II SA/Lu 557/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z dnia 12 sierpnia 2012 r. Z. J. wezwała do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Z. z dnia 20 września 2007 r., nr XVII/82/07 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B., G.. O. i S. w zakresie przebiegu drogi nr 997. W odpowiedzi uchwałą z dnia 29 września 2011 r. Nr XVIII/113/11, (doręczoną skarżącej w dniu 5 października 2012 r.) Rada Miejska w Z. odmówiła uchylenia przedmiotowej uchwały. W dniu 30 maja 2012 r. do Urzędu Miasta w Z. wpłynęła skarga Z. J. na uchwałę Rady Miasta Z. 20 września 2007 r., nr XVII/82/07 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do skargi skarżąca dołączyła wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu Z. J. wskazała, iż w dniu 3 października 2011 r. jej mąż przeszedł zawał serca i w dniach od 3 października do 10 października 2011 r. przebywał w szpitalu. Skarżąca oświadczyła, iż choroba męża i związane z nią jego leczenie, wizyty w szpitalu, zmaganie się z codziennymi obowiązkami, problemy finansowe skutkowały tym, że nie była w stanie zająć się, bez własnej winy sprawą kwestionowanej uchwały. Do wniosku dołączyła załączniki w postaci kart informacyjnych świadczących o dwukrotnym pobycie męża w szpitalu, zaświadczenie lekarskie z dnia 15 grudnia 2012 r. wskazująca na jej stan zdrowia oraz decyzję z dnia 18 maja 2012 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział (otrzymaną w dniu 23 maja 2012 r.) o ustaniu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 23 kwietnia 2012 r. do 31 maja 2012 r. dla J. J. (męża skarżącej). Zdaniem skarżącej z dniem 23 maja 2012 r. ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej: "p.p.s.a." przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia przywrócenie terminu. W myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Od strony postępowania oczekuje się bowiem i jednocześnie wymaga szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych. Stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała się szczególną starannością przy dokonywaniu czynności procesowej wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Podane przez skarżącą okoliczności takich jak choroba męża i związany z tym natłok codziennych obowiązków do takowych przesłanek nie należą. Zwłaszcza, że termin do złożenia skargi upłynął w dniu 4 listopada 2011 r., natomiast skarga Z. i J. została złożona w dniu 30 maja 2012 r., to jest z ponad pięciomiesięcznym uchybieniem terminu. Ponadto, skarżąca nie przedłożyła zaświadczeń, z których wynikałoby, iż jej stan zdrowia uniemożliwił jej nadanie skargi w ustawowym terminie. Choroba męża skarżącej, oraz stan zdrowia samej skarżącej nie oznacza również, iż nie mogła ona sporządzić stosownego wniosku i posłużyć się inną osobą w jej nadaniu na poczcie, ponieważ choroba taka nie wyklucza możliwości poruszania się, komunikowania czy pełnej świadomości. Na takie objawy nie wskazują ani przedstawione przez skarżąca okoliczności, ani przedłożone zaświadczenie lekarskie. Tymczasem, aby zaistniała przesłanka do przywrócenia terminu strona musiałaby uprawdopodobnić, że stan zdrowia uniemożliwił jej dokonanie czynności w terminie na to przewidzianym. W świetle zatem przedstawionych okoliczności uznać należy, iż w sprawie tej nie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie skarżącej terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.