegocjowania warunków umowy (art. 151 ust. 1 pkt 1 i 2); wyceny nieruchomości dokonuje się między innymi przy zastosowaniu metody porównawczej, jako właściwej, dla określenia wartości rynkowej nieruchomości (art. 152 ust. 2 i 3 w związku z art. 153 ust. 1). Rozwinięciem tych zasad są przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207 poz. 2109 z późn. zmianami). Regulują one szczegółowo rodzaje metod i technik wyceny nieruchomości, sposoby określania wartości nieruchomości, wartości nakładów i szkód na nieruchomości oraz sposoby sporządzania, formę i treść operatu szacunkowego. Z przepisu § 4 ust. 1, 2 i 3 tego rozporządzenia wynika, iż przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cen tych nieruchomości. Wynika z niego ponadto, iż przy metodzie porównywania parami, stosowanej w podejściu porównawczym, porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego, i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Z przepisu § 36 przywołanego rozporządzenia wynika, iż przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze. Konfrontując przywołane przepisy ustawy i rozporządzenia z przeprowadzonymi w postępowaniu administracyjnym dowodami w postaci operatów szacunkowych, ich treścią, jak również ich oceną dokonaną przez organy administracji publicznej, a odzwierciedloną w treści podjętych rozstrzygnięć zarzut naruszenia prawa materialnego uznać należy za nieuzasadniony. Operaty szacunkowe słusznie bowiem uznane zostały za czyniące zadość warunkom określonym ustawą i przywołanym wyżej rozporządzeniem. Jak wynika z treści operatów, rzeczoznawca majątkowy odwołując się do obowiązujących przepisów ustawy i rozporządzenia szczegółowo wyjaśnił wybór podejścia, metody i techniki wyceny oraz sposób jej przeprowadzenia. Uczynił to, zgodnie z przywołanymi przepisami z zastosowaniem podejścia porównawczego metodą porównywania parami. W zakresie zaś odnoszącym się do składników nieruchomości, tj. poczynionych na nią nakładów, zastosował podejście kosztowe polegające na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada kosztom jej odtworzenia, pomniejszonym o wartość zużycia (art. 153 ust. 3 ustawy), w którym ma zastosowanie metoda kosztów odtworzenia i technika wskaźnikowa (§ 20-22 i § 23 ust. 1 i 4 rozporządzenia). W tym kontekście stwierdzić również należy, iż stanowiąc dowód w postępowaniu z wniosku W.K. o odszkodowanie za grunt przejęty pod ulicę, dowody z operatów szacunkowych nieruchomości zostały przeprowadzone prawidłowo, jak również prawidłowo rozpatrzone i ocenione, zgodnie z zasadami wyrażonymi w przepisach art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego. Uznać więc należało, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W związku z powyższym brak było jakichkolwiek podstaw, aby uwzględnić żądanie skarżącego i zaskarżoną decyzję uchylić, jako wydaną niezgodnie z prawem. Skarga W.K., jako niezasadna podlegała więc oddaleniu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.