II SA/Lu 551/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej; w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 29 maja 2013 r. – stanowiącym uzupełnienie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr SKO.[...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej - pełnomocnik J. K. – [...]. A. G. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "w trybie postanowienia tymczasowego na czas prawomocnego zakończenia postępowania sądowego" W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji przyniesie skarżącemu oczywiście niepowetowaną szkodę. Podniósł, że opłata adiacencka, której przedmiot sprawy dotyczy, może być świadczeniem całkowicie nienależnym, a zatem niecelowym jest dopuszczenie jej egzekwowanie przed uprawomocnieniem się postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a więc w jej interesie leży wykazanie, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie wystarczy więc jedynie wskazanie, że wykonanie decyzji przyniesie skarżącemu oczywistą niepowetowaną szkodę. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia wręcz jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 63/2011 LexPolonica nr 2462008 oraz z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04 - niepubl.). Pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał jednak żadnych okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie, podnosząc wyłącznie, że niecelowe jest egzekwowanie zaskarżonej decyzji, ponieważ opłata w przedmiotowej sprawie jest świadczeniem nienależnym. Wobec tego pełnomocnik skarżącego podniósł ogólne merytoryczne zarzuty dotyczące przedmiotowej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bierze pod uwagę zarzutów dotyczących naruszenia prawa przez zaskarżony akt, bowiem nie stanowią one przesłanek do wstrzymania wykonania tego aktu. Przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowią zamknięty katalog. W niniejszej sprawie Sąd, analizując zarówno wniosek skarżącego, jak również biorąc z urzędu pod uwagę okoliczności decydujące o wstrzymaniu wykonania decyzji stwierdził, że przesłanki warunkujące orzeczenie wstrzymania zaskarżonego aktu nie zachodzą. Znaczna szkoda majątkowa jak również niemajątkowa, o której mowa w art. 61 § 3 cyt. ustawy, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzi możliwość ewentualnego przywrócenia do stanu pierwotnego. Nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, bowiem w razie uwzględnienia skargi przez Sąd uiszczona kwota podlegać będzie zwrotowi. Zgodnie natomiast z art. 61 § 6 tej ustawy postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności upada wraz z wydaniem przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Skutek ten wywołuje każde orzeczenie kończące postępowanie, a więc zarówno wyrok uwzględniający skargę, jak i oddalający ją, a także postanowienie kończące postępowanie w sprawie. W przypadku uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to natomiast traci moc z chwilą uprawomocnienia wyroku (art. 152 ustawy). Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 cyt. ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.