II SA/Lu 555/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 1 lipca 2025 r., znak: SKO.II.41/663/ŚR/2025 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: odrzucić skargę. A. B. (skarżący) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z 1 lipca 2025 r., w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 17 lipca 2025 r. Skargę wniesiono w dniu 29 sierpnia 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu ze względu na to, że została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została skutecznie doręczona skarżącemu, do rąk własnych, w dniu 17 lipca 2025 r. (ZPO, k. 51 akt adm.), zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 18 sierpnia 2025 r. (z uwzględnieniem art. 83 § 2 p.p.s.a. – ponieważ koniec terminu na wniesienie skargi upływał 16 sierpnia 2025 r. - sobota). Z akt sprawy wynika, że skarga została złożona osobiście w biurze Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie w dniu 29 sierpnia 2025 r., a zatem 11 dni po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.