II SA/Lu 545/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 10 lipca 2025 r. znak: SKO.41/1207/OS/2025 w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 10 lipca 2025 r. znak: SKO.41/1207/OS/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej także jako "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej także jako "strona" lub "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin (dalej także jako "Prezydent" lub "organ I instancji") z dnia 17 lutego 2025 r. znak: F4-DŚ.6100.792.1.2025.2 w przedmiocie przyznania zasiłku stałego. Stan sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia 20 grudnia 2024 r. (data wpływu: 27 grudnia 2025 r.) strona zwróciła się do organu I instancji (Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L.) o przyznanie zasiłku stałego. Decyzją z dnia 17 lutego 2025 r. Kierownik Działu Świadczeń Społecznych Filii Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L., działając z upoważnienia Prezydenta, przyznał stronie świadczenie w postaci zasiłku stałego dla osoby w rodzinie na okres od dnia 1 grudnia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. w kwocie 672,08 zł (odrębną decyzją z tego samego dnia organ I instancji rozstrzygnął o uprawnieniu strony do zasiłku stałego na okres od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 30 września 2025 r.). W uzasadnieniu organ I instancji przytoczył treść art. 37 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, a następnie wskazał, że z przeprowadzonego w dniu 29 stycznia 2025 r. wywiadu środowiskowego wynika, iż strona jest osobą całkowicie niezdolna do pracy i samodzielnej egzystencji, co potwierdza orzeczenie z dnia 30 września 2024 r. nr [...], wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w [...]. Dochód na osobę w rodzinie strony z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wyniósł 107,92 zł. Organ I instancji wyjaśnił, że wysokość zasiłku stałego ustalił w następujący sposób: 600,00 zł x 130% - 107,92 zł = 672,08 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i wydanie decyzji prawidłowej. Zarzucił organowi I instancji błędną interpretację jego sytuacji wskazując, że prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium wskazaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia 10 lipca 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej, rodzina to osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. W ocenie Kolegium, z akt sprawy w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż skarżący prowadzi z żoną M. K. wspólne gospodarstwo domowe. Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 29 stycznia 2025 r. wynika, że z uwagi na stan zdrowia strona nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować w środowisku. Jest osobą całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji do dnia 30 września 2027 r., co potwierdza orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 30 września 2024 r. Wymaga pomocy ze strony innych osób. Takiego niezbędnego wsparcia udziela skarżącemu jego żona, która czuwa nad jego codziennym funkcjonowaniem, a także ponosi opłaty związane z utrzymaniem mieszkania. Żona sporządza dla skarżącego posiłki i pierze odzież. Nie podejmuje przy tym prac zarobkowych z uwagi na sprawowanie opieki nad mężem. Z tego tytułu pobierała świadczenie pielęgnacyjne i nadal ubiega się o jego przyznanie. Kolegium podkreśliło, że skarżący sam przekazał, iż żona udziela mu wsparcia w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, tj. sprząta, gotuje, pierze, pomaga w załatwianiu spraw urzędowych, pamięta o terminach wizyt lekarskich, przyjmowaniu leków, zawozi do lekarzy. Nadto organ odwoławczy zauważył, ze skarżący zajmuje z żoną pokój, może swobodnie korzystać ze sprzętu gospodarstwa domowego, technicznego, sanitarnego. Opłaty mieszkaniowe reguluje żona. Powyższa sytuacja, w ocenie organu II instancji, jednoznacznie wskazuje na prowadzenie wspólnie z żoną gospodarstwa domowego. W konsekwencji organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją skarżącego, który odrębność prowadzonego gospodarstwa domowego wywodził z tego, że nie uczestniczy w życiu rodzinnym, jego aktywność życiowa ogranicza się do oglądania telewizji, w domu zajmuje jedno pomieszczenie i nie wchodzi na górę, gdzie znajdują się pomieszczenia dzieci, natomiast kwotę zasiłku pielęgnacyjnego i świadczenia uzupełniającego przeznacza wyłącznie na własne potrzeby. Nadto Kolegium nie zaaprobowało twierdzenia, jakoby o prowadzeniu przez skarżącego odrębnego gospodarstwa domowego miała świadczyć okoliczność, iż skarżący i jego żona posiadają odrębność majątkową. Podzielając ustalenia organu I instancji dotyczące prowadzenia przez skarżącego wspólnego gospodarstwa domowego z żoną, Kolegium w konsekwencji zaaprobowało również ustaloną wysokość zasiłku stałego. W ocenie organu II instancji, Prezydent prawidłowo w tym zakresie uwzględnił treść przepisów art. 37 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Kolegium. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędne przyjęcie, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małżonką, pomimo istnienia oświadczeń stron oraz dokumentu urzędowego (akt notarialny rozdzielności majątkowej), świadczących o odrębności gospodarstw; 2. naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie wiążących ustaleń zawartych we wcześniejszej decyzji organu z dnia 12 listopada 2024 r.; 3. naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP); 4. sprzeczność ustaleń z wywiadu środowiskowego oraz brak logicznego i spójnego uzasadnienia rozstrzygnięć administracyjnych; 5. rażące naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych oraz niekonsekwencja organu, który w ciągu dwóch miesięcy uznał odmienne stany faktyczne przy braku jakichkolwiek nowych dowodów. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy obu instancji dopuściły się istotnych naruszeń prawa poprzez błędne ustalenia faktyczne i dowolną interpretację stanu faktycznego. Wskazał, że złożył pisemne oświadczenie o prowadzeniu odrębnego gospodarstwa domowego, które zostało potwierdzone przez jego małżonkę oraz wywiad środowiskowy z dnia 4 listopada 2024 r. przeprowadzony przez MOPR, który jednoznacznie wskazuje na samodzielne gospodarowanie skarżącego. Zdaniem skarżącego, kolejnym obiektywnym dowodem na brak wspólnoty majątkowej i ekonomicznej skarżącego oraz jego małżonki jest fakt, iż posiadają oni ustanowioną w formie aktu notarialnego rozdzielność majątkową (akt notarialny z dnia 31 stycznia 2002 r., Rep. A Nr [...]). Organ jednak całkowicie zignorował te fakty, uznając arbitralnie, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Skarżący podkreślił, nie posiada wspólnych dochodów z małżonką, nie partycypuje w kosztach mieszkania, opłatach, zakupach ani nie podejmuje wspólnych decyzji gospodarczych. Pomoc żony ogranicza się do czynności pielęgnacyjnych ze względu na jego stan zdrowia, a nie do współgospodarowania. Dodatkowo skarżący zarzucił, że zaskarżone decyzje rażąco naruszają zasadę spójności i trwałości rozstrzygnięć administracyjnych. W tym kontekście wskazał, ze w decyzji MOPR z dnia 12 listopada 2024 r., wydanej w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, ten sam organ przyjął, że skarżący prowadzi gospodarstwo odrębne. W ciągu niespełna dwóch miesięcy, bez jakichkolwiek nowych dowodów czy zmiany okoliczności, wydano decyzję zupełnie przeciwną. Tego rodzaju działanie stanowi przejaw arbitralności i podważa zaufanie obywatela do organów władzy publicznej, naruszając art. 8 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Na poparcie powyższych argumentów skarżący dołączył do skargi kopię decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 12 listopada 2024 r. (odmawiającej przyznania M. K. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieka nad mężem) oraz kopię aktu notarialnego umowy majątkowej małżeńskiej z dnia 31 stycznia 2002 r., Rep. A Nr [...]. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W kolejnych pismach procesowych (złożonych 20 września 2025 r. i 25 listopada 2025 r.) skarżący podtrzymał skargę oraz zawarte w niej zarzuty, wnosząc o uchylenie - wraz z zaskarżoną decyzją – również decyzji organu I instancji. Pismem z dnia 8 września 2025 r. r. Sąd zawiadomił skarżącego o wniosku organu o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, wyznaczając skarżącemu czternastodniowy termin na ewentualne zgłoszenie żądania przeprowadzenia rozprawy. Pismo to doręczono skarżącemu w dniu 16 września 2025 r. (potwierdzenie odbioru – k. 16 akt sądowych), a zatem wyznaczony termin upływał z dniem 30 września 2025 r. Skarżący terminu tego nie zachował, albowiem żądanie przeprowadzenia rozprawy zgłosił dopiero w piśmie procesowym złożonym w dniu 25 listopada 2024 r. Wobec powyższego Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta przebiega w trybie uregulowanym przepisami p.p.s.a., przy czym w świetle art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W toku badania legalności zaskarżonego aktu administracyjnego sąd ocenia, czy akt ten jest zgodny z przepisami prawa materialnego oraz, czy w istotny sposób nie narusza przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz w ustawach szczególnych przepisów postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, a przez to skarga podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1214 ze zm., dalej jako "u.p.s."). Stosownie do treści art. 36 ust. 1 lit. "a" u.p.s., jednym ze świadczeń z pomocy społecznej o charakterze pieniężnym jest zasiłek stały. W myśl art. 37 ust. 1 u.p.s. zasiłek stały przysługuje: 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Stosownie do ust. 2 cyt. artykułu, zasiłek stały ustala się w wysokości: 1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy między kwotą stanowiącą 130% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 1229 zł miesięcznie (do 31 grudnia 2024 r. - 1000 zł); 2) w przypadku osoby w rodzinie - różnicy między kwotą stanowiącą 130% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie. Kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 100 zł miesięcznie (ust. 3). W świetle przytoczonego unormowania, przyznanie świadczenia w formie zasiłku stałego jest uzależnione od kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: pełnoletniość osoby ubiegającej się o zasiłek, niezdolność do pracy z powodu wieku lub całkowita niezdolność do pracy (spowodowana niepełnosprawnością) oraz uzyskiwanie dochodu nieprzekraczającego kryterium dochodowego. Decyzja o przyznaniu zasiłku stałego jest przy tym decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku spełnienia powyższych warunków organ nie może odmówić przyznania przedmiotowego świadczenia. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący spełnia powyższe warunki do przyznania zasiłku stałego. Jest on wszakże osobą pełnoletnią, legitymującą się orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy, ważnym do dnia 30 września 2027 r. (orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 30 września 2024 r. nr [...] – k. 29 akt adm. I inst.). Bezsporne jest także, że skarżący uzyskuje dochód nieprzekraczający kryterium dochodowego. Na dochód skarżącego składa się bowiem jedynie zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 215,84 zł. Skarżący otrzymuje także świadczenie uzupełniające w wysokości 500 zł, jednak świadczenia takiego nie zalicza się do dochodu ustalanego w sprawach o przyznanie pomocy społecznej (art. 8 ust. 4a u.p.s.). Istota sporu sprowadza się natomiast do ustalenia, czy skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, czy też prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną M. K., a wobec tego winien być traktowany jako osoba w rodzinie. Zauważyć należy, że ustalenie to ma wpływ na wysokość przysługującego skarżącemu zasiłku stałego. Organy, uznając w oparciu o poczynione w sprawie ustalenia, że skarżący gospodaruje wspólnie z żoną (która nie uzyskuje własnego dochodu), zakwalifikowały dochód skarżącego z zasiłku pielęgnacyjnego, jako dochód rodziny, i w konsekwencji ustaliły wysokość zasiłku stałego zgodnie art. 37 ust. 2 pkt 2 u.p.s., jako różnicę pomiędzy kwotą stanowiącą 130% kryterium dochodowego dla osoby w rodzinie (kryterium to w okresie świadczeniowym objętym zaskarżoną decyzją wynosiło 600 zł - § 1 pkt 1 lit. "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej – Dz. U. z 2021 r. poz. 1296, dalej jako "rozporządzenie"), a dochodem na osobę w rodzinie skarżącego (215,84 zł / 2 osoby, tj. 107,92 zł). W konsekwencji skarżącemu przyznano zasiłek skarżący w kwocie 672,08 zł. Skarżący - stojąc na stanowisku, iż jest osobą samotnie gospodarującą - w istocie kwestionuje powyższy sposób ustalenia wysokości przysługującego mu zasiłku stałego. Przy założeniu, że jego twierdzenie co do odrębnego gospodarowania jest zasadne, wysokość zasiłku należałoby bowiem ustalić według art. 37 ust. 2 pkt 1 u.p.s., jako różnicę pomiędzy kwotą stanowiącą 130% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (kryterium to w okresie świadczeniowym objętym zaskarżoną decyzją wynosiło 776 zł - § 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia), a dochodem skarżącego (215,84 zł). Przy takim założeniu należałby zatem przyznać skarżącemu zasiłek w kwocie 792,96 zł. W ocenie Sądu stanowisko organów, iż skarżący jest osobą gospodarującą w rodzinie, należy jednak uznać za prawidłowe w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Tym samym prawidłowa jest również wysokość przyznanego skarżącemu zasiłku stałego. W tym kontekście odnieść się trzeba do pojęcia rodziny występującego na gruncie u.p.s. Stosownie do art. 6 pkt 14 u.p.s. pod pojęciem rodziny rozumie się osoby spokrewnione lub niespokrewnione, pozostające we wspólnym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Faktyczny związek, o jakim mowa w powołanym przepisie, oznacza codzienne współdziałanie osób zmierzające do lepszego zaspokojenia ich potrzeb bytowych, w tym mieszkaniowych, żywnościowych i polegających na zapewnieniu dochodu stanowiącego źródło utrzymania (zarobkowych). Wspólne zamieszkiwanie jest przesłanką uznania za rodzinę osób zamieszkujących ze sobą, jeżeli równocześnie z tym zamieszkiwaniem występuje element wspólnego gospodarowania. Polega ono na dzieleniu lokalu mieszkalnego w sposób pozwalający stwierdzić, że koncentruje się w nim aktywność życiowa osoby zamieszkującej. Wspólnie gospodarować, znaczy zatem wspólnie prowadzić gospodarstwo domowe. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 lutego 1996 r. (sygn. akt II URN 56/95) stwierdził, iż "cechami charakterystycznymi dla prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego może być udział i wzajemna ścisła współpraca w załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu, niezarobkowanie i pozostawanie w związku z tym na całkowitym lub częściowym utrzymaniu osoby, z którą się gospodarstwo domowe prowadzi, a wszystko dodatkowo uzupełnione cechami stałości, które tego typu sytuację charakteryzują." Prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego oznacza zatem wykonywanie wspólnie czynności życia domowego tj. korzystanie ze wspólnych pomieszczeń domowych i znajdujących się w nich sprzętu oraz utrzymywanie ich czystości, robienie zakupów, przygotowywanie posiłków, gospodarowanie pieniędzmi (por. m. in. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1193/14). W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że rzadko zdarza się, aby osoby zamieszkujące w jednym lokalu mieszkalnym prowadziły odrębne gospodarstwa domowe (zob. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt: II OZ 569/06). W konsekwencji uznaje się także, iż wspólnota majątkowa nie jest elementem determinującym ocenę w zakresie wspólnie prowadzonego gospodarstwa domowego. Pozostawanie w rozdzielności majątkowej ze współmałżonkiem nie wyklucza prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego i nie wyłącza obowiązku wzajemnej pomocy, również finansowej. Rozdzielność majątkowa, jak sama nazwa wskazuje, odnosi się do majątków małżonków, regulując kwestie zobowiązań każdego z małżonków wobec osób trzecich oraz rozporządzania i zarządzania tymi majątkami, nie zaś ich wzajemnych obowiązków, w tym polegających na udzielaniu współmałżonkowi pomocy finansowej w zakresie prowadzonego postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt I FZ 230/09). Ustrój małżeńskiej rozdzielności majątkowej ma znaczenie przy wszelkiego rodzaju zobowiązaniach cywilnych, czy też podatkowych, a nie prowadzenia wspólnego gospodarstwa (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1749/11). W związku z powyższym, wbrew argumentom skargi, fakt, iż skarżący pozostaje z żoną w rozdzielności majątkowej ustanowionej aktem notarialnym umowy majątkowej małżeńskiej z dnia 31 stycznia 2002 r., Rep. A Nr [...], pozostaje bez znaczenia dla oceny, czy skarżący prowadzi razem z żoną wspólne gospodarstwo domowe. Znaczenie w tej kwestii mają natomiast ustalenia dotyczące wspólnego zamieszkiwania skarżącego i jego żony oraz okoliczności towarzyszących ich współegzystowaniu. W tym natomiast zakresie ustalenia wywiadu środowiskowego, jak też i oświadczenia samego skarżącego, wykluczają możliwość akceptacji jego twierdzenia dotyczącego prowadzenia oddzielnego gospodarstwa domowego. Z ustaleń wywiadu wynika, że skarżący wspólnie z żoną zajmuje pokój w mieszkaniu, w którym (na innej kondygnacji) zamieszkują także ich dorosłe dzieci. Małżonkowie wspólnie korzystają ze sprzętu gospodarstwa domowego, technicznego i sanitarnego. Żona skarżącego przyczynia się do funkcjonowania wspólnego gospodarstwa i ponosi opłaty mieszkaniowe (jak wynika z wywiadu, posiada środki finansowe pochodzące z wypłaconego jej w styczniu 2024 r. wyrównania świadczenia pielęgnacyjnego). Z wyjaśnień skarżącego wynika ponadto, że M. K. sprawuje nad skarżącym stałą, codzienną opiekę, niezbędną z uwagi na jego stan zdrowia. W ramach tej opieki wykonuje nie tylko czynności pielęgnacyjne, lecz również pomaga skarżącemu w codziennym funkcjonowaniu i zapewnia mu wsparcie w zaspokajaniu jego niezbędnych potrzeb życiowych (sprząta wspólne mieszkanie, gotuje, pierze, pomaga w załatwianiu spraw urzędowych, zawozi do lekarzy, po leków). W ocenie Sądu powyższe okoliczności przesądzają o słuszności stanowiska organów, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Argument, iż skarżący nie ponosi opłat mieszkaniowych, powyższe stanowisko w istocie potwierdza, albowiem oznacza, że skarżący przynajmniej częściowo pozostaje na utrzymaniu żony. Wbrew zarzutom skargi, ocena tej kwestii dokonana przez organy została oparta na prawidłowej wykładni art. 6 pkt 14 u.p.s. i poprzedzona postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Zasadnie zatem organy ustaliły wysokość przysługującego skarżącemu zasiłku stałego na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2 u.p.s., uznając skarżącego za osobę w rodzinie. Wobec ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie, podstawą do zakwestionowania powyższej oceny nie może być dołączona do skargi decyzja z dnia 12 listopada 2024 r. o odmowie przyznania M. K. świadczenia pielęgnacyjnego, w uzasadnieniu której padło stwierdzenie, iż A. K. prowadzi odrębne gospodarstwo domowe". Decyzja ta została wydana w odrębnym postępowaniu, jej ustalenia nie były wiążące dla organów orzekających w niniejszej sprawie, jak i nie wiążą Sądu, a więc nie mają znaczenia dla oceny niniejszej sprawy. Treść ww. decyzji nie mogła mieć zatem wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Przy tym ubocznie należy zauważyć, że poza przytoczonym wyżej, lakonicznym stwierdzeniem, iż A. K. prowadzi odrębne gospodarstwo domowe" (które to stwierdzenie w istocie pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przyznania M. K. świadczenia pielęgnacyjnego i jak należy przypuszczać, stanowiło przytoczenie wyjaśnień samego skarżącego), pozostałe ustalenia zawarte w ww. decyzji, dotyczące zakresu wsparcia udzielanego skarżącemu przez jego żonę, w pełni potwierdzają zasadność stanowiska przyjętego w niniejszej sprawie, dotyczącego pozostawania przez skarżącego we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Z tych wszystkich względów, wobec braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.