II SA/Lu 549/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej zezwolenia na przesadzenie krzewów za opłatą oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]listopada 1999 r., nr [...] zezwalającej Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowemu K. K. na usunięcie 67,8 m2 krzewów karagany i orzekającej o naliczeniu opłaty za ich usunięcie oraz zawieszeniu poboru tej opłaty do dnia 31 maja 2002 r. oraz umorzeniu powyższej opłaty pod warunkiem przesadzenia krzewów na wskazany teren z zachowaniem ich żywotności. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Kolegium z dnia [...] lutego 2006 r., wydanej w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 24 września 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 1545/03 obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2003 r. nr [...] i z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...]. Sąd w powyższym wyroku stwierdził, że uchylone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Kolegium, kierując się wskazaniami w/w wyroku uzupełniło i rozpatrzyło materiał dowodowy na podstawie którego wydało decyzję z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]listopada 1999 r., nr [...], która następnie została utrzymana w mocy przez zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...]. Organ administracji publicznej wskazał następujący stan sprawy: Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 1999 r., nr [...] wydana na wniosek K.K. zezwalająca na przesadzenia 67,8 m2 krzewów karagany w inne miejsce, tj; na teren zachodni pawilonu "[...]" w Z. Przedmiotowa decyzja została poprzedzona wizją w terenie w dniu 15 listopada 1999 r., w której uczestniczył pełnomocnik K. K. i przedstawiciel Urzędu Miejskiego , podczas której określono ilość-powierzchnię krzewów karagany do przesadzenia (ogółem 67,8m2) i planowany termin ich przesadzenia (31 maj 2000 r.). Następnie wnioskiem z dnia 3 lipca 2003 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta, powołując się na niewykonalność decyzji w dniu jej wydania, ze względu na wadliwe wskazanie przez organ w decyzji miejsca przesadzenia krzewów. Ponadto decyzja Prezydenta Miasta jest niewykonalna z powodu prowadzonej modernizacji ulic otaczających pawilon handlowy "[...]" przez Zarząd Dróg Grodzkich. Pracami objęte zostało 60% terenu z którego należało usunąć krzewy, a zatem zmienił się podmiot, który faktycznie wykorzystał teren i który w związku z tym stał się zobowiązany do zagospodarowania zieleni z tego terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazuje następujące motywy rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji: Rozpatrując ponownie wniosek K.K. z dnia 3 lipca 2003 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta, Kolegium opierając się na uzupełnionym materiale dowodowym i nowych okolicznościach wskazanych przez skarżącego nie znalazło przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji. W ocenie organu strona żądając stwierdzenia nieważności decyzji i podając jedną z wad decyzji wymienionych w art. 156 § 1 kpa ma obowiązek wskazać tę wadę i wykazać jej istnienie w dacie jej wydania. Niewykonalność decyzji występuje bowiem wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania. Ponadto niewykonalność decyzji powinna być spowodowana istnieniem przeszkód istniejących już w dacie jej wydania i muszą być one nieusuwalne przez cały czas.. Stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem kontroli stosowanym w trybie nadzoru w razie wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa, a uznanie decyzji za nieważną może mieć miejsce w sytuacjach nadzwyczajnych i to tylko w przypadkach szczególnych, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Kolegium nie podziela stanowiska skarżącego odnośnie zarzutu braku spójności decyzji w ustaleniu miejsca przesadzenia krzewów określonego w sentencji decyzji i jej uzasadnieniu. Określenie miejsca przesadzenia jako teren od strony zachodniej pawilonu i strona zachodnia obrzeże parkingu jest jedynie doprecyzowaniem określenia zawartego w sentencji decyzji i ze względu na to, że uzasadnienie jest integralną częścią decyzji należy je czytać łącznie. Nie jest przyczyną powodującą niewykonalność decyzji mało precyzyjne określenie. Organ zauważa, że niewykonalność decyzji można stwierdzić dopiero w czasie przystąpienia do jej realizacji, jednak w niniejszej sprawie wnioskodawca nie podjął żadnych działań w kierunku przesadzenia pozostałej części krzewów w wymagane miejsce. Jeśli dokonał tego w stosunku do powierzchni 5 m2 krzewów i uznał, że w pozostałej części decyzja jest niewykonalna powinien powiadomić o tym organ lub wskazać tę okoliczność co najmniej na etapie oględzin miejsca przesadzenia (31.V.2002 r.). Subiektywna ocena strony już po zakończeniu inwestycji, iż wykonanie decyzji jest niemożliwe, nie może stanowić potwierdzenia faktycznej jej niewykonalności. Dokumenty w sprawie wskazują, iż K. K. dokonał przesadzenia 5 m2 krzewów na właściwe miejsce, nie dokonując przesadzenia pozostałej części 62,8 m2 krzewów, w związku z czym nie zachowały one swej żywotności. W dniu oględzin (31.V.2002 r.) podpisując protokół nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń, a tym samym uwag co do niemożności wykonania decyzji. Organ I instancji wydał decyzję zgodną z wnioskiem strony, czego strona nie kwestionowała, aż do czasu gdy organ wszczął postępowanie dotyczące ściągnięcia należnej opłaty z tytułu niezachowania żywotności krzewów. Również zarzut skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie nie znajduje uzasadnienia. Decyzja Prezydenta Miasta z [...] listopada 1999 r. w jej pkt. I wskazywała, że krzewy należy przenieść na sąsiadujący teren od strony zachodniej pawilonu w terminie do 31 maja 2000 r. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na którą powołuje się K.K. polegająca na przebudowie ulic R., H. i G. wydana została w dniu [...] maja 2000 r., zaś pozwolenie na budowę w dniu 28 sierpnia 2000 r., co oznacza, iż rozpoczęcie realizacji tej inwestycji nastąpiło już po terminie wyznaczonym do przesadzenia krzewów i wobec tego, jak podkreśliło Kolegium, nie miało żadnego wpływu na wykonalność lub niewykonalność decyzji Prezydenta Miasta wydanej w przedmiocie przesadzenia krzewów. Decyzja ta mogłaby być, więc uznana za niewykonalną tylko i wyłącznie wtedy, gdy teren wskazany jako miejsce przesadzenia krzewów, w dniu wydania tej decyzji był już zajęty, a co najmniej przeznaczony na inne cele. Ponadto, organ podniósł, że późniejsze okoliczności faktyczne dotyczące inwestycji miejskich oraz uczestniczenie w ich kosztach przez wnioskodawcę, jak również jego umowa z Zarządem Dróg z 30 maja 2000 r. dotycząca przebudowy chodnika w pasie drogowym przyległym do pawilonu "[...]", jako zdarzenia późniejsze następujące w czasie po dacie wydania decyzji nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności. Nie zasługują również na uwzględnienie argumenty dotyczące uchwał organów Miasta Zamościa w zakresie planowania inwestycji odnośnie remontu ulic i zabezpieczenia na ten cel środków finansowych. Argument ten w ocenie Kolegium świadczy jedynie o tym, że inwestycja była planowana, a fakt ten nie był kwestionowany przez strony. Również projekt zagospodarowania terenu dla inwestycji (przebudowy pawilonu [...]) wskazuje na 287,80 m2 planowanej zieleni, co dawało swobodną możliwość przesadzenia 67,80 m2 krzewów. Jak podnosi Kolegium, o powyższym obowiązku wnioskodawca wiedział, zadeklarował się we wniosku i do tego został zobowiązany decyzją, a fakt pomniejszenia terenu zieleni być może spowodowany powiększeniem parkingu od strony południowej pawilonu, nie może być powodem podnoszenia kwestii braku wolnego miejsca do przesadzenia przedmiotowych krzewów. Wobec powyższego oraz w oparciu o zgromadzone nowe dowody, świadczące o przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sposób należyty i poprawny Kolegium uznało brak podstaw do zmiany decyzji. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego K.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu żądania skargi skarżący sformułował zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów art. 156 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 7, 8, 9, 75 § 1, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga K.K. zawiera wywód, iż decyzja (o wydanie której zabiegał) jest decyzją niewykonalną. Niewykonalność ta ma charakter trwały, a to z uwagi na to, że błędnie określa miejsce przesadzenia krzewów, jak również nie uwzględnia przewidywanych inwestycji miejskich. Wobec tego zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o wybiórczo zgromadzony i niekompletny materiał dowodowy z pominięciem dowodów istotnych dla sprawy. Podnosił, iż zakres prac prowadzonych przez Zarząd Dróg Grodzkich objął 60 % terenu, z którego należało usunąć i przesadzić krzewy, wobec tego obowiązek zagospodarowania zieleni dotyczyć powinien skarżącego tylko w ograniczonym zakresie. Skarżący twierdzi również, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod przebudowę ulicy R., H. i G. z dnia [...] maja 2000 r. również miała wpływ na niewykonalność decyzji, gdyż została wydana przed terminem do przesadzenia krzewów, ale już po terminie do zaskarżenia decyzji z dnia [...] listopada 1999 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze również pominęło dowody w postaci odpisów uchwał organów Miasta , świadczących o planowaniu przebudowy ulic. A zatem jak strona dowodzi, organ wydając decyzję wiedział, że tereny na które mogłyby zostać przesadzone krzewy zostaną objęte inwestycją Zarządu Dróg Grodzkich, w związku z czym niemożliwe jest ich przesadzenie i zachowanie przez nie żywotności. Kolegium również nie przeprowadziło wnioskowanego dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu hodowli krzewów, który określiłby wiek ligustru rosnącego na terenie, na którym strona zastępczo dokonała zasadzeń i czy przy uwzględnieniu jego ilości i zaistniałego stanu faktycznego możliwe było przesadzenie wykopanych krzewów karagany i zachowanie ich żywotności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu, ponownie ją przywołując, jak również odnosząc się do zarzutów skarżącego, kwestionując ich słuszność, wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej. Jest to kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, zaś argumenty podniesione przez skarżącego są chybione. Na wstępie należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku orzeczenia kasatoryjnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w stosunku do poprzednio istniejących decyzji. Wobec tego zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. ,Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "ppsa", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten wskazuje, iż rozstrzygając sprawę w ponownym postępowaniu organ administracji publicznej dysponuje takimi samymi możliwościami w zakresie rozstrzygania, jakimi dysponował w pierwotnym postępowaniu, z ograniczeniami wynikającymi z zasady związania ocena prawną i wskazaniami. Oznacza to również możliwość wydania takiego samego rozstrzygnięcia jak przed uchyleniem decyzji. W ocenie Sądu organ zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 września 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 1545/03, prawidłowo uzupełnił materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny w wyniku czego wydał decyzję odpowiadającą prawu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest stwierdzenie nieważności decyzji. Domniemanie ważności decyzji administracyjnej może być obalone tylko w trybie określonym w przepisach procedury administracyjnej tj. przez stwierdzenie jej nieważności. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej – "kpa". Uprawnienia organu stosującego art. 156 § 1 kpa są węższe niż uprawnienia organu odwoławczego. Organ ten rozstrzyga bowiem ponownie sprawę pod względem merytorycznym, przeprowadzając w miarę potrzeby dalsze postępowanie wyjaśniające, może również korygować zarówno wady prawne decyzji, jak i wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych lub powodujące inne nieprawidłowości. Organ stosujący art. 156 § 1 kpa nie może przeprowadzać samodzielnego, kolejnego postępowania dowodowego. Jego działanie powinno ograniczać się tylko do uzupełnienia dowodów niezbędnych do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego i stwierdzenia istnienia jednej z przesłanek z art. 156 § 1 kpa. A zatem strona nie może żądać przeprowadzenia dowodów przez nią wskazanych nie mających związku z ustaleniem istnienia jednej z przesłanek wyżej wymienionego przepisu. Ponadto stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a., powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego, zarówno pod względem podmiotowym jak również i przedmiotowym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone jedynie do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowana decyzja. W przedmiotowej sprawie skarżący podnosi, że w sprawie występują przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1999 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 i 5 kpa. Pierwsza badana przesłanka z art. 156 § 1 pkt 4 kpa dotyczy skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Według skarżącego podmiotem zobowiązanym do przesadzenia przedmiotowych krzewów winien zostać Zarząd Dróg Grodzkich, który prowadził inwestycję miejską w zakresie modernizacji ulic R., H. i G. , a zatem decyzja powinna być skierowana do tego podmiotu. W ocenie Sądu twierdzenie to nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 61 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Decyzja z dnia [...] listopada 1999 r. została wydana na wniosek skarżącego, a zakres przedmiotowy postępowania wyznaczony został przez żądanie strony. Potrzeba usunięcia krzewów nie była związana z modernizacją w/w ulic, jak wskazuje strona. Skarżący złożył wniosek o ich przesadzenie w związku z podjętą decyzją dokonania rozbudowy pawilonu handlowego "[...]". Z akt sprawy wynika, że przebudowa ulic wraz z budową zatok parkingowych i chodnika przy ul. R. była inwestycją Zarządu Dróg Grodzkich i PPH K. K. Zarząd Dróg Grodzkich sfinansował inwestycję w granicach pasa drogowego (rondo, zatoki parkingowe, część chodnika położona w pasie drogowym), zaś K. K. sfinansował budowę chodnika położonego na jego działce o nr geodezyjnym 14/14 tj. między granicą pasa drogowego, a budynkiem pawilonu (vide: umowa Nr [...] z dn. [...]08.2000 r. zawarta pomiędzy ZDG , a K. K.). Ponadto prace związane z przebudową ulic realizowane były na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło 18 października 2000 r. (zgłoszenie rozpoczęcia robót), a ich zakończenia nastąpiło w listopadzie 2000 r. (pismo ZDG z 14.XI.2000 r. powołujące Komisję odbioru końcowego robót drogowych na dzień 21.XI.2000 r.). Należy więc przyjąć, że prace inwestycyjne po pierwsze zostały rozpoczęte po 31 maja 2000 r., a zatem po terminie wyznaczonym do przesadzenia krzewów, a po drugie objęły teren na którym nie było już przedmiotowych krzewów usuniętych w związku rozbudową pawilonu. Teren inwestycji miejskiej nie kolidował więc ani z inwestycją skarżącego, ani z wyznaczonym miejscem przesadzenia (przeciwna strona, teren od ul. G.). Kolejnym zarzutem podnoszonym przez skarżącego jest niewykonalność decyzji w dniu jej wydania oraz, fakt, że niewykonalność ta ma charakter trwały. Decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest faktycznie niemożliwa do wykonania. A zatem niewykonalność decyzji powinna być spowodowana istnieniem przeszkody w jej wykonaniu, którą znamionują dwie cechy. Przeszkoda ta musi istnieć już w dacie wydania decyzji i musi być nieusuwalna przez cały czas. Skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji sam podaje, że "po wydaniu decyzji o przesadzeniu krzewów nastąpiły zupełnie nowe okoliczności", a zatem również w jego ocenie okoliczności te zaistniały po wydaniu decyzji. Tak więc nie istniały w chwili jej wydania, a co się z tym wiąże nie było przeszkód uniemożliwiających wykonanie decyzji. Zarzut niewykonalności ze względu na wadliwe wskazanie przez organ miejsca przesadzenia krzewów jak również braku faktycznej powierzchni do przesadzenia nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Notatka urzędowa dokonana z oględzin terenu z dnia 31 maja 2002 r. przy udziale skarżącego wskazuje, że dokonał on przesadzeń 5,0 m2 krzewów na właściwe miejsce . Podpisując w/w protokół skarżący nie zgłosił i nie podniósł żadnych kwestii zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Decyzja o przesadzeniu krzewów w całości uwzględniała żądanie strony skarżącej wyrażone w jej wnioskach z dnia 5.X.1999 r. i 5 XI.1999 r.. A zatem skarżący składając wnioski, a następnie odbierając decyzję sam zobowiązał się do wykonania danego obowiązku. Natomiast wszelkie przeszkody w jego wykonaniu skarżący powinien zgłaszać niezwłocznie właściwemu organowi. W stosunku do decyzji strona nie miała żadnych zastrzeżeń i nie kwestionowała jej do czasu, gdy organ wszczął postępowanie dotyczące ściągnięcia należnej opłaty z tytułu niezachowania żywotności krzewów. Ubocznie należy wskazać, iż faktu braku miejsca również nie potwierdza pismo skarżącego z dnia 15 maja 2002 r. w którym zwraca się z prośbą o zmianę sposobu wykonania decyzji, zobowiązując się do obsadzenia nową zielenią (krzewy i drzewa iglaste) 100 m2 powierzchni jego działki. A zatem skarżący raz twierdzi, że nie było faktycznie wolnego miejsca do przesadzenia krzewów, innym razem wskazuje, że taka możliwość istnieje. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że obowiązki wynikające z decyzji z dnia [...]listopada 1999 r. nie zostały dotychczas wykonane. Skarżący w terminie określonym na wykonanie decyzji nie wskazuje na wystąpienie trudności, a zatem należy przyjąć że takowych nie było. Co do zarzutu skarżącego, że organ administracji nie przeprowadził wnioskowanego przez niego dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu hodowli krzewów celem określenia wieku ligustru (rosnącego na terenie na którym dokonał on zastępczo nasadzeń) oraz możliwości przesadzenia na ten teren wykopanych krzewów karagany i zachowania ich żywotności – Sąd uznał, że zarzut ten jest bezzasadny. To sam skarżący wskazał we wniosku, że zamierza przesadzić krzewy na "działkę przynależną do pawilonu handlowego "[...]" po zakończeniu przedsięwzięcia inwestycyjnego w I połowie 2000 r." Nie kwestionował także wynikającego z decyzji z dnia [...]listopada 1999 r. określenia miejsca przesadzenia krzewów tj. "strona zachodnia pawilonu- obrzeże parkingu". Niecelowe było więc przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego, tym bardziej, iż biegły miałby między innymi określać wiek ligustru, którego nie dotyczyła żadna decyzja. Organ administracji powinien jednak w uzasadnieniu decyzji odnieść się do wniosku strony o przeprowadzenie dowodu, podając przyczyny z powodu których nie dopuścił tego dowodu. Jednakże uchybienie to zdaniem Sądu nie miało wpływu na wynik sprawy. Podsumowując podkreślić należy, iż wyrażona w art. 16 kpa zasada trwałości decyzji ostatecznych oznacza, że decyzje te nie mogą być zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jedną z form wzruszania decyzji administracyjnej jest stwierdzenie jej nieważności, jeżeli została ona dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11.05.2000 r., sygn. akt III RN 62/00, że "przepis art. 156 § 1 kpa powinien być interpretowany ściśle, a zatem przy stwierdzaniu nieważności decyzji należy brać pod rozwagę okoliczności wymienione w tym przepisie". Niedopuszczalne jest odwoływanie się do innych, nie wymienionych w tym przepisie przesłanek. Wyczerpujące wyliczenie przesłanek stwierdzenia nieważności zamyka drogę poszukiwania okoliczności i faktów, którym przez zabiegi wykładni można byłoby przypisać sankcje nieważności. Zdaniem Sądu organ administracji właściwie przeprowadził całe postępowanie, precyzyjnie ustalając przesłanki stwierdzenia nieważności. A zatem stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...]kwietnia 2006 r., [...], nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania oraz nie zawiera uchybień mogących mięć wpływ na wynik sprawy. Z tych tez względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.