II SA/Lu 544/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 2 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 6 maja 2024 r., znak: SKO.41/1427/OS/2024, w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz Z. N. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzją z 6 maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej także jako: Kolegium), po rozpoznaniu odwołania Z. N. (dalej także jako: skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin (dalej także jako: Prezydent) z 30 stycznia 2024 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. W dniu 11 czerwca 2024 r. do Kolegium wpłynęła skarga Z. N., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, w której wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta oraz przyznanie stronie świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z 16 lipca 2024 r. Kolegium, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.): (1) uchyliło zaskarżoną decyzję Kolegium w całości; (2) uchyliło w całości decyzję Prezydenta z 30 stycznia 2024 r.; (3) przyznało skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad córką A. N.: (a) w kwocie 2.458 zł miesięcznie od 1 listopada 2023 r. do 31 grudnia 2023 r.; (b) w kwocie 2.988 zł miesięcznie na czas nieokreślony, począwszy od 1 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przez uwzględnienie skargi w całości należy rozumieć doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi skierowanej do sądu. Oczekiwania strony co do załatwienia (zakończenia) sprawy należy odnosić do meritum sprawy. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W rozpoznawanej sprawie w świetle zarzutów i wniosków skargi stwierdzić należy, że skarga ta została uwzględniona przez organ odwoławczy w całości. Decyzją z 16 lipca 2024 r. Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję z 6 maja 2024 r. i decyzję organu I instancji oraz przyznało skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne od 1 listopada 2023 r. Decyzja Kolegium wydana w trybie autokontroli została doręczona pełnomocnikowi skarżącego 18 lipca 2024 r. (k. 40) i nie wniesiono od niej skargi do sądu administracyjnego (notatka urzędowa z 24 września 2024 r. – k. 57). Na marginesie można odnotować, że organ odwoławczy wydał decyzję w trybie autokontroli z uchybieniem ustawowego terminu. Skarga wpłynęła do Kolegium 11 czerwca 2024 r., zatem 11 lipca 2024 r. upłynął termin wyznaczony przez art. 54 § 3 p.p.s.a. Uchybienie to nie ma wpływu na treść podjętego aktu. Należy także zauważyć, że Kolegium decyzją z 16 sierpnia 2024 r. stwierdziło nieważność decyzji ostatecznej z 16 lipca 2024 r. w części przyznającej skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przed 27 listopada 2024 r. tj. w okresie od 1 listopada 2023 r. do 26 listopada 2023 r. (k. 49). Decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącego 21 sierpnia 2024 r. (k. 54). Na powyższą decyzję nie wniesiono skargi do sądu administracyjnego (notatka urzędowa z 24 września 2024 r. – k. 57). Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że Kolegium w trybie autokontroli uchyliło zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz wydało nową decyzję, uwzględniającą skargę w całości zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze, że wniosek skarżącego został złożony 27 listopada 2023 r., zatem świadczenie nie mogłoby zostać przyznane przed tą datą, oceny w tym zakresie nie zmienia decyzja Kolegium z 16 sierpnia 2024 r., zgodnie z którą stwierdzono nieważności decyzji z 16 lipca 2024 r. w zakresie przyznania skarżącemu świadczenia w okresie od 1 listopada 2023 r. do 26 listopada 2023 r. Ponadto decyzja ta zapadła w trybie nadzwyczajnym i służył od niej odrębny środek zaskarżenia, z którego strona nie skorzystała. W związku z powyższym, dokonując kontroli w granicach wyznaczonych przez art. 54 § 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że decyzja Kolegium z 16 lipca 2024 r. zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. W konsekwencji powyższych ustaleń zasadne stało się umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania przed sądem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964).