II SA/Lu 555/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 17 maja 2021 r. nr IF-VII.7840.7.13.2021.BZ w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z 17 maja 2021 r. Wojewoda Lubelski po rozpatrzeniu odwołania T. K. (strona, skarżący) od decyzji Starosty Biłgorajskiego z 18 marca 2021 r. stwierdzającej, że decyzja Starosty Biłgorajskiego z 20 marca 2018 r., zmieniająca ostateczną decyzję Starosty Biłgorajskiego z dnia 7 lipca 2017 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą N. sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną z lokalizacją na działkach nr ew. [...], [...], [...] i [...] położonych w B. przy Al. [...], w części dotyczącej projektu zagospodarowania w zakresie dostępności do drogi publicznej poprzez budowę dwóch zjazdów łączących wewnętrzny układ komunikacyjny inwestycji z układem komunikacyjnym sąsiadującego obiektu handlowego K. , na działkach nr [...], [...], [...] i [...] położonych w B. przy Al. [...], została wydana z naruszeniem prawa i odmawiającej jej uchylenia z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Strona złożyła 4 czerwca 2020 r. w Starostwie Powiatowym w Biłgoraju wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Biłgorajskiego z dnia 20 marca 2018 r., zmieniającą ostateczną decyzję Starosty Biłgorajskiego z dnia 7 lipca 2017 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą N. Sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na działkach nr ew. [...], [...], [...] i [...] położonych w B. przy Al. [...] w części dotyczącej dostępności do drogi publicznej poprzez budowę dwóch zjazdów łączących wewnętrzny układ komunikacyjny inwestycji z układem komunikacyjnym sąsiadującego obiektu handlowego K. , na działkach nr [...], [...], [...] i [...] położonych w B. przy Al. [...]. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący podkreślił, że jako właściciel działki sąsiedniej nr [...] jest przeciwny inwestycji, ponieważ oddziaływuje ona negatywnie na jego nieruchomość. Wnioskodawca o wydaniu przedmiotowej decyzji dowiedział się w dniu 4 czerwca 2020 r. podczas zapoznawania się z aktami postępowania wznowieniowego decyzji pierwotnej z 7 lipca 2017 r. W uzupełnieniu wniosku skarżący jako powód wznowienia postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Starosta postanowieniem z 22 czerwca 2020 r. wznowił na wniosek strony postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z 20 marca 2018 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 k.p.a., a postanowieniem z 3 lipca 2020 r., zawiesił je do czasu ostatecznego merytorycznego zakończenia postępowania prowadzonego przez Wojewodę Lubelskiego w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W piśmie z 1 września 2020 r. zażądał uchylenia dotychczasowej decyzji w całości i wydania nowej rozstrzygającej o istocie sprawy, ponieważ decyzja z 20 marca 2018 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa obwarowanym sankcją nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Starosta postanowieniem z 15 września 2020 r. wznowił, na wniosek strony z 1 września 2020 r., postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z 20 marca 2018 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a postanowieniem z 16 września 2020 r., zawiesił je do czasu ostatecznego merytorycznego zakończenia postępowania prowadzonego przez Wojewodę Lubelskiego w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Po ustaniu przyczyn zawieszenia organ I instancji postanowieniem z 5 lutego 2021 r. podjął postępowania zawieszone postanowieniami z 3 lipca 2020 r. oraz z 16 września 2020 r. łącząc w ten sposób oba postępowania. Do organu wpłynęły pisma strony z 1 marca 2021 r. i 3 marca 2021 r., w których występując o uchylenie decyzji w całości i wydanie nowego rozstrzygnięcia o istocie sprawy skarżący zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez wydanie decyzji zmieniającej z 20 marca 2018 r., przed zakończeniem wznowionego postępowania w sprawie decyzji pierwotnej z 7 lipca 2017 r. oraz powołanie się w jej uzasadnieniu na decyzję o warunkach zabudowy zamiast na ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Strona w kolejnym piśmie z 5 marca 2021 r. występując o uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę przedstawiła zbiorcze zestawienie naruszonych jej zdaniem przepisów. Starosta decyzją z 18 marca 2021 r. odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę powołując się na art. 146 § 2 k.p.a. Skarżący w złożonym odwołaniu powtórzył zarzuty merytoryczne zawarte w piśmie z 5 marca 2020 r. i dodatkowo podniósł naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających wpływ na treść orzeczenia. Wojewoda rozpoznając odwołanie i dokonując analizy, co do występowania przyczyny wznowienia, to jest wykazania, że w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę wnioskodawca winien być uznany za stronę i bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu przypomniał, że w swojej decyzji z 17 maja 2019 r., stwierdził, iż wnioskodawca powinien być uznany za stronę postępowania w sprawie zakończonej decyzją pierwotną z 17 lipca 2017 r. Zatem przysługiwał mu status strony w postępowaniu dotyczącym decyzji z 20 marca 2018 r. (w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę obowiązuje zasada, że strona postępowania przy wydawaniu decyzji pierwotnej jest także stroną postępowania przy jej zmianie). Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w decyzji Wojewody Lubelskiego z 15 października 2020 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Biłgorajskiego z 20 marca 2018 r., (postępowanie prowadzone na wniosek skarżącego) oraz w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2 lutego 2021 r., utrzymującej w mocy tę decyzję organu wojewódzkiego. Jak zaznaczył organ odwoławczy wobec ostateczności powyższych orzeczeń kwestia ta nie podlega ponownemu rozważaniu. Organ drugiej instancji stwierdził, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Biłgorajskiego z 20 marca 2018 r. Omawiana decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdza projekt budowlany wprowadzający zmiany w obsłudze komunikacyjnej budynku handlowego objętego pozwoleniem na budowę z 7 lipca 2017 r. Przewidziano dwa nowoprojektowane połączenia z terenem sąsiadującym przy jednoczesnej rezygnacji z połączenia z drogą serwisową. Połączenia od strony parkingu przewiduje się dla klientów oraz dla dostaw o masie rzeczywistej całkowitej nie większej niż 3,5 t. Drugie połączenie od strony placu dostaw przewiduje się wyłącznie dla obsługi pożarowej nowoprojektowanego obiektu. Parametry techniczne dróg dojazdowych zostały przystosowane do ruchu pojazdów strażackich. Nie przewiduje się korzystania z połączeń pomiędzy obiektami przez samochody dostawcze typu TIR. Na projekcie zagospodarowania złożonym wraz z wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę pokazano, że wjazdy/wyjazdy zlokalizowane są na działce nr [...] i dzięki ich wykonaniu działka ta uzyska połączenie komunikacyjne z działką sąsiednią nr [...]. Do wniosku dołączono jedynie zamienny projekt budowlany dróg i ukształtowania terenu. Organ odwoławczy podkreślił, że niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie decyzji Starosty Biłgorajskiego z 20 marca 2018 r. i nie odnosi się do decyzji pierwotnej z 7 lipca 2017 r. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu handlowego, ale zmiana tej decyzji obejmująca wyłącznie rezygnację ze zjazdu publicznego na drogę serwisową drogi wojewódzkiej Aleja [...], zapewnienie dostępności do drogi publicznej poprzez budowę dwóch zjazdów łączących wewnętrzny układ komunikacyjny inwestycji z układem komunikacyjnym sąsiadującego obiektu handlowego K. . Przy rozpoznawaniu sprawy nie są zatem brane pod uwagę zarzuty dotyczące: usytuowania budynku handlowego i możliwości jego lokalizacji według ustaleń planu zagospodarowania, powierzchni zabudowy, wyliczenia wraz z wielkością i usytuowaniem miejsc parkingowych, połączenia wyjścia z budynku z drogą pożarową, chodników, oceny ograniczeń zabudowy powodowanych przez budynek handlowy. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów organ odwoławczy nadmienił, że wpisanie w uzasadnieniu omawianej decyzji o pozwoleniu na budowę informacji o sprawdzeniu zgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy w sytuacji gdy obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego nie zasługuje na uznanie zarzucanego naruszenia art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego pominięcie. W sytuacji gdy dany teren inwestycyjny ma uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego to nie znajdują zastosowania art. 64 ust. 1 i art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiące, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wojewoda zwrócił uwagę, że dokonując oceny zgodności spornej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy uzyskaną dla pierwotnej inwestycji zamiast z obowiązującym miejscowym planem, nie zachodzi podstawa do uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym. W sytuacji gdy w chwili wydania decyzji z 20 marca 2018 r. obowiązywała uchwała Nr XXXI/276/17 Rady Miasta Biłgoraj z 27 września 2017 r., w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj - etap I (obowiązuje od 24 grudnia 2017 r.), a projekt inwestycji był z tym planem zgodny to zarzuty dotyczące niezgodności inwestycji oraz przedłożonego projektu budowlanego z decyzją Burmistrza Miasta Biłgoraj z 8 lutego 2017 r. o warunkach zabudowy są niezasadne. Działki inwestycyjne położone są na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem [...], tj. na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy usługowej, z wyłączeniem przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 4 ust. 1 pkt 5 lit. b miejscowego planu). Zgodnie z § 132 ust. 2 i 3 planu dla terenu [...] ustala się następujące przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa; zabudowa usługowa w tym usługi rzemiosła; zabudowa mieszkaniowo-usługowa; drobna wytwórczość oraz przeznaczenie dopuszczalne: budynki garażowe, gospodarcze, garażowo-gospodarcze; drogi wewnętrzne, miejsca postojowe; ciągi piesze i ścieżki rowerowe; place zabaw; zieleń izolacyjna, urządzona, przydomowa itp.; sieci, urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej. W odniesieniu do przedstawionego zakresu robót budowlanych zatwierdzonych kontrolowaną decyzją Starosty z 20 marca 2018 r., organ stwierdził, że wymogi planu zagospodarowania przestrzennego nie zostały naruszone. Do omawianej inwestycji ma zastosowanie parametr określający wielkość powierzchni terenu biologicznie czynnego, a ten zgodnie z informacją zawartą w opisie projektu zagospodarowania terenu jest spełniony. Dodano, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, dokonując badania decyzji o pozwoleniu na budowę opierają się na danych, wynikających ze znajdującej w aktach sprawy dokumentacji projektowej. Organy nie mają prawa, ani też obowiązku dokonywania weryfikacji wyliczeń przez projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. W myśl § 3 ust. 1 pkt 15 planu zagospodarowania przestrzennego przez przeznaczenie dopuszczalne należy rozumieć rodzaj przeznaczenia terenu, który obejmuje nie więcej niż 30% obszaru inwestycji w obrębie jednego terenu ograniczonego liniami rozgraniczającymi. Linie rozgraniczające terenu o symbolu [...] poza działkami wykorzystanymi w omawianej inwestycji obejmują niezabudowaną działkę nr [...] oraz zabudowane działki nr [...], [...] i [...] (zabudowa jednorodzinna). Zatem określony w planie wskaźnik należy odnieść do wszystkich ośmiu działek, a nie tylko do działek pozostających w dyspozycji inwestora. Dodatkowo elementów ujętych w omawianej decyzji o pozwoleniu na budowę nie dotyczy powyższy parametr. Decyzja z 20 marca 2018 r. nie przewiduje lokalizacji budynków garażowych, gospodarczych, garażowo-gospodarczych. Chociaż wyliczenie w § 132 ust. 3 jako przeznaczenie dopuszczalne wymienia budynki garażowe, gospodarcze, garażowo-gospodarcze, drogi wewnętrzne, miejsca postojowe, ciągi piesze, ścieżki rowerowe, place zabaw, zieleń izolacyjna, zieleń urządzona, zieleń przydomowa, sieci, urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej, to wskaźnik zawarty w § 3 ust. 1 pkt 15 planu zagospodarowania przestrzennego ma zastosowanie tylko do przeznaczenia budynków i ogranicza ilość i wielkość budynków gospodarczych, garażowych i garażowo - gospodarczych. Wskaźnik określa udział przeznaczenia dopuszczalnego, a więc odmiennego od ujętej jako przeznaczenie podstawowe zabudowy mieszkaniowej, zabudowy usługowej, zabudowy mieszkaniowo-usługowej. W odniesieniu do lokalizacji wjazdów/wyjazdów na działce nr [...] przy granicy działki nr [...] pozwala odrzucić zastrzeżenia co do ograniczenia zakresu prawa własności działki wnioskodawcy nr [...]. Odległość inwestycji objętej pozwoleniem na budowę z 20 marca 2018 r., od działki nr [...] wynosi ok. 44,5 m, a sama inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymagających wyznaczenia obszaru ograniczonego użytkowania lub określenia oddziaływania na środowisko. Omawiana zmiana w rozwiązaniach komunikacyjnych, ze względu na lokalizację nie powoduje zaburzeń spływu wód opadowych pomiędzy ścianą budynku, a granicą działki nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego niezasadny jest zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.). Wskazany przepis podaje minimalne odległości obiektów budowlanych przy drogach oraz niebędących obiektami budowlanymi reklam umieszczonych przy drogach poza obszarami zabudowanymi. Omawiana decyzja nie dotyczy lokalizacji pylonu reklamowego. Nie zgadzając się z decyzją Wojewody Lubelskiego z 17 maja 2021 r. strona złożyła skargę wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - § 3 ust. 1 pkt 9 lit. a i b uchwały Rady Miasta Biłgoraj Nr XXX1/276/17 z dnia 27 września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj - etap I poprzez niezastosowanie nieprzekraczalnej projektowanej linii zabudowy; - § 3 ust. 1 pkt 15 uchwały Rady Miasta Biłgoraj Nr XXXI/276/17 z dnia 27 września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj - etap I poprzez niezastosowanie przeznaczenia dopuszczalnego rozumianego jako rodzaj przeznaczenia terenu, który obejmuje nie więcej niż 30% obszaru inwestycji w obrębie jednego terenu ograniczonego liniami rozgraniczającymi, i zezwolenie na lokalizację miejsc postojowych oraz infrastruktury towarzyszącej w postaci dróg i ciągów pieszych przekraczających 30% obszaru inwestycji; - § 3 ust. 1 pkt 16 uchwały Rady Miasta Biłgoraj Nr XXXI/276/17 z dnia 27 września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. - etap I poprzez niezastosowanie przeznaczenia podstawowego rozumianego jako rodzaj przeznaczenia terenu, który obejmuje nie mniej niż 70% obszaru inwestycji w obrębie jednego terenu ograniczonego liniami rozgraniczającymi, któremu powinny być podporządkowane inne sposoby użytkowania jako dopuszczalne i zezwolenie na lokalizację działalności handlowej na terenie przeznaczonym po zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zabudowę usługową; - § 132 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4, ust. 3 pkt 2 i 3 uchwały Rady Miasta Biłgoraj Nr XXXI/276/17 z dnia 27 września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj - etap I poprzez błędną wykładnię wyrażenia "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy usługowej" w sytuacji, gdy przewidziane w nim przeznaczenie zabudowy handlowej nie są zgodne z przytoczonymi wyżej przepisami odnoszącymi się do przeznaczenia terenu; - § 3 ust. 1 pkt 11 uchwały Rady Miasta Biłgoraj Nr XXXI/276/17 z dnia 27 września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj - etap I poprzez niezastosowanie definicji powierzchni zabudowy rozumianej jako suma powierzchni budynków istniejących i projektowanych (zlokalizowanych na działce lub terenie, do których inwestor posiada tytuł prawny) liczoną w poziomie terenu (z wyłączeniem powierzchni tarasów, schodów i balkonów oraz innych elementów wystających poza obrys budynków znajdujących się powyżej 1 m od powierzchni terenu) do powierzchni działki lub terenu, do których inwestor posiada tytuł prawny; - § 5 ust. 9 pkt 1 lit. i tiret piąte podwójne tiret drugie uchwały Rady Miasta Biłgoraj Nr XXXI/276/17 z dnia 27 września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj - etap I poprzez obowiązek zabezpieczenia potrzeb parkingowych w granicach działki dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: MN, MN/U, MR, MN/MP - nie mniej niż 3 miejsca na 100 m2 powierzchni użytkowej budynków usługowych tj. 63 miejsc a nie jak przyjął projektant w projekcie zamiennym 59; - § 132 ust. 4 pkt 4 lit. b) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 12 uchwały Rady Miasta Biłgoraj Nr XXXI/276/17 z dnia 27 września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj - etap I poprzez błędną wykładnię wyrażenia "powierzchnia terenu biologicznie czynnego" nie mniej niż 20%, gdy przewidziana w nim powierzchnia terenu biologicznie czynnego nie jest zgodna z przytoczonymi wyżej przepisami; - art. 20 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 pr. bud. poprzez nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, w sytuacji gdy projekt uchybia przepisom prawa oraz regulacjom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie zagospodarowania terenu, a złożenie oświadczenia przez projektantów nie zwalnia organów z kontroli zgodności zaproponowanych rozwiązań z planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno-budowlanymi zagospodarowania terenu o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 pr. bud; - art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 pr. bud., poprzez jego błędną wykładnię, gdyż pierwszym zadaniem wynikającym z tego przepisu jest sprawdzenie przez właściwy organ zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego; - art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pr. bud. skoro Starosta oceniał zgodność z decyzją o warunkach zabudowy, a brak sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu jest podstawowym obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego orzekającego o pozwoleniu na budowę, dlatego też niewypełnienie tego obowiązku przez organ w niniejszej sprawie doprowadziło do udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji o charakterze sprzecznym z ustaleniami ustanowionym w obowiązującym wówczas planie miejscowym; - art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu niespełniającego wymagań rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2015 r., poz. 462); - art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 pr. bud. przez błędną wykładnię możliwości badania projektu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności z przepisami w zw. z w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c pr. bud., jako jeden z podstawowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego nadal wskazuje się nadzór i kontrolę nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności badanie zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno- budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej; - art. 234 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 234 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz. U. 2017 poz. 1566) w zw. z § 28 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm., "r.w.t.") w zw. z § 5 ust. 10 pkt 6 lit. d uchwały Rady Miasta Biłgoraj Nr XXXI/276/17 z dnia 27 września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj - etap I, której wykonanie będzie skutkowało zmianą kierunku odpływu wód opadowych z terenu inwestycji i odprowadzaniem wód na grunty sąsiednie co prowadzi do pogarszania stosunków wodnych na działkach sąsiednich, w szczególności pomiędzy ścianą budynku handlowego a granicą działki nr [...], gdzie nie zostało zapewnione odwodnienie tego terenu poprzez skarpę spływają na teren działki nr [...]; - § 14 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, a w następstwie zatwierdzenie projektu budowlanego określającego za prawidłową zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 4 m w sytuacji gdy minimalna szerokość takiego dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego nie powinna być mniejsza niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów; w sytuacji gdy minimalna szerokość takiego dojścia nie powinna być mniejsza niż 4,50 m, a ze złożonej dokumentacji wyraźnie wynika, że wymiar ten nie mieści się w tych granicach i wynosi 4 m; - § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 5 ust. 9 pkt 1 lit. i) tiret piąte podwójne tiret drugie uchwały Rady Miasta Biłgoraj Nr XXXI/276/17 z dnia 27 września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj - etap I poprzez obowiązek zabezpieczenia potrzeb parkingowych w granicach działki dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: MN, MN/U, MR, MN/MP - nie mniej niż 3 miejsca na 100 m2 powierzchni użytkowej budynków usługowych poprzez ich błędną wykładnię w zakresie ilości miejsc postojowych tj. 63 miejsc a nie jak przyjął projektant w projekcie zamiennym 59; - art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 5 ust. 1 pkt 4 pr. bud. w zw. z § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, gdyż nie jest zapewnione połączenie z drogą pożarową wyjście z tego budynku, utwardzonym dojściem o szerokości minimalnej 1,5 m i długości nie większej niż 30 m, w sposób zapewniający dotarcie bezpośrednio lub drogami ewakuacyjnymi do każdej strefy pożarowej, skutkiem czego naruszają niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich; - § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnię odnośnie wymaganej odległości zaprojektowanych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej i błędne uznanie, że planowane miejsca postojowe zostały zaprojektowane zgodnie z w/w wymogami, gdyż zaprojektowane odległości od granic działek sąsiednich są w oczywisty sposób mniejsze niż odległości wymagane we wskazanych przepisach; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowiącym, iż stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej szerokość 2,5 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych i uznaniu, iż wymiary miejsca postojowego 5,00 x 2,30 m (5,00 x 3,60 m - miejsce postojowe przeznaczone dla osoby niepełnosprawnej) przyjęte w projekcie zamiennym zostały zaprojektowane zgodnie z w/w wymogami; - § 293 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 pr. bud. poprzez ich nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, a w następstwie utrzymanie w mocy decyzji Starosty Biłgorajskiego zatwierdzającej projekt budowlany i przyjęcie, że planowane skrzydła pozostają bez wpływu na szerokość użytkową chodnika, co skutkuje niespełnianiem wymagań § 14 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji w której organ ten zaakceptował sposób zagospodarowania terenu przez inwestora w sytuacji, gdy narusza on chroniony prawem interes skarżącego w ten sposób, że powoduje ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki nr [...], której jest właścicielem poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego sprzecznego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisami techniczno-budowlanymi, przepisami prawa budowlanego oraz naruszających ład przestrzenny; - art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., "u.p.z.p.") przez jego pominięcie, gdy stanowi on wyraźnie, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy jest aktem prawa miejscowego - źródłem powszechnie obowiązującego prawa; - art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 4 w zw. z. art. 2 pkt 19 ustawy z 27 marca 2003 r. u.p.z.p. przez pominięcie powierzchni sprzedaży, gdyż z przepisów art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p. wynika, że lokalizacja wielkopowierzchniowych obiektów jest możliwa tylko na podstawie planu miejscowego, a więc wykluczona jest ich lokalizacja na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; - art. 64 ust. 2 i 3 oraz art. 32 ust. 1, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez nieuwzględnienie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym uzasadnionego interesu skarżącego, polegającego na możliwości znacznego ograniczenia zakresu prawa własności skarżącego (art. 140 k.c.), nieproporcjonalnego i z naruszeniem równości możliwości zabudowy działki nr [...] z pokrzywdzeniem skarżącego; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż w przypadku wszczęcia postępowania wznowieniowego dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego pierwotnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w pierwszej kolejności należy zakończyć to postępowanie w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., a dopiero w następnej kolejności rozpatrywać wniosek o zmianę decyzji w trybie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) co stanowi rażące naruszenie prawa; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., gdyż decyzja z 20 marca 2018 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania dotyczących zasad postępowania dowodowego, poprzez powołanie się przez Starostę Biłgorajskiego w uzasadnieniu decyzji na treść nie mającej zastosowania decyzji o warunkach zabudowy; - art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, gdy Wojewoda, prawidłowo ustalając wystąpienie przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 k.p.a., nie przeprowadził postępowania mającego na celu ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy; - art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję z 20 marca 2018 r., gdy organ I instancji, uwzględniając wyłącznie interes inwestora przy jednoczesnym pominięciu interesu skarżącego, w sytuacji występowania w sprawie sprzecznych interesów stron, nie zbadał w sposób wyczerpujący, nie wyjaśnił i nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy; - art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania organów Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli; - art. 9 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków; - art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż Starosta wydając decyzję z 20 marca 2018 r. obowiązany był zastosować przepisy obowiązujące tego dnia (m.p.z.t., r.w.t.), a nie przepisy obowiązujące w dniu wydawania decyzji pierwotnej tj. 7 lipca 2017r.; - art. 40 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a. w zw. z art. 33 § 2 k.p.a., gdyż pełnomocnictwo w postępowaniu o zmianę pozwolenia na budowę zakończone decyzją z 2 marca 2018 r. powinno być udzielone na piśmie, a pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie i odpis KRS; - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. gdyż Starosta obowiązany był w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał, a w sprawie zakończonej decyzją z dnia 20 marca 2018 r. organ nie dysponował zatwierdzonym projektem budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji Starosty z 7 lipca 2017 r. oraz aktami administracyjnymi tego postępowania; - art. 28 ust. 2 pr. bud. w zw. z art. 3 pkt 20 pr. bud. poprzez pominięcie toczącego się postępowania wznowieniowego, wydanie decyzji dotyczącej projektu zamiennego z naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu i zasady lojalności państwa względem obywateli, bez akt administracyjnych dotyczących pierwotnego postępowania oraz bez pierwotnego projektu budowlanego, który wraz z odwołaniem został przekazany do Wojewody; - art. 75 § 1 k.p.a. stanowiącego, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Decyzja Wojewody z 17 maja 2021 r. została zaskarżona w całości. Sąd nie znajduje podstaw do tego, aby kwestionować stanowisko Wojewody zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Prawidłowe jest ustalenie organu odwoławczego zgodnie, z którym starosta prowadząc postępowanie naruszył art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ponieważ w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę wnioskodawca powinien być uznany za stronę i mieć możliwość brania udziału w toczącym się postępowaniu. Według art. 28 ust. 2 P.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Nieruchomość strony położona jest w obszarze oddziaływania obiektu handlowego i pominięcie jej jako strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę tego obiektu stanowi uchybienie organu pozwalające stwierdzić, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Biłgorajskiego z 20 marca 2018 r. W rozpoznawanej sprawie zaistniała zatem podstawa wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Okoliczność ta nie powoduje jednak obligatoryjnego uchylenia decyzji bowiem zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powyższe przepisy organ prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu decyzja w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę z 7 lipca 2017 r. była wprawdzie dotknięta wadą kwalifikowaną wynikającą z pominięcia skarżącego, który powinien być stroną tego postępowania, jednak samo rozstrzygnięcie w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę było prawidłowe. Skoro tak, należało ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji pierwotnej. Należy zauważyć, że zaskarżona w rozpoznawanej sprawie decyzja Wojewody utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odnoszące się do pozwolenia na budowę obiektu handlowego wyłącznie w zakresie zmiany tej decyzji, która to zmiana obejmuje dostępność do drogi publicznej poprzez budowę dwóch zjazdów łączących wewnętrzny układ komunikacyjny inwestycji z układem komunikacyjnym sąsiadującego obiektu handlowego Kaufland. Skarżący w obszernej skardze zarówno co do podniesionych zarzutów, jak i ich uzasadnienia zawarł argumentację dotyczącą w większości decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu handlowego. Sąd podkreśla, że skarżący nie może oczekiwać od organu ponownej weryfikacji decyzji pierwotnej z 17 lipca 2017 r. i wszystkich rozwiązań w niej zawartych. Zarzuty stawiane przez stronę mogą dotyczyć zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu jedynie w zakresie elementów wprowadzonych jako nowe w decyzji zmieniającej. Na taki zakres zaskarżenia zwrócił słusznie uwagę organ administracji. Tym samym nie jest poddawane ocenie w niniejszym postępowaniu usytuowanie budynku handlowego, kwestie dotyczące lokalizacji budynku handlowego według ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, powierzchni zabudowy, kwestie dotyczące miejsc parkingowych, połączenia wyjścia z budynku z drogą pożarową, chodników, okoliczności związanych z oceną ograniczeń zabudowy powodowanych przez budynek handlowy. Sąd podkreśla, że odnosząc się do zarzutów skargi, które w istocie dotyczą samego pozwolenia na budowę zwróci uwagę głównie na kwestie związane z wprowadzonymi zmianami decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu handlowego. Należy mieć na uwadze, że zaskarżona decyzja, zapadła w trybie wznowienia postępowania, została wydana już po dokonaniu zmiany pierwotnej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę (z 7 lipca 2017 r.) – decyzją Starosty Biłgorajskiego z 20 marca 2018 r. Decyzja zmieniająca odnosi się do odrębnego opracowania projektowego, które wprowadzało zmiany pierwotnego projektu w części projektu zagospodarowania terenu, w zakresie dotyczącym dostępności do drogi publicznej. Z opisu przyjętych w projekcie zamiennym rozwiązań wynika, że zrezygnowano z połączenia z drogą serwisową i wprowadzono dwa nowoprojektowane połączenia z drogą publiczną (al. J. P. II), obydwa od strony budynku handlowego K. . Dla obsługi pożarowej przewidziano połączenie od strony placu dostaw. Szerokość drogi pożarowej wynosi wymagane 4 m (k. 52 i 58 projektu; akta dołączone do sprawy o sygn. akt II SA/Lu 495/21). Mając oczywiście na uwadze fakt, że wznowienie postępowania skutkowało koniecznością weryfikacji pierwotnego pozwolenia na budowę, trzeba jednocześnie mieć na względzie to, że pierwotny projekt nie obejmował kwestii zagospodarowania drogi serwisowej. W odniesieniu do kwestii związanych z dojściem i dojazdem do drogi publicznej należy wskazać, że rozwiązania w zakresie zjazdu z drogi publicznej, obejmujące przebudowę alei [...] miały być przedmiotem odrębnego opracowania projektowego i rozstrzygnięcia wydanego w odrębnym postępowaniu administracyjnym (decyzja zmieniająca z 20 marca 2018 r.). Zakres projektu, który podlegał zatwierdzeniu w pierwotnej decyzji obejmował budowę parkingów dla samochodów osobowych oraz dróg wewnętrznych przy budynku handlowym. Z analizy koncepcji projektu zagospodarowania terenu z lokalizacją działki oraz planu realizacyjnego układu komunikacyjnego nie wynika, aby nie zostały zachowane wymogi z § 14 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm., "r.w.t."). Przepisy te wymagają zapewnienia dojścia i dojazdu do działek budowlanych oraz budynków i urządzeń z nimi związanych umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m (ust. 1). Dopuszczalnym rozwiązaniem w zakresie dojścia i dojazdu jest zastosowanie ciągu pieszo-jezdnego, którego szerokość nie może być mniejsza niż 5 m (ust. 2). Ponadto funkcje dojazdów do budynku mogą spełnić dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 3). Jak wynika z opisu projektu zagospodarowania działek w zakresie dróg i ukształtowania terenu dostęp do drogi publicznej jest zapewniony poprzez zjazd z drogi serwisowej al. [...]. Analiza planu realizacyjnego wskazuje, że droga serwisowa (w kierunku południowym) ma szerokość 6 m. Wskazać należy, że szerokość dróg wewnętrznych biegnących wzdłuż budynku wynosi 6 m (plan realizacyjny). W chwili wydawania zaskarżonej decyzji, we wznowionym postępowaniu, ostateczny kształt rozwiązań komunikacyjnych został nadany decyzją zmieniającą pierwotne pozwolenie na budowę – z 20 marca 2018 r. Z opisu przyjętych w projekcie zamiennym rozwiązań wynika, że zrezygnowano z połączenia z drogą serwisową na rzecz dwóch innych rozwiązań zapewniających dostęp do drogi publicznej – jedno odnoszące się do drogi pożarowej, drugie, odnoszące się do dostępu do budynku dla klientów i dostawców. W odniesieniu do drugiej kwestii zamienny projekt budowlany przewidział dostęp do drogi publicznej od strony budynku handlowego K. , z wykorzystaniem służebności drogi koniecznej. Szerokość drogi dojazdowej przekracza 7 m. Przyjąć zatem należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia § 14 r.w.t. Sąd podziela argumentację organu dotyczącą zakresu robót budowlanych zatwierdzonych decyzją Starosty Biłgorajskiego z 20 marca 2018 r. uznając, że wymogi planu zagospodarowania przestrzennego nie zostały naruszone. Nieruchomości objęte inwestycją znajdują się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem D.2.MN/U 02, tj. na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy usługowej, z wyłączeniem przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 4 ust. 1 pkt 5 lit. b ww. miejscowego planu). Zgodnie z § 132 ust. 2 i 3 planu dla terenu D.2.MN/U 02 ustala się następujące przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa; zabudowa usługowa w tym usługi rzemiosła; zabudowa mieszkaniowo-usługowa; drobna wytwórczość oraz przeznaczenie dopuszczalne: budynki garażowe, gospodarcze, garażowo-gospodarcze; drogi wewnętrzne, miejsca postojowe; ciągi piesze i ścieżki rowerowe; place zabaw; zieleń izolacyjna, urządzona, przydomowa itp.: sieci, urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej. W § 132 ust. 4 uchwały ustalono następujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: 1) rodzaj zabudowy: wolnostojąca, bliźniacza, 2) intensywność zabudowy - nie więcej niż 0,8, 3) powierzchnia zabudowy - nie więcej niż 40%, w tym łącznie dla budynków garażowych, gospodarczych, garażowo-gospodarczych - nie więcej niż 45 m2, 4) powierzchnia terenu biologicznie czynnego: a) dla terenów oznaczonych symbolem D.2 MN/U 03 - nie mniej niż 30%, b) dla pozostałych terenów - nie mniej niż 20%, 5) wysokość budynków: a) dla budynków mieszkalnych, mieszkalno- usługowych, usługowych - nie więcej niż 12 m (w tym poddasze użytkowe), b) dla budynków garażowych, gospodarczych, garażowo-gospodarczych - nie więcej niż 5 m, 6) geometria dachów: a) dla budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych, usługowych:- kształt: płaski, dwuspadowy, wielospadowy,- kąt nachylenia głównych połaci dachowych - nie więcej niż 45°, b) dla budynków garażowych, gospodarczych, garażowo-gospodarczych - dopuszcza się dachy jednospadowe o nachyleniu połaci dachowej do 45°, 7) linie zabudowy: a) nieprzekraczalne projektowane linie zabudowy typu A:- w odległości 6 m od granicy obszaru objętego planem dla jednostki strukturalnej na terenach oznaczonych symbolami D.2.MN/U 02, D.2.MN/U 03,- w odległości 6 m od linii rozgraniczających tereny dróg oznaczonych na rysunku planu symbolami: KDZ,- w odległości 16 m od linii rozgraniczających teren drogi oznaczony na rysunku planu symbolem D.10.KDD 19 na terenie oznaczonym symbolem D.2.MN/U 03,- w odległości 5 m od linii rozgraniczających tereny dróg oznaczonych na rysunku planu symbolami: KDD, KDPJ, b) dla terenów lub części terenów, dla których budynek zlokalizowany jest pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy a linią rozgraniczającą drogę, ustala się możliwość zachowania, remontu, przebudowy, nadbudowy i rozbudowy budynków, zgodnie z przepisami odrębnymi z zakresu dróg publicznych i budownictwa, nie przekraczając istniejącej linii zabudowy. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie przy wydaniu decyzji respektowane były zasady praworządności, prawdy obiektywnej, ochrony zaufania jednostki, informowania stron, przekonywania, jak również wymagania dotyczące prawidłowego uzasadnienia decyzji. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został przez Wojewodę ustalony prawidłowo, ocena zebranego materiału dokonana przez Wojewodę również jest prawidłowa, Wojewoda uwzględnił wszystkie istotne okoliczności, które miały wpływ na rozstrzygnięcie istoty sprawy, tj. na weryfikację, najpierw, czy zaistniała kwalifikowana wada procesowa, w postaci pominięcia skarżącego jako strony pierwotnie toczącego się postępowania, a następnie, czy prawidłowo dokonano zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę. Nie było żadnej potrzeby uzupełniania tego materiału, w oparciu o art. 136 k.p.a. Uzasadnienie decyzji również odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. Fakt, że skarżącego nie przekonują argumenty Wojewody nie oznacza, że uzasadnienie decyzji jest wadliwe. Zdaniem Sądu wbrew stanowisku skarżącego realizacja spornej inwestycji w zakresie zmiany omawianej w sprawie nie utrudnia i nie ogranicza skarżącemu korzystania z działki nr [...]. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia prawa materialnego w tym względzie, jak również chybione są argumenty odnoszące się do wadliwych ustaleń faktycznych. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935).