II SA/Lu 552/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi E. Ż. i J. Ż. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewody na rzecz E. Ż. i J. Ż. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda L. decyzją z dnia 25 czerwca 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. L. oraz E. i J. Z. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 30 marca 2010 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi oraz z przyłączami, a także budowę trzech zjazdów i przebudowę ogrodzenia od strony drogi publicznej (ul. B.) na działce nr ewid. 72/1, przy ul. B. 18 w L. i działce nr ewid. 1/3 – pasie drogowym ul. B. – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przebudowy ogrodzenia od strony ulicy B. i umorzył w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda L. wyjaśnił, że A. D. w dniu 31 lipca 2007 r. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami, przyłączami, zjazdami na działce nr ewid. 71/1 oraz przebudową ogrodzenia na działce nr ewid. 1/3 (pas drogowy), przy ul. B. w L. Po wszczęciu postępowania przez Prezydenta Miasta L. odbyło się w dniu 14 września 2009 r. w siedzibie tego organu spotkanie z udziałem inwestora, projektanta oraz właścicieli sąsiednich działek nr nr ewid. 55 i 56, to jest M. L., E. Z. i J. Z. Uwzględniając argumentację właścicieli działek sąsiednich, inwestor zobowiązał się do przedłożenia analizy nasłonecznienia budynku na działce nr 56, wyrażenia pisemnej zgody na korzystanie z działki nr 72/1 dla właścicieli działek nr 55 i nr 56 w zakresie przechodu i przejazdu, a także do wykonania ogrodzenia wzdłuż dróg koniecznych. Postanowieniem z dnia 18 września 2009 r., nr [...], organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do usunięcia w wyznaczonym terminie, braków i nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji budowlanej, a następnie decyzją z dnia 5 października 2009 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda L., po rozpatrzeniu odwołań M. L. oraz E. Z. i J. Z., decyzją z dnia 22 grudnia 2009 r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję o pozwoleniu na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta L., zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego, postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 r., nr [...], zobowiązał inwestora do uzupełnienia dokumentacji budowlanej, to jest: 1) doprowadzenia do zgodności z § 20 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego L. w zakresie odległości projektowanego budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni poprzez udokumentowanie, że będą spełnione warunki ochrony budynku przed uciążliwościami komunikacyjnymi, określone w przepisach szczególnych, 2) doprowadzenia do zgodności z § 58 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego L. w zakresie lokalizacji obiektów i urządzeń projektowanych w liniach regulacyjnych ulicy B., 3) doprowadzenia do zgodności projektu zagospodarowania terenu z art. 43 ustawy o drogach publicznych – w zakresie odległości obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni. Po złożeniu przez inwestora uzupełnionej dokumentacji projektowej Prezydent Miasta L. decyzją z dnia 30 marca 2010 r. udzielił A. D. pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Oceniając uzupełnioną dokumentację organ pierwszej instancji uznał, że spełnione zostały warunki w zakresie ochrony przed uciążliwościami komunikacyjnymi, określone w przepisach szczególnych, poprzez zastosowanie ogrodzenia o powierzchni porowatej, zastosowanie stolarki zewnętrznej o podwyższonej izolacyjności akustycznej oraz docelowo zieleni ochronnej i izolacyjnej – co stanowi spełnienie wymagań § 21 ust. 4a i ust. 2 planu miejscowego. Ponadto inwestor uzyskał zgodę zarządcy drogi na lokalizację ogrodzenia, osłony śmietnikowej, murków oporowych, zjazdu do garażu, podestu wejściowego do budynku i balkonu parteru, zlokalizowanych na działce nr 72/1, stanowiącej w części przyszły pas drogi powiatowej nr [...], co spełnia wymagania § 58 ust. 4 planu miejscowego oraz zgodę na lokalizację projektowanego budynku w odległości 6,05 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej, przez co inwestycja jest zgodna z art. 43 ustawy o drogach publicznych. Wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami, nie narusza interesów osób trzecich. Rozpatrując odwołanie Wojewoda L. uznał, że decyzja Prezydenta L. jest prawidłowa w części dotyczącej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z infrastrukturą techniczną, ale wadliwa w części dotyczącej przebudowy ogrodzenia, usytuowanego w pasie drogowym ulicy B. Z akt sprawy wynika, że Prezydent L. decyzją z 19 lutego 2010 r., nr [...], zezwolił na lokalizację przyłącza gazowego, kanalizacji deszczowej ze studnią chłonną, w pasie drogowym ul. B. – drogi powiatowej nr [...], na działce nr ewid. 1/3 oraz w przyszłym pasie drogowym tej ulicy do posesji nr 18a. Wcześniej, decyzją z dnia 29 czerwca 2009 r., nr [...], inwestor uzyskał zgodę zarządcy drogi na usytuowanie przyłączy: energetycznego, wodociągowego, teletechnicznego oraz kanalizacji sanitarnej w pasie drogowym ulicy B. Ponadto w piśmie z dnia 19 lutego 2010 r., nr [...], Wydział Dróg i Mostów Urzędu Miasta L., w oparciu o art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, wyraził zgodę na lokalizację projektowanego budynku w odległości 6,05 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej nr [...], co spełnia wymagania art. 43 ust. 2 i art. 38 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Nietrafny jest tym samym, zarzut odwołania o naruszeniu art. 43 ust. 1 powołanej ustawy. Wojewoda L. stwierdził natomiast, że w sprawie brak jest zgody, wyrażonej w drodze decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, na lokalizację w pasie drogowym urządzenia budowlanego, niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, jakim jest podlegające przebudowie (zgodnie ze złożonym projektem) ogrodzenie działki od strony ulicy B. W ocenie organu odwoławczego w sytuacji, gdy przepisy art. 29 ust. 1 pkt 23 i art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane na budowę ogrodzenia od strony dróg nie wymagają pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, to zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji w części rozstrzygającej o pozwoleniu na przebudowę ogrodzenia i umorzenia w tym zakresie postępowania pierwszej instancji. Budynek projektowany na działce nr 72/1 usytuowano z zachowaniem linii zabudowy określonej w załączniku graficznym planu miejscowego. W myśl § 20 ust. 2 tekstu planu dopuszcza się możliwość zmniejszenia odległości linii zabudowy mieszkaniowej od krawędzi jezdni, pod warunkiem udokumentowania przez inwestora, iż w projektowanym budynku będą spełnione warunki w zakresie ochrony przed uciążliwościami komunikacyjnymi, określone w przepisach szczególnych. W przedstawionym projekcie przewidziano stolarkę zewnętrzną o podwyższonej izolacyjności akustyczne, ogrodzenie o powierzchni porowatej oraz docelowo zieleń ochronną i izolacyjną. Nie jest więc trafny zarzut odwołania o naruszeniu odległości od krawędzi jezdni wynikających z planu miejscowego i przepisów ustawy o drogach publicznych. Niezasadne, w ocenie organu odwoławczego, są również zarzuty odwołania dotyczące przebiegu i szerokości dróg koniecznych do działek nr ewid. 55 i 56. Drogi te, ustalone w postępowaniu sądowym, zostały naniesione na projekcie zagospodarowania terenu, stanowiącym załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaprojektowana szerokość tych dróg (3 m i 3,5 m) spełnia wymagania określone w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym spełniony został wymóg zawarty w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, co do obowiązku poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Wbrew zarzutom odwołania za strony postępowania prawidłowo uznani zostali właściciele nieruchomości znajdujących się w strefie oddziaływania wnioskowanej inwestycji, to jest działek nr nr ewid. 72/1, 55 i 56 (zgodnie z ewidencją gruntów). Interesy Gminy L. – właściciela działki nr ewid. 1/3, stanowiącej pas drogowy, reprezentuje Prezydent Miasta L., działając przez zarządcę drogi, to jest Wydział Dróg i Mostów Urzędu Miasta L. Strony te brały czynny udział w postępowaniu, zaś przeprowadzenie rozprawy przed organem pierwszej instancji nie było obligatoryjne, a w sprawie nie wystąpiły okoliczności określone w art. 89 § 1 i 2 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli E. Z. i J. Z., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucili w skardze, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. art. 7, 8, 9, 11, 77 i 105 kpa, a także z naruszeniem przepisów regulujących odległości od budynków i granic nieruchomości oraz ład architektoniczny i przestrzenny. Decyzja ta narusza także zasady planistyczne poprzez "obniżenie warunków środowiskowych nieruchomości sąsiednich" i niezapewnienie właściwego dojazdu do istniejących już budynków, jak również narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie przepisów kpa polegało, w ocenie skarżących, na niezapewnieniu wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu, nienależytym informowania stron o dokonywanych czynnościach, stronniczości organów oraz niewyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego w należytym zakresie. Umorzenie w części postępowania było nadużyciem art. 105 kpa, pozbawiającym strony możliwości oceny prawidłowości dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń. Skarżący podnieśli, że organy wprowadzają bezład architektoniczny i planistyczny na nieruchomościach położonych przy ul. B. i uniemożliwiają równy dostęp do drogi publicznej dla wszystkich właścicieli. Zaskarżona decyzja narusza ustalenia § 20 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nadmiernie zmniejszając odległość przedmiotowego obiektu budowlanego od krawędzi jezdni. Beztroska organów w wydawaniu pozwoleń bez uwzględniania dotychczasowego zagęszczenia budynków oraz wielkości działek doprowadzić może w przyszłości do takiego zabudowania ulicy, że stanie się ona ścieżką lub drogą rowerową. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z obowiązującym prawem. Sąd, w świetle art. 134 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie wszczęte zostało na wniosek A. D. z dnia 31 lipca 2009 r. o wydanie mu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączami oraz przebudowę ogrodzenia frontowego wraz z trzema zjazdami na ul. B. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Oznacza to, że właściwy organ architektoniczno-budowlany ma obowiązek sprawdzenia, czy ubiegający się o wydanie pozwolenia na budowę inwestor spełnił wszystkie określone przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wymogi, a po stwierdzeniu zaistnienia ustawowych przesłanek obowiązany jest wydać pozytywną decyzję. Odmowa wydania pozwolenia na budowę może wynikać wyłącznie z niespełnienia przez inwestora choćby jednego ustawowego wymogu. Warunki i wymagania, które inwestor musi spełnić, aby otrzymać pozwolenie na budowę określone zostały w przepisie art. 32 ust. 1 powołanej ustawy Prawo budowlane, zaś w art. 35 ust. 1 i 2 ustawy wymieniono enumeratywnie zakres czynności kontrolnych organu koniecznych do wydania pozwolenia na budowę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 30 marca 2010 r., nr [...], w części udzielającej A. D. pozwolenia na budowę na działce nr ewid. 72/1 budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami zewnętrznymi i wewnętrznymi, przyłączami oraz trzech zjazdów, a uchylił decyzję Prezydenta w części udzielającej pozwolenia na przebudowę ogrodzenia od strony drogi publicznej (ul. B.). Wojewoda L. uznał, iż inwestor spełnił ustawowe wymogi w zakresie obejmującym budowę budynku mieszkalnego wraz z instalacjami, przyłączami i zjazdami, a zatem uprawniony był do uzyskania decyzji o pozwoleniu na realizację robót budowlanych w tej części. Niezasadnie natomiast – w ocenie Wojewody – udzielone zostało przez Prezydenta L. pozwolenie na przebudowę ogrodzenia działki, usytuowanego w pasie drogowym drogi powiatowej – ul. B.. Organ pierwszej instancji naruszył w tym zakresie wymóg art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zakresie sprawdzenia zgodności projektu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia 29 sierpnia 2002 r. Nr 1641/LIII/2002 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. – część I (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 124, poz. 2670 ze zm.). Skoro, w świetle treści tego planu część działki inwestora, na której usytuowane jest wnioskowane do przebudowy ogrodzenie, stanowi pas drogowy, to inwestor winien uzyskać zgodę zarządcy drogi na lokalizację obiektu w tym miejscu. Zgoda taka, w świetle treści art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), powinna być wyrażona w formie decyzji. Inwestor uzyskał zgodę zarządcy drogi na zlokalizowanie w pasie drogowym przyłączy: energetycznego, wodociągowego, teletechnicznego oraz kanalizacji sanitarnej, wyrażoną decyzją z dnia 29 czerwca 2009 r., nr [...], a także na lokalizację przyłącza gazowego, kanalizacji deszczowej ze studnią chłonną, wyrażoną decyzją z dnia 19 lutego 2010 r., nr [...], ale nie przedstawił decyzji zarządcy drogi na usytuowanie w pasie drogowym ogrodzenia. Zdaniem organu odwoławczego w powyższej sytuacji zasadnym było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w części dotyczącej zgody na przebudowę ogrodzenia ze względu na treść art. 29 ust. 1 pkt 23 i art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego. Przepisy te bowiem dla budowy ogrodzeń od strony drogi publicznej nie wymagają pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia. W ocenie Sądu stanowisko takie jest prawnie wadliwe. Zgodnie z przepisem art. 105 § 1 kpa, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie i w doktrynie podkreśla się, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi jedynie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązań rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjno-prawnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Przyjmuje się zgodnie, że postępowanie w sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialno-prawnego (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 391). Od bezprzedmiotowości postępowania należy odróżnić bezzasadność żądania strony. O ile bowiem bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialno-prawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty, to bezzasadność żądania strony oznacza brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku (J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego..., s. 392 i n.). Podkreślić przy tym należy, że ewentualny brak spełnienia ustawowej przesłanki niezbędnej do uwzględnienia żądania zgłoszonego w wniosku strony nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym, lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 1998 r., SA/Wr 975/88, ONSA 1999, nr 1, poz. 44). W rozpatrywanej sprawie nie można przyjąć, aby spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 105 kpa prowadzące do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W sprawie zaistniał bowiem stan faktyczny, który podlegał uregulowaniu przez organ administracji. Ustawa Prawo budowlane w art. 28 ust. 1 statuuje zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Odstępstwa od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, określone w art. 29-31, polegają na zastąpieniu dla enumeratywnie wskazanych rodzajów budów i robót budowlanych pozwolenia na budowę – zgłoszeniem zamierzonej inwestycji właściwemu organowi. Zgłoszenia takiego należy dokonać przed zamierzonym rozpoczęciem budowy lub robót budowlanych, a do realizacji zamierzenia można przystąpić, jeżeli właściwy organ w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia nie wniósł sprzeciwu. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy budowa ogrodzeń od strony dróg i ulic wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Powołując się na tę regulację prawną Wojewoda L. uznał za bezprzedmiotowe prowadzenie postępowania dotyczącego zgody na przebudowę ogrodzenia od strony ulicy, usytuowanego w pasie drogowym drogi powiatowej, w ramach toczącego się postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego z przyłączami, instalacjami, zajazdami i ogrodzeniem, objętych jednym projektem budowlanym. Należy zauważyć, że pozwolenie na budowę oraz zgłoszenie robót budowlanych tworzą kategorię działań administracji publicznej, którą można określić mianem zezwolenia na budowę. Z treści art. 3 pkt 17 w związku z przepisami rozdziału 8 omawianej ustawy wynika, że właściwym organem w sprawach pozwoleń na budowę oraz zgłoszeń zamiaru budowy lub wykonania robót budowlanych, przewidzianych w prawie budowlanym, jest ten sam organ administracji techniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Oznacza to, że postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę obejmuje cale zamierzenie budowlane nawet wtedy, gdy niektóre jego części, gdyby je budować oddzielnie, mogły być zrealizowane na podstawie zgłoszenia (Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2007, s. 113). Już zatem z regulacji tego tylko przepisu wynika jednoznacznie, że zgoda organu administracji architektoniczno-budowlanej na realizację ogrodzenia może być wydana w formie decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczącej całego zamierzenia inwestycyjnego, a nie tylko w postaci "milczącej" poprzez niewniesienie sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia. Z tej przyczyny wadliwym było stanowisko zaskarżonej decyzji, co do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Niezależnie od powyższych uwag należy mieć na względzie, że przepis art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane uprawnia organ do nałożenia, w drodze decyzji, obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie niniejszej Wojewoda L. uchylając w całości decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 5 października 2009 r., udzielającą A. D. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia 22 grudnia 2009 r. wskazał, że uchylona decyzja naruszała przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zobowiązujący organ do sprawdzenia zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda dostrzegł wówczas między innymi, że projektowana przebudowa ogrodzenia od strony ul. B. narusza wyznaczony w planie miejscowym obszar tras komunikacyjnych (KDL), a usytuowanie budynku nie odpowiada ustaleniom § 20 ust. 2 tekstu planu w zakresie odległości linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni. Przepis ten dopuszcza bowiem możliwość zmniejszenia linii zabudowy mieszkaniowej od krawędzi jezdni, pod warunkiem udokumentowania przez inwestora, że w projektowanym budynku będą spełnione warunki w zakresie ochrony przed uciążliwościami komunikacyjnymi określone w przepisach szczególnych. Ze sformułowań tych zdaje się wynikać, że Wojewoda dostrzegł konieczność dokonywania oceny możliwości realizacji przebudowy ogrodzenia po uzyskaniu przez inwestora uzgodnień i zezwoleń na usytuowanie ogrodzenia w pasie drogowym przed wydaniem, w tym zakresie, decyzji o pozwoleniu na budowę. Za prawidłowe należy uznać stanowisko zaskarżonej decyzji, iż w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy przez organ pierwszej instancji, inwestor wykonując obowiązki nałożone na niego postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 r., nr [...], uzupełnił projekt budowlany co do usytuowania budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną w zakresie umożliwiającym zmniejszenie odległości linii zabudowy mieszkaniowej od krawędzi jezdni, uzyskując wymaganą zgodę zarządcy drogi. Słusznie Wojewoda L. podniósł, że inwestor A. D. nie przedstawił zgody zarządcy drogi powiatowej – ul. B. na zamiar realizacji przebudowy ogrodzenia na części działki nr ewid. 72/1 stanowiącej pas drogowy, wydanej w formie decyzji administracyjnej. Ponownie należy bowiem podkreślić, iż powołany przepis art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzenia drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Brak decyzji zarządcy drogi zezwalającej na usytuowanie ogrodzenia w pasie drogowym stanowi prawną przeszkodę do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę (przebudowę) takiego ogrodzenia. Wojewoda L. zasadnie stwierdził w zaskarżonej decyzji, że zaprojektowane zmniejszenie odległości budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni nie narusza art. 43 ust.1 ustawy o drogach publicznych w sytuacji, gdy zarządca drogi wyraził na takie zbliżenie zgodę, o jakiej mowa w ustępie 2 tego przepisu, a budynek, stosownie do § 20 ust. 2 tekstu planu, spełnia warunki w zakresie ochrony przed uciążliwościami komunikacyjnymi, określone w przepisach szczególnych. Zwrócić należy jednakże uwagę na to, że w ocenie organów obu instancji orzekających w sprawie ochronę taką budynek mieszkalny miałby uzyskać przez: - zastosowanie stolarki zewnętrznej o podwyższonej izolacyjności, - realizację ogrodzenia o powierzchni porowatej, - nasadzenia zieleni ochronnej i izolacyjnym. Skoro za niezbędny warunek zapewnienia budynkowi mieszkalnemu ochrony przed uciążliwościami komunikacyjnymi uznane zostały projektowane od strony ul. B. ogrodzenie o określonej konstrukcji i strukturze, to konsekwencja tego jest konieczność łącznego rozważenia możliwości udzielenia pozwolenia na budowę zarówno budynku mieszkalnego, jak i projektowanej przebudowy ogrodzenia. Zaprojektowana przebudowa ogrodzenia ma na celu nie tylko fizyczne wydzielenie obszaru gruntu, lecz pełnić ma funkcję ochronną przed uciążliwościami komunikacyjnymi. Brak ogrodzenia niweczyłby przyjęte przez organy orzekające założenie o spełnieniu wymogów ochrony budynku mieszkalnego. Biorąc powyższe pod uwagę, za trafny należało uznać zarzut skargi, co do naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 105 kpa. Nie znajdują natomiast prawnego uzasadnienia pozostałe zarzuty skargi. Podnoszony przez skarżących zarzut "bezładu architektonicznego i planistycznego" jest w istocie polemiką z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przesądza o przeznaczeniu terenu na poszczególne cele. Bezzasadne są zarzuty dotyczące ograniczania dostępu do drogi publicznej skarżącym i innym właścicielom działek położonych w głębi terenu, za działką nr ewid. 72/1, gdy inwestor składając wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę uwzględnił w projekcie rezerwę terenu na drogę konieczną do nieruchomości skarżących w sytuacji toczącego się postępowania przed sądem powszechnym. W dniu 9 lutego 2010 r., a zatem jeszcze przed wydaniem decyzji przez Prezydenta Miasta L., Sąd Rejonowy w L. postanowieniem, wydanym w sprawie [...], ustanowił dla nieruchomości nr 56, stanowiącej własność J. Z. i nieruchomości nr 55, stanowiącej własność M. L., służebność drogi koniecznej, przechodzącą przez nieruchomość nr 72/1, stanowiącą własność A. i M. D. Postanowieniem z dnia 29 września 2010 r., wydanym w sprawie [...], Sąd Okręgowy w L. oddalił apelację J. Z. od postanowienia Sądu Rejonowego w L. Zmniejszenie odległości linii zabudowy znajduje podstawę w treści § 58 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy uzyskaniu przez inwestora zgody zarządcy drogi. Podniesiona przez stronę skarżącą na rozprawie okoliczność, że inwestor budujący pod wynajem i posiadający już kilka innych budynków mieszkalnych nie powinien korzystać z możliwości uzyskania zgody na odstępstwo od wymaganych odległości obiektów budowlanych od krawędzi jezdni nie ma żadnego uzasadnienia prawnego. Przepisy nie różnicują wymogów obowiązujących w postępowaniu o pozwolenie na budowę ze względu na sytuację osobistą i majątkową wnioskodawców. Strona skarżąca nie wykazała, na czym polegało zarzucane w skardze niezapewnienie wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i jaki wpływ miały te naruszenia na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o art. 152 powołanej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja w części uchylonej niniejszym wyrokiem nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tejże ustawy.