II SA/Lu 558/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Protokolant Ref. Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] Nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego D. O. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [...] marca 2002 r. (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym DZ. U. Nr 15 poz. 99 tekst jedn. z 1999 r. ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania D.O. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2002 r. (znak: [...]) odmawiającej D.O. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy obiektu rzemieślniczo usługowego dla świadczenia usług branży samochodowej i obsługi turystów - II etap realizacji, budowy budynku mieszkalnego z garażem - I etap realizacji i budowy zjazdu z drogi krajowej na działce nr 137 w K.T. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Sądu skarżący, tj. D.O. wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W treści skargi w szczególności podniósł zarzut, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. I etap uchwalony przez Radę Miejska w dniu 19 grudnia 1997r. nie wprowadzał żadnych ograniczeń w zakresie dostępności do jego działki nr 137 od drogi krajowej Nr 82. Ponadto stwierdził, że nie było wówczas żadnych zastrzeżeń w tym zakresie ze strony Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział w L. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie dodał, że organ I instancji słusznie wystąpił w trybie art. 40 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym do Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział Wschodni w L. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem z pkt 16 ppkt 9 części opisowej planu decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca inwestycji sąsiadującej z drogą krajową Nr 82 i drogą wojewódzką Nr 829, której sposób zagospodarowania jest związany z w/w drogami, lub których zagospodarowanie mogłoby mieć wpływ na te drogi, może być wydana po uzyskaniu opinii Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział Wschodni w L. lub Zarządu Dróg Wojewódzkich. Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2?00r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) warunki włączenia do drogi określa zarząd tej drogi. Natomiast stwierdził organ II instancji, stanowisko w tej sprawie Dyrektora Oddziału Wschodniego Generalnego Dyrektor Dróg Publicznych wyrażone postanowieniem z dnia [...] stycznia 2002 r. (znak: [...]) negatywnie opiniującym obsługę komunikacyjną działki D.O. od drogi krajowej potwierdziło ustalenie planu miejscowego II etap dla Miasta Ł. z 20 czerwca 2001 roku tj. zakaz zawarty z pkt 16 ppkt 4 części opisowej planu dla drogi krajowej nr 82 i drogi wojewódzkiej nr 829 realizacji nowych zjazdów dla obsługi przyległego terenu. Zakaz zawarty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zabraniający realizacji nowych zjazdów z drogi krajowej nr 82 i drogi wojewódzkiej nr 829 odnosi się do terenu objętego planem, w tym również do działki skarżącego o nr 137, orzekł organ II instancji. Ponadto podczas rozprawy przed sądem skarżący oświadczył, że wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2002r., która to skarga nie została dotychczas rozpatrzona (sygn. akt IV SA 2099/02). W odpowiedzi pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o oddalenie skargi lub ewentualnie o zawieszenie postępowania (dowód: protokół z rozprawy). Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie postanowieniem z dnia 18 listopada 2003r. (sygn. akt II SA/Lu 651/02) zawiesił postępowanie przed Sądem do czasu prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt IV 2099/2002). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postanowieniem z dnia 1 września 2004r. (sygn. akt II SA/Lu 651/02) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podjął zawieszone przedmiotowe postępowanie sądowe. Nastąpiło to z tej przyczyny, że w sprawie IV SA 2099/02 został wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2004 roku, który uprawomocnił się 20 maja 2004 roku. Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2004 roku (sygn. akt IV SA/Lu 2099/02) po rozpoznaniu skargi D.O. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2002r. (Nr [...]) w przedmiocie zaopiniowania lokalizacji inwestycji polegającej na budowie budynków przy drodze krajowej – uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] stycznia 2002 roku. W uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2002 roku, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania. Dlatego też w tym stanie prawnym i faktycznym brak jest przesłanek do stwierdzenia, że w świetle dyspozycji art. 40 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nastąpiło negatywne uzgodnienie dokonane przez właściwy organ, ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji – w stanie prawnym obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 roku. Wynika to także z dyspozycji art. 35 ust. 4 cyt. ustawy o drogach publicznych. Oznacza to, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji naruszyły przepisy prawa materialnego jak i przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei, zgodnie z art. 153 cyt. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu , wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Dlatego też, ponownie orzekając w przedmiotowej sprawie, właściwy organ musi uwzględnić nowe postanowienie uzgadniające wydane przez zarządcę drogi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), które mają zastosowanie w sprawie z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.