II SA/Lu 552/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wykreślenia szkoły z ewidencji szkół i placówek niepublicznych oddala skargę. L. Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. T. prowadzącej Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w R. - Liceum Ogólnokształcące Specjalne od decyzji Starosty C. z dnia [...] znak: [...] o wykreśleniu z prowadzonej przez Powiat C. ewidencji niepublicznych szkół i placówek oświatowych Niepublicznego Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w R. - Liceum Ogólnokształcące Specjalne na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części, to jest co do wskazanej w decyzji daty wykreślenia z ewidencji szkół i placówek niepublicznych i w tym zakresie ustalił termin wykreślenia powyższej placówki z prowadzonej przez Powiat C. ewidencji szkół i placówek niepublicznych na dzień [...] maja 2017 r., w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Starosta C. na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie oświaty, po ustaleniu, że począwszy od dnia 1 września 2016 r. faktyczna liczba uczniów w Liceum Ogólnokształcącym Specjalnym w Niepublicznym Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w R. wynosi zero, powyżej opisaną decyzją z dnia [...] wykreślił z prowadzonej przez Powiat C. ewidencji niepublicznych szkół i placówek oświatowych, z dniem [...] stycznia 2017 r., Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w R. - Liceum Ogólnokształcące Specjalne, w związku z zaprzestaniem działalności przez tę szkolę przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Odwołanie od powyższego decyzji wniosła M. T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, to jest art. 83 ust. 1 pkt 5 oraz art. 83 ust. 2 ustawy o systemie oświaty wskazując, że Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w R. nadal prowadzi swoją działalność, czego przejawem jest w szczególności odbieranie kierowanej do ośrodka korespondencji i odpowiadanie na nią. Zdaniem skarżącej organ I instancji w sposób dowolny ustalił termin wykreślenia szkoły z ewidencji, nie podając przesłanek ustalenia takiego właśnie terminu, co uniemożliwia zakończenie spraw administracyjnych szkoły. Ponadto podniosła, że organ I instancji nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu, nie przeprowadził zgłaszanych przez nią wniosków dowodowych i niedokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Rozpatrując wniesione odwołanie L. Kurator Oświaty wskazał, że zarzut naruszenia art. 83 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie oświaty nie jest zasadny ponieważ zaprzestanie działalności przez szkołę lub placówkę, o którym stanowi art. 83 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie oświaty, oznacza zaprzestanie działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły lub placówki. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro w Niepublicznym Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w R. od dnia 1 września 2016 r. nie ma wychowanków i tym samym nie ma uczniów w szkołach wchodzących w skład tego ośrodka, oznacza to, że szkoła zaprzestała swojej statutowej działalności. Samo wykonywanie czynności administracyjno-biurowych przez Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w R., typu wystawianie za wcześniejsze okresy opinii o przebiegu procesu resocjalizacji wychowanka, opinii o realizacji obowiązku szkolnego i przebiegu procesu nauczania, czy wystawianie duplikatów świadectw ukończenia klasy/szkoły nie stanowi o prowadzeniu działalności przez daną szkołę lub placówkę. Istotne jest, czy szkoła lub placówka prowadzi działalność dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą skierowaną do uczniów lub wychowanków. Zdaniem organu II instancji odmienne interpretowanie "zaprzestania działalności" prowadziłoby do iluzoryczności możliwości wykreślenia na tej podstawie wpisu z ewidencji szkół i placówek niepublicznych, gdyż zawsze osoba prowadząca mogłaby twierdzić, że wykonuje czynności biurowe i oczekuje na zgłoszenie się, czy też jak w tym wypadku skierowanie, ewentualnych uczniów/wychowanków. Zdaniem organu odwoławczego pojęcie zaprzestania działalności nie wzbudza również wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w poglądach doktryny. Zaprzestanie działalności oznacza nieprowadzenie zajęć z uczniami, słuchaczami bądź wychowankami. Bez względu bowiem na wychowawcze i opiekuńcze aspekty systemu oświaty i konkretnych typów szkół czy placówek, kształcenie jest podstawowym i koniecznym celem każdego typu szkoły, różny może być tylko stopień i zakres w zależności od typu i rodzaju szkoły. Działalność dydaktyczna szkoły jako istota bytu podmiotu stanowiącego szkołę wynika z całokształtu przepisów ustawy o systemie oświaty. Tę przesłankę wykreślenia szkoły z ewidencji należy interpretować jako sytuację faktyczną, bez potrzeby podejmowania przez organy szkoły lub organ prowadzący jakichkolwiek aktów. Chodzi o rzeczywiste zaprzestanie realizacji zadań statutowych szkoły lub placówki, która faktycznie przez jakiś okres prowadziła działalność. Wykreślenie szkoły w tym przypadku jest obligatoryjne (organ administracji nie ma wyboru). Powołując się na orzecznictwo sądowe i doktrynę, organ odwoławczy wskazał, że osoba prowadząca nie może powoływać się na przejściowe "zawieszenie" przez szkołę lub placówkę działalności oświatowej, gdyż nie jest to przewidziane w obowiązujących przepisach prawa oświatowego (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt III SA/Kr 1086/05, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 274/10 oraz np. M. P. "Ustawa o systemie oświaty. Komentarz", wydanie VI, LEX 2015). W ocenie organu II instancji nie można podzielić stanowiska skarżącej, że zaprzestanie procesu dydaktycznego nie jest równoznaczne z pojęciem zaprzestania działalności przez szkołę w rozumieniu art. 83 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie oświaty. Wykonywanie czynności administracyjno-biurowych przez Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w R., typu odpowiadanie na kierowaną do ośrodka korespondencję, uczestniczenie w ankietach, udział w spotkaniach i konferencjach, korzystanie z dostępu do Systemu Informacji Oświatowej, czy Globalnego Systemu Obsługi Kuratorium, w żadnym wypadku nie oznacza prowadzenia działalności przez Liceum Ogólnokształcące Specjalne w tymże ośrodku. Zaprzestanie działalności przez szkołę przez okres dłuższy niż trzy miesiące stanowi okoliczność w pełni obiektywną i dosyć łatwą do ustalenia. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił termin początkowy zaprzestania działalności przez Liceum Ogólnokształcące Specjalne na dzień 1 września 2016 r., skoro od tego dnia w szkole nie było już żadnych uczniów i szkoła zaprzestała działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej. W aktach sprawy znajdują się podpisane przez M. T. informacje o faktycznej liczbie uczniów, słuchaczy, wychowanków, miejsc w schronisku, według stanu na pierwszy dzień miesiąca, składane za miesiące: wrzesień, październik, listopad i grudzień 2016 r. oraz styczeń 2017 r. Z informacji tych wynika, że faktyczna liczba uczniów w Liceum Ogólnokształcącym Specjalnym w każdym z tych miesięcy wynosi 0. W aktach znajduje się również podpisane przez M. T. zestawienie zbiorcze zawierające dane statystyczne dotyczące liczby uczniów (wychowanków) wykazanych w roku szkolnym 2016/2017 w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień [...] września 2016 r., które wskazuje na brak uczniów w Liceum Ogólnokształcącym Specjalnym. L. Kurator Oświaty w pełni podzielił ustalenia Starosty C. (uznając je za prawidłowe) - dokonane w oparciu o powyższe dokumenty pochodzące od M. T., że od dnia 1 września 2016 r. Liceum Ogólnokształcące Specjalne zaprzestało swej działalności z uwagi na całkowity brak uczniów i nie prowadziło tej działalności aż do dnia wydania decyzji o wykreśleniu szkoły z ewidencji szkół i placówek niepublicznych. Starosta C. przywołał te dokumenty w uzasadnieniu swojej decyzji oraz wyciągnął z nich prawidłowy wniosek o spełnieniu przesłanki z art. 83 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie oświaty, w postaci zaprzestania działalności przez szkołę przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Skoro szkoła nie miała uczniów począwszy od dnia 1 września 2016 r. i nie miała ich również według stanu na dzień 1 października, listopada, grudnia 2016 r. oraz stycznia 2017 r., to przesłanka zaprzestania działalności szkoły przez okres dłuższy niż trzy miesiące spełniła się już z dniem 2 grudnia 2016 r. i od tego dnia istniały już podstawy do wydania decyzji o wykreśleniu szkoły z ewidencji szkół i placówek niepublicznych. Zdaniem organu odwoławczego zasadny jest natomiast zarzut skarżącej dotyczący nieprawidłowego określenia dnia, z którym następuje wykreślenie Liceum Ogólnokształcącego Specjalnego z prowadzonej przez Powiat C. ewidencji szkół i placówek niepublicznych, i z którym następuje likwidacja tej szkoły. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt: III SA/Kr 1086/05, organ odwoławczy wskazał, że do faktycznych przesłanek wykreślenia szkoły z ewidencji na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie oświaty należy ustalenie nie tylko zaprzestania działalności dydaktycznej szkoły trwającej przez okres dłuższy niż trzy miesiące (w dacie podjęcia decyzji), lecz także ustalenie jakie przesłanki decydują o wyznaczeniu konkretnego terminu wykreślenia z ewidencji, równoznacznego z datą likwidacji szkoły. Sama ustawa nie zawiera wskazówek co do okoliczności, jakie mają być brane pod uwagę w oznaczaniu terminu wykreślenia szkoły z ewidencji na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 5. Organ ewidencyjny powinien mieć także na względzie fakt, że wydanie decyzji o wykreśleniu, która nie jest natychmiast wykonalna, nie spowoduje likwidacji szkoły przed uprawomocnieniem się tej decyzji, to jest przed wyczerpaniem zwykłych środków odwoławczych lub przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy wskazał, że Starosta C. wydał decyzję o wykreśleniu Liceum Ogólnokształcącego Specjalnego z ewidencji szkół i placówek niepublicznych w dniu [...] określając zarazem, że wykreślenie szkoły następuje z dniem [...] stycznia 2017 r., natomiast nie wskazał żadnych przesłanek, którymi kierował się podczas ustalania daty wykreślenia szkoły z ewidencji. W ocenie L. Kuratora Oświaty termin wykreślenia szkoły z ewidencji został określony nieprawidłowo. Dzień [...] stycznia 2017 r. to piątek, dzień [...] stycznia 2017 r. to wtorek, zatem praktycznie nie było nawet możliwości, by decyzja wydana w dniu [...] została doręczona stronie przed dniem [...] stycznia 2017 r., tak aby strona miała możliwość zapoznać się z jej treścią. Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy o systemie oświaty wykreślenie z ewidencji następuje w drodze decyzji, w terminie określonym w decyzji i jest równoznaczne z likwidacją szkoły lub placówki. Prawidłowo ustalony termin wykreślenia szkoły z ewidencji powinien uwzględniać przynajmniej czas potrzebny na doręczenie decyzji stronie postępowania oraz czas niezbędny stronie na dokonanie koniecznych czynności technicznych i organizacyjnych związanych z likwidacją szkoły. Zdaniem organu odwoławczego termin wyznaczony przez Starostę C. był rażąco krótki i nie uwzględniał powyższych wymogów. W tym stanie rzeczy L. Kurator Oświaty uchylił decyzję Starosty C. z dnia [...] w części, to jest co do ustalenia terminu wykreślenia szkoły "z dniem [...] stycznia 2017 r." i w tym zakresie określił termin wykreślenia szkoły z ewidencji na dzień [...] maja 2017 r. Zdaniem organu odwoławczego termin ten, zważywszy na datę wydania decyzji ostatecznej przez organ II instancji, zapewnia czas potrzebny na doręczenie decyzji stronie oraz wystarczający czas na przeprowadzenie przez stronę niezbędnych czynności techniczno-organizacyjnych związanych z likwidacją szkoły nie posiadającej uczniów i nie prowadzącej działalności już od kilku miesięcy. W ocenie L. Kuratora Oświaty niezasadne są zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów o postępowaniu administracyjnym. W aktach sprawy znajduje się pismo Starosty C. z dnia [...] grudnia 2016 r. zawiadamiające o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wykreślenia z prowadzonej przez Powiat C. ewidencji niepublicznych szkół i placówek oświatowych Niepublicznego Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w R. – Liceum Ogólnokształcącego Specjalnego oraz informujące, stosownie do art. 10 § 1 w związku z art. 73 i art. 77 § 4 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, przejrzenia akt oraz złożenia dodatkowych wyjaśnień i wniosków w terminie 7 dni. M. T. odebrała to pismo w dniu [...] grudnia 2016 r. i skorzystała z przysługujących jej uprawnień, składając do organu I instancji pismo z dnia [...] grudnia 2016 r., w którym wnioskowała o przesłuchanie trojga wskazanych świadków oraz o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania jej jako strony. W piśmie tym podnosiła również nieistotne dla sprawy okoliczności dotyczące wykonywania przez Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w R. czynności o charakterze administracyjno-biurowym. W ocenie L. Kuratora Oświaty Starosta C. nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego nie przeprowadzając dowodów z przesłuchania świadków, ani z przesłuchania strony. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Z treści pisma M. T. z dnia [...] grudnia 2016 r. wynika, że wskazani w tym piśmie świadkowie mieli być przesłuchiwani na okoliczności dotyczące wykonywania przez Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w R. czynności administracyjno-biurowych, takich jak: wystawianie opinii o przebiegu procesu resocjalizacji byłych wychowanków, opinii o realizacji obowiązku szkolnego i przebiegu procesu nauczania byłych wychowanków, wystawianie duplikatów świadectw ukończenia klasy/szkoły, informowanie organów nadzoru pedagogicznego, policji oraz sądów o losach byłych wychowanków ośrodka. Okoliczność zaprzestania działalności przez Liceum Ogólnokształcące Specjalne wskutek całkowitego braku uczniów trwającego nieprzerwanie od dnia 1 września 2016 r. została wykazana przez organ I instancji ponad wszelką wątpliwość przy pomocy znajdujących się w posiadaniu tego organu dokumentów wytworzonych i złożonych przez M. T. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że okoliczności na które mieliby zeznawać wnioskowani świadkowie nie miały znaczenia dla sprawy. W ocenie L. Kuratora Oświaty - poza nieprawidłowym określeniem terminu wykreślenia szkoły z ewidencji - uzasadnienie decyzji Starosty C., pomimo swojej bardzo zwięzłej treści, zawiera niezbędne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, które pozwala na zrozumienie i zweryfikowanie przesłanek, którymi kierował się organ I instancji wykreślając szkołę z ewidencji. Dokumenty dołączone do odwołania od decyzji nie wnoszą niczego nowego do sprawy. Potwierdzają one jedynie, że Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w R. odbierał kierowaną do niego korespondencję i odpowiadał na nią oraz, że miał dostęp do systemów teleinformatycznych Ośrodka Rozwoju Edukacji i Globalnego Systemu Obsługi Kuratorium. Nie ma natomiast żadnego dokumentu, który mógłby świadczyć, że ośrodek ten i Liceum Ogólnokształcące Specjalne po dniu 1 września 2016 r. miały jakichkolwiek wychowanków i uczniów oraz, że prowadziły na ich rzecz jakąkolwiek działalność dydaktyczną, opiekuńczą i wychowawczą. Zwrócił przy tym uwagę, że znaczna część załączonych dokumentów dotyczy okresów wcześniejszych, to jest przypadających przed dniem 1 września 2016 r. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, M. T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonej decyzji zarzucił: I./ naruszenie przepisów prawa materialnego: 1/ art. 83 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 września 1991 o systemie oświaty (Dz.U. z 2016 r., poz. 1943 z późn.zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o wykreśleniu Niepublicznego Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w R. - Liceum Ogólnokształcącego Specjalnego z prowadzonej przez Powiat C. ewidencji niepublicznych szkół i placówek oświatowych, ze względu na brak wychowanków w Ośrodku - Liceum, w sytuacji gdy przepis ten wskazuje przesłankę w postaci "zaprzestania działalności przez placówkę przez okres dłuższy niż trzy miesiące", a Liceum faktycznie nie zaprzestało swojej działalności w dniu 1 września 2016 r. i cały czas prowadzi swoją działalność od dnia wpisania do rejestru, bez przerwy, do dnia sporządzenia skargi i nadal, 2/ art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 o systemie oświaty (Dz.U. z 2016 r., poz. 1943 z późn.zm.) w sytuacji określania daty wykreślenia, co kwestionuje skarżąca co do zasady, poprzez błędne określenie daty wykreślenia NMOW w R. - Liceum Ogólnokształcącego Specjalnego z ewidencji niepublicznych szkół i placówek oświatowych na dzień [...] maja 2017 r., w sytuacji gdy data ta, nawet w przypadku zasadnego wykreślenia placówki z ewidencji, będąca jednocześnie datą jej likwidacji, wyznacza termin, w którym nie jest możliwe zakończenie bieżącej działalności szkoły, dokończenie prowadzonych spraw, archiwizacji całej dokumentacji oraz przeprowadzenie jej likwidacji. Zmiana tej daty przez organ II instancji z [...] stycznia 2017 r. na [...] maja 2017 r. odbyła się w sposób całkowicie uznaniowy, dowolny, bez odniesienia do realnej sytuacji Ośrodka - szkoły i jego działalności, bez wysłuchania dyrekcji placówki i powołanych na tę okoliczność świadków oraz beż szczegółowej analizy dokumentów załączonych przez skarżącą do odwołania, II./ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik sprawy: 1/ art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności w postaci sprzecznego z przepisami prawa i bezpodstawnego utrzymania w mocy decyzji o wykreśleniu NMOW R. - Liceum Specjalnego z ewidencji niepublicznych szkół i placówek oświatowych, w oparciu o przesłankę zaprzestania działalności przez okres dłuższy niż trzy miesiące, w sytuacji gdy faktycznie Ośrodek cały czas prowadzi działalność, a żaden przepis prawa oświatowego nie utożsamia zaprzestania działalności Ośrodka z brakiem wychowanków, na co wskazują organy obydwu instancji, 2/ art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia, między innymi przez pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę, niekompletne zebranie materiału dowodowego sprawy, uznaniowe nieobiektywne rozważenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i oparcie orzeczenia na wybiórczo przeprowadzonych dowodach z dokumentów, 3/ art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej przez rażąco niezasadne pominięcie wniosków dowodowych powołanych przez stronę w piśmie z dn. [...].12.2017 r., zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy pomimo wniosku strony w tym zakresie, nieobiektywną, wybiórczą, nierzetelną ocenę zgromadzonych w aktach sprawy dowodów, uznaniowe gromadzenie sprawie dowodów, 4/ art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy mających wpływ na jej prawa i obowiązki, w szczególności poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania strony, o który skarżąca wnioskowała, 5/ art. 10 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, w sytuacji gdy organ I instancji: - nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu przez nieprzeprowadzenie zgłaszanych przez nią wniosków dowodowych w piśmie z dn. [...].12.2016 r., - przedwcześnie umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, - zamknął postępowanie pomimo zgłoszonych wniosków dowodowych przez stronę, złożonych wyjaśnień wskazujących na błędne ustalanie stanu faktycznego sprawy przez organ wyłącznie za pomocą informacji o faktycznej liczbie uczniów oraz zestawienia zbiorczego służącego do podziału części oświatowej subwencji ogólnej, - w żaden sposób nie rozważył wniosków dowodowych i żądań zgłoszonych przez stronę, nie zastosował związanego z tym ponownego pouczenia strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, 6/ art. 11 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, w sytuacji gdy organ zaniechał wyjaśnienia zasadności wszystkich przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu niniejszej sprawy w szczególności poprzez: - niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji dlaczego organ pominął środki dowodowe, o które wnioskowała strona (zeznania świadków, przesłuchanie strony), - niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji dlaczego organ oparł się wyłącznie na dowodach z dwóch dokumentów zgromadzonych przez organ z urzędu, - brak precyzyjnego i konkretnego wyjaśnienia przesłanki wykreślenia szkoły z ewidencji tj. czy nastąpiło to z powodu zaprzestania działalności szkoły przez okres dłuższy niż trzy miesiące, czy z powodu zerowej liczby wychowanków, z decyzji nie wynika związek logiczny pomiędzy tymi dwoma okolicznościami, - brak precyzyjnego i konkretnego ustalenia okresu dłuższego niż trzy miesiące nieprowadzenia przez szkołę działalności, niezbędnego do uznania, iż doszło do zaprzestania jej działalności, brak wyjaśnienia, co organ rozumie pod pojęciem zerowa liczba wychowanków jako ustawowa przesłanka wykreślenia placówki z ewidencji, 7/ art. 75 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne i rażąco bezprawne niedopuszczenie dowodów z zeznań świadków i wyjaśnień strony, o przeprowadzenie których strona wnioskowała w piśmie z dn. [...].12.2016 r., niewątpliwie dowody te mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, i nie były sprzeczne z prawem, 8/ art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w niniejszej sprawie przez organy obydwu instancji, co doprowadziło do wadliwego rozpatrzenia niekompletnego materiału dowodowego sprawy w wyniku: - niedopuszczenia dowodów z zeznań świadków i wyjaśnień strony, o przeprowadzenie których strona wnioskowała w piśmie z dn. [...].12.2016 r., bez wskazania konkretnych motywów nieprzeprowadzenia tych dowodów, do czego organ był zobowiązany, - oparcie decyzji na dowodach z dokumentów, które absolutnie nie potwierdzały zaprzestania działalności przez szkołę, a jedynie brak wychowanków w szkole, co nie jest tożsame z zaprzestaniem działalności szkoły działającej w Ośrodku, - nieprzeprowadzenia oględzin NMOW w R., które mogły przyczynić się do wyjaśnienia organowi okoliczności, czy Ośrodek i działające w nim szkoły rzeczywiście zaprzestały prowadzenia działalności, a jeżeli tak, to w jakim okresie tej działalności już nie prowadził, - kompletne pominięcie wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dn. [...].12.2016 r. w sytuacji gdy strona wyraźnie wskazywała na okoliczność, że Ośrodek cały czas funkcjonuje i jest gotowy na przyjęcie wychowanków, a brak wychowanków nie jest uzależniony od decyzji czy działań dyrekcji Ośrodka, ani jego organu prowadzącego, - brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, dlaczego organ uznał za niewiarygodne wyjaśnienia strony zawarte w piśmie z dn. [...].12.2016 r., a oparł się na kwestionowanej przez stronę przydatności dowodów z dokumentów zebranych z urzędu, 9/ art. 78 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne nieuwzględnienie żądania strony przeprowadzenia dowodów zgłoszonych w piśmie z dn. [...].12.2016 r. w sytuacji gdy przedmiotem tych dowodów były okoliczności mające znaczenie dla sprawy tj. miały na celu wykazanie, że NMOW w R. nigdy nie zaprzestał swojej działalności i nadal funkcjonuje pomimo braku wychowanków, 10/ art. 78 § 2 k.p.a poprzez nieuwzględnienie żądania strony przeprowadzenia w/w dowodów, w sytuacji gdy dotyczyły one okoliczności niestwierdzonych już innymi dowodami i miały istotne znaczenie dla sprawy. Dowody, na które powołał się organ, z pewnością nie potwierdzały zaprzestania działalności Ośrodka i szkoły przez okres dłuższy niż trzy miesiące, co najwyżej wskazywały na brak wychowanków w Ośrodku w określonych datach, co nie jest równoważne z zakończeniem działalności Ośrodka, 11/ art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organy granic swobodnej oceny dowodów i orzekanie na podstawie rażąco niekompletnego materiału dowodowego sprawy, co doprowadziło do błędnego uznania przez organy, że udowodnione zostały okoliczności potwierdzające zasadność wykreślenia NMOW w R. - Liceum Specjalnego z ewidencji niepublicznych szkół i placówek oświatowych prowadzonej przez Powiat C. w sytuacji gdy nie zaszła żadna ustawowa przesłanka wykreślenia Liceum z ewidencji w kontekście przedstawionych przez organ dowodów z dokumentów, 12/ art. 86 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania strony w sytuacji istnienia niewyjaśnionych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, na co wskazywała stron w piśmie z dnia [...].12.2016 r. i wnioskowała o jej przesłuchanie na okoliczność prowadzenia działalności przez Ośrodek - szkolę, 13/ art. 104 k.p.a. w zw. z art. 83 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty poprzez utrzymanie w mocy rażąco wadliwej decyzji nie rozstrzygającej sprawy co do istoty, w sytuacji: - niezaistnienia ustawowej przesłanki wykreślenia NMOW w R. - Liceum Specjalnego z powodu zaprzestania działalności placówki przez okres dłuższy niż trzy miesiące, - oparcia rozstrzygnięcia na dowodach z dokumentów wskazujących na brak wychowanków w szkole, lecz nie w okresie dłuższym niż trzy miesiące, co nie jest tożsame z zaprzestaniem jej działalności - nieustalenia w konkretny i precyzyjny sposób okresu trwania zaprzestania działalności przez szkołę, przy czym organ zobowiązany był do ustalenia okresu nieprowadzenia działalności przez szkołę w wymiarze dłuższym niż trzy miesiące, z decyzji absolutnie ta okoliczność nie wynika, - błędnego ustalenia daty wykreślenia NMOW w R. - Liceum Specjalnego z ewidencji na dzień [...] maja 2017 r., 14/ art. 107 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji Starosty C. mocy, w sytuacji gdy: - organ zastosował błędną podstawę prawną rozstrzygnięcia w stosunku do ustalonego stanu faktycznego sprawy, który sprowadza się wyłącznie do ustalenia zerowej liczby wychowanków w Ośrodku - Liceum, - organ błędnie rozstrzygnął sprawę przez wykreślenie szkoły z ewidencji w sytuacji gdy nie było do tego ustawowych przesłanek i błędne ustalenie daty wykreślenia na dzień [...] maja 2017 r., - obydwie decyzje zawierają wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne, 15/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy w sytuacji gdy zawierała ona rażąco błędne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji tj.: - brak wskazania jakichkolwiek faktów, które organ uznał za udowodnione w kontekście ustawowej przesłanki wykreślenia placówki z ewidencji tj. zaprzestania prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż trzy miesiące, - brak wskazania dowodów, na których organ się oparł potwierdzających zaprzestanie działalności Liceum przez okres dłuższy niż trzy miesiące, dowody powołane przez Starostę wskazują jedynie na brak wychowanków - nie wiadomo, w jakim okresie, - brak określenia przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wnioskowanym dowodom z zeznań świadków i przesłuchania strony, - kompletny brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji w kontekście zacytowanej we wstępie uzasadnienia art. 83 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie oświaty i w powiązaniu z rażąco błędnie ustalonym stanem faktycznym sprawy nie odzwierciedlają rzeczywistej sytuacji Ośrodka - szkoły, błędne sprowadzenie przesłanki zaprzestania działalności do zerowej liczby wychowanków, 16/ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w części, to jest co do wskazanej w decyzji daty wykreślenia NMOW w R. - Liceum Specjalnego z ewidencji i ustalenia w tym zakresie nowego terminu na dzień [...] maja 2017 r., w sytuacji gdy nowy termin został przez organ II instancji również wadliwie określony, w sposób całkowicie uznaniowy, dowolny, bez odniesienia do realnej sytuacji Ośrodka i jego działalności, bez wysłuchania dyrekcji placówki i powołanych na tę okoliczność świadków oraz bez szczegółowej analizy dokumentów załączonych przez skarżącą do odwołania, 17/ art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wadliwe utrzymanie zaskarżonej decyzji Starosty C. w mocy w pozostałym zakresie, w sytuacji gdy istniały niewątpliwe podstawy do jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania w sprawie wykreślenia placówki z ewidencji, 18/ art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Starosty C. w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, 19/ art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję w sytuacji gdy strona wyraźnie wskazywała na braki w przeprowadzeniu dowodów, których żądała i na braki w materiale dowodowym już zgromadzonym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej opisał szczegółowo przebieg postępowania i rozwinął szczegółowo wskazane zarzuty. Podkreślił, że ośrodek jest przygotowany na przyjęcie wychowanków w każdej chwili, cały czas działa, czego wyrazem jest bogata korespondencja, świadcząca o podejmowanych na bieżąco działaniach w Ośrodku. Na stronie 16 i 17 skargi skarżąca opisała działalność Ośrodka polegającą na: obsłudze systemu teleinformatycznego, wykonywaniu zadań w ramach Globalnego Systemu Obsługi Kuratorium, udziale dyrekcji w spotkaniach i konferencjach organizowanych przez L. Kuratorium Oświaty, prowadzeniu bieżącej korespondencji. W odpowiedzi na skargę L. Kurator Oświaty w L. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Granicę sądowo-administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz. 1066) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, zwana dalej: p.p.s.a.). Oceniając zatem pod tym względem decyzję będącą przedmiotem skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa kwalifikującego decyzję do wycofania z obrotu prawnego, wydano ją bowiem w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodnie z przedmiotem sprawy. Z uwagi na fakt, że kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy mają ustalenia faktyczne w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, tylko bowiem przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zgodnym z rzeczywistym określić można prawa i obowiązki strony. W ocenie Sądu podniesione w niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów procesowych, a w szczególności z zakresu postępowania dowodowego są nieuzasadnione. W myśl art.7 k.p.a. statuującego zasadę prawdy obiektywnej i art. 77 § 1 k.p.a. konkretyzującego i rozwijającego tę zasadę - na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek podjęcia niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. To przede wszystkim na organie administracji ciąży obowiązek określenia, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia administracyjno-prawnego stanu faktycznego oraz przeprowadzenia z urzędu niezbędnych dowodów i rozpatrzenia materiału dowodowego w całości. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji w toku prowadzonego postępowania spełniły wymogi wynikające z powołanych wyżej przepisów i poczyniły ustalenia faktyczne w oparciu o wszystkie dowody i dokumenty będące w ich posiadaniu. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie ma podstaw do uznania, że organy naruszyły obowiązek zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Organy dopełniły obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia i ustaliły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Nie sposób również przyjąć, by istniały braki w materiale dowodowym sprawy. W szczególności zgodzić się trzeba z organem odwoławczym, że wobec jednoznacznych w swej treści ustaleń wynikających z zestawienia zbiorczego zawierającego dane statystyczne dotyczące liczby uczniów (wychowanków) wykazanych w roku szkolnym 2016/2017 w systemie informacji oświatowej, wg danych na dzień 30 września 2016 r., które wskazuje na brak uczniów (wychowanków) w placówce prowadzonej przez M. T., to prawidłowo za niezasadne organy administracji uznały przeprowadzenie postępowania dowodowego zgłoszonego w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. Organy administracji wskazały, że nie przeczą informacjom zawartym w powyższym piśmie skarżącej jednakże ze względu na treści art. 83 ust. 1 pkt 5 u.s.o. (zarzut naruszenia prawa materialnego omówiony zostanie w dalszej części uzasadnienia) nie miały ona znaczenia dla sprawy. Praktycznie całość zarzutów skargi sformułowana w różnych konfiguracjach dotyczy wadliwie - zdaniem skarżącej - przeprowadzonego postępowania dowodowego i odnosi się do pisma skarżącej z dnia [...] grudnia 2016 r. Zarzuty te są niezasadne. Zdaniem Sądu nie zachodziła potrzeba ustalania faktów wskazanych w powyższym piśmie ze względu na nieprzydatność w przedmiotowym postępowaniu. Podkreślić należy, że skarżąca nie kwestionowała, że liczba uczniów (wychowanków) wynosi 0. Ponadto w aktach sprawy znajduje się składana do 10 - go każdego miesiąca "Informacja o faktycznej liczbie uczniów, słuchaczy, wychowanków, miejsc w schronisku" dotycząca Liceum Ogólnokształcącego Specjalnego skierowana do Zarządu Powiatu w C. ([...] września 2016 r., [...] października 2016 r., [...] listopada 2016 r., [...] grudnia 2016 r. oraz [...] stycznia 2017 r.) wskazująca faktyczną liczbę uczniów (wychowanków) - 0. Organ administracji w zakresie więc wystarczającym dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zebrał materiał dowodowy, który następnie poddał rzetelnej, całościowej analizie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Okoliczność jednak, że ocena ta jest dla skarżącej niekorzystna, nie jest równoznaczna z naruszeniem jakiegokolwiek przepisu procesowego. Skoro bowiem organ na podstawie art. 80 k.p.a. korzystający z prawa do swobodnej oceny dowodów, własne ustalenia uczynił podstawą rozstrzygnięcia, a twierdzeniom strony odmówił waloru mocy dowodowej, to uczynił to zgodnie z prawem, zaś ocena tych dowodów nie budzi zastrzeżeń. Tym samym nieuprawniony jest zarzut skargi podnoszący naruszenie ogólnych zasad postępowania, wynikających z art. 8 i art. 11 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi, o jakich mowa w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a mianowicie zawiera podstawę prawną decyzji administracyjnej poprzez wskazanie przepisów zastosowanej ustawy systemie oświaty i przepisów postępowania administracyjnego . Jej uzasadnienie jest wyczerpujące, zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne decyzji, poza przytoczeniem zastosowanych przepisów prawa, zawiera także wyjaśnienie podające wykładnię tych przepisów odniesioną do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Przy czym organ odwoławczy nie skoncentrował się tylko na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji na zarzutach odwołania, ale również nie uchybił obowiązkowi merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków to wskazać należy, że może on odnieść skutek wyłącznie wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tym samym, to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie może powodować automatycznego uchylenia decyzji. Wykazać bowiem należy, iż brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków uniemożliwił skarżącej dokonanie konkretnych czynności procesowych, w postaci np. składnia wniosków dowodowych. Chodzi tu oczywiście o wnioski istotne dla przepisów prawa materialnego znajdujących w sprawie zastosowanie. W tym stanie rzeczy powyższy zarzut jest niezasadny wobec charakteru zgłoszonych wniosków dowodowych i okoliczności, których miały dowieść (niekwestionanych przez organy administracji). Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa w toku postępowania administracyjnego, a w szczególności zarzucanego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy może bowiem uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji w części i orzec merytorycznie, jeśli istniały podstawy do takiego rozstrzygnięcia. Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego nie znajduje oparcia. Jak wyżej zważono organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów regulujących zasady gromadzenia i rozpatrywania materiału dowodowego, w sposób który mógłby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, a tylko takie wady mogą być podstawą wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W konsekwencji w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie nie zachodziły podstawy do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w oparciu o przepis art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Z kolei odnosząc się do zarzutów nakierowanych na materialną treść rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny również nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 83 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity Dz.U. z 2016, poz. 1943 dalej: u.s.o.) wedle którego wpis do ewidencji podlega wykreśleniu w przypadkach zaprzestania działalności przez szkołę lub placówkę przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Wykreślenie z ewidencji następuje w drodze decyzji w terminie określonym w decyzji i jest równoznaczne z likwidacją szkoły lub placówki (ust. 2). Zaprzestanie działalności w rozumieniu powyższego przepisu należy interpretować jako sytuację faktyczną, bez potrzeby podejmowania przez organy, szkoły, placówki lub organ prowadzący jakichkolwiek aktów. Pojęcie to należy rozumieć jako rzeczywiste zaprzestanie realizacji zadań statutowych szkoły lub placówki. Okres dłuższy niż trzy miesiące jest terminem o charakterze ciągłym, który należy obliczać zgodnie z art. 112 k.c. Wobec stwierdzenia przypadku określonego w powyższym przepisie, wydanie decyzji o wykreśleniu wpisu jest obligatoryjne. Z treści art. 83 ust. 1 pkt 5 u.s.o. wynika, że organ prowadzący postępowanie o wykreślenie szkoły lub placówki z ewidencji wydaje decyzję, która nie stanowi "uznania administracyjnego" a więc organ administracji nie może swobodnie decydować, czy w sprawie indywidualnej może odstąpić od wydania decyzji o wykreśleniu w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w art. 83 ust. 1 pkt 5 u.s.o. W sprawie bezsporne jest, iż niepubliczna placówka prowadzona przez M. T. zaprzestała prowadzenia działalności określonej w statucie, co wynika z ustaleń poczynionych przez organy orzekające, jak również z treści skargi. W rozdziale II Statutu Niepublicznego Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w R. sporządzonego w dniu 1 września 2015 r. określono zadania i cele Ośrodka. Z § 5 ust. 1 powyższego Statutu wynika wprost, że zadania realizowane są m.in. poprzez organizowanie zajęć edukacyjnych, profilaktyczno - wychowawczych, terapeutycznych i resocjalizacyjnych, wspomaganie w zakresie nabywania umiejętności życiowych, przygotowywanie wychowanków do dalszej nauki oraz pracy zawodowej, organizowanie udziału w życiu społecznym, gospodarczym i kulturalnym środowiska, wspieranie rodziców w pełnieniu funkcji wychowawczej i edukacyjnej, podejmowanie działań interwencyjnych w przypadku zachowań wychowanków szczególnie zagrażających ich życiu lub zdrowiu. W Niepublicznym Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w R. powyższe cele i zadania nie są realizowane ze względu na brak uczniów (wychowanków). Należy zgodzić się ze stanowiskiem L. Kuratora Oświaty, że przez pojęcie "zaprzestania działalności przez szkołę" należy rozumieć zaprzestanie działalności dydaktycznej. Bez względu bowiem na wychowawcze i opiekuńcze aspekty systemu oświaty i konkretnych typów szkół czy placówek, kształcenie jest podstawowym i koniecznym celem każdego typu szkoły, różny może być tylko jego stopień i zakres w zależności od typu i rodzaju szkoły. Działalność dydaktyczna szkoły jako istota bytu podmiotu stanowiącego szkołę wynika z całokształtu przepisów ustawy o systemie oświaty. W szczególności wskazać należy na regulację zawartą w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe, zgodnie z którym system oświaty obejmuje specjalne ośrodki wychowawcze dla dzieci i młodzieży wspomagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej, że zaprzestanie procesu dydaktycznego, nie jest równoznaczne z pojęciem zaprzestania działalności przez szkołę w rozumieniu art. 83 ust. 1 pkt 5 u.s.o., gdyż do działalności tej - zdaniem skarżącej - wliczyć należy czynności związane z archiwizacją dokumentacji przebiegu nauczania, wydawanie zaświadczeń, branie udziału w konferencjach, prowadzenie bieżącej korespondencji. W powyższym kontekście niezasadne są zarzuty dotyczące nieprawidłowo prowadzonego postępowania dowodowego (omówione w pierwszej części uzasadnienia) bowiem okoliczności, które skarżąca chciałaby udowodnić nie mają znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy bowiem nie dotyczą działalności statutowej szkoły. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego określenie terminu wykreślenia szkoły z ewidencji wskazać należy, że określenie w sentencji decyzji wydanej na podstawie art. 83 terminu wykreślenia szkoły z ewidencji jest obowiązkiem organu wydającego decyzję. Prowadzi ona do zaprzestania działalności szkoły lub placówki w wyznaczonym w ten sposób czasie. Termin wykreślenia szkoły z ewidencji powinien mieć na względzie słuszny interes uczniów, co wymaga rozeznania, czy i jakie sprawy związane z dokumentacją zaprzestanej działalności dydaktycznej wymagają jeszcze załatwienia przez organy szkoły. W rozpoznawanej sprawie brak uczniów w szkole zanotowany został od 1 września 2016 r., a więc od początku roku szkolnego 2016/2017 więc uznać należy, że wskazanie terminu przez organ odwoławczy na dzień 15 maja 2017 r. należy uznać za nienaruszający art. 83 ust. 2 u.o.s. W tym stanie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił