II SA/Lu 562/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2007 r. sprawy ze skargi L. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy I. oddala skargę; II. przyznaje [...] T. G. tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu kwotę 292, 80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100 ) zł w tym VAT 52, 80 ( pięćdziesiąt dwa 80/100) zł płatne z sum budżetowych Skarbu Państwa ( Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie). Postanowieniem z dnia [...], znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażaleń L. G., K. K. i H. M., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...], znak: [...], uzgadniające bez uwag projekt decyzji – w zakresie obsługi komunikacyjnej – o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji zespołu mieszkaniowego wielorodzinnego z usługami, parkingów, podziemnych parkingo-garaży, infrastruktury technicznej i zjazdów z ul. P. na działkach nr ewid. [...], położonych przy ul. P. w L. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia 30 stycznia 2007 r. Wydział Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta wystąpił do Wydziału Gospodarki Komunalnej tegoż Urzędu, pełniącego funkcję zarządcy drogi gminnnej nr [...] – ul. P., o uzgodnienie opracowanej na podstawie wniosku inwestora W. Sp. z o.o. w L. projektu decyzji – w zakresie obsługi komunikacyjnej – o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji zespołu mieszkaniowego wielorodzinnego z usługami, parkingów, podziemnych parkingo-garaży, infrastruktury technicznej i zjazdów z ul. P. na działkach nr ewid. 15/2, 33/3, 35, 36, 38 i 39, położonych przy ul. P. w L. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...], znak: [...], dokonał uzgodnienia przedstawionego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji. Zarządca drogi gminnej podniósł, że uzgodnienie następuje bez uwag, ponieważ teren inwestycji przylega do pasa drogowego i posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, gminnej ul. P., poprzez drogę gminną oznaczoną symbolem [...]. Zgodnie z punktem 7.1. projektu decyzji, obsługa komunikacyjna, rozumiana jako rozwiązania techniczno-budowlane, zostanie uzgodniona w późniejszym etapie postępowania przed uzyskaniem przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, iż postanowienie organu pierwszej instancji wydane w niniejszej sprawie rozstrzyga jedynie kwestię, czy projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji jest zgodny z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w rozpoznawanej sprawie następuje bez uwag, gdyż wnioskodawca inwestycji posiada tereny bezpośrednio przylegające do drogi publicznej – gminnej ul. P. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniach organ drugiej instancji wskazał, że organ dokonujący uzgodnienia związany jest projektem decyzji przedstawionym mu do uzgodnienia. W szczególności nie może badać stosunków cywilnoprawnych łączących inwestora oraz właścicieli gruntów przewidzianych do realizacji inwestycji. Dlatego też bez znaczenia pozostaje w sprawie okoliczność, iż inwestor wskazał działkę nr ewid. 38, należącą do H. M. Natomiast działka nr ewid. 13, której współwłaścicielką jest L. G., nie została uwzględniona w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia [...], gdyż nie była objęta wnioskiem ani projektem decyzji. W ocenie Kolegium skoro powyższe postanowienie nie przesądza o realizacji inwestycji, a tylko potwierdza istnienie możliwości obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, to kwestia naruszenia praw własnościowych powinna być podniesiona w dopiero w odwołaniu od decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tej inwestycji lub w odwołaniu od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Na postanowienie organu drugiej instancji skargę do sądu administracyjnego wniosła L. G., domagając się uchylenia zaskarżonego aktu w całości. Strona skarżąca podniosła, że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo, gdyż prowadzi do naruszenia przysługującego jej prawa własności działki nr ewid. 13. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W dniu 11 października 2007 r. na rozprawie pełnomocnik skarżącej, ustanowiony w ramach pomocy prawnej, wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż jej interes prawny wywodzi się stąd, że przewidziana do obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji droga [...], przebiega przez działkę nr ewid. 13, której skarżącą jest współwłaścicielką. Wiceprezes uczestnika postępowania W. Sp. z o.o. wyjaśnił natomiast, że zaskarżone postanowienie nie narusza interesu prawnego skarżącej, gdyż obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji przebiega przez działki inwestora, zaś od należącej do skarżącej działki nr 13 oddziela ją działka nr 15/2, którą Spółka kupiła specjalnie w celu utworzenia wjazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zatem skargi na to postanowienie nie można uznać za zasadną. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego – wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Uzgodnienia tego dokonuje się na zasadach określonych w art. 106 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§1). Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę (§2). Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, zaś w razie potrzeby może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (§3 i §4). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (§5). Należy podkreślić, że organ uzgadniający nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko to jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego (wyroki NSA z dnia 27 października 1998 r., II SA 1284/98, niepubl. oraz z dnia 28 września 2001 r., II SA 1818/00, LEX nr 53353). Postanowienie, wydane przez organ administracji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczy jedynie oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego (Z. Niewiadomski [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005, s. 427). Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], znak: [...], Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...], znak: [...], o uzgodnieniu bez uwag, w zakresie obsługi komunikacyjnej, projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji zespołu mieszkaniowego wielorodzinnego z usługami, parkingów, podziemnych parkingo-garaży, infrastruktury technicznej i zjazdów z ul. P. na działkach nr ewid. 15/2, 33/3, 35, 36, 38 i 39, położonych przy ul. P. w L. W świetle art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), zarządcą dróg gminnych jest właściwy wójt (burmistrz, prezydent miasta). Prezydent Miasta, który pełni funkcję zarządcy ul. P., będącej drogą gminną, postanowił uzgodnić powyższy projekt decyzji, gdyż planowane do zainwestowania działki przylegają do pasa drogowego i posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej, gminnej – ul. P. w L., poprzez planowaną drogę gminną oznaczoną symbolem [...]. Organ ten podkreślił również, iż zgodnie z pkt 7.1 projektu decyzji obsługa komunikacyjna zostanie uzgodniona przez organ w późniejszym etapie postępowania przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, zarzuty strony skarżącej, że postanowienia organów administracyjnych obu instancji naruszają prawa własności działki nr ewid. 13, są niezasadne. Organy administracji, dokonujące w niniejszej sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, kontrolowały jedynie zgodność zamierzonej inwestycji z przepisami ustawy o drogach publicznych. Organy te nie były natomiast upoważnione do badania w tym postępowaniu innych kwestii, dotyczących w szczególności ewentualnych naruszeń praw rzeczowych przysługujących właścicielom planowanych do zainwestowania działek gruntu. Oznacza to, iż zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji, nie mógł – na obecnym etapie postępowania administracyjnego – badać, czy planowana inwestycja budowlana narusza prawo własności skarżącej do działki o nr ewid. 13. Zarzut strony skarżącej, iż przewidziana do obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji droga [...], przebiega przez należącą do niej działkę nr ewid. 13, a tym samym narusza prawo własności tej nieruchomości, będzie mógł być podnoszony w toku postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w tej sprawie. Ubocznie zauważyć należy, że z załącznika graficznego do uzgodnionego przez organy administracji projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie wynika, by inwestycja ta naruszała prawo własności skarżącej. Zamierzenie inwestycyjne dotyczy jedynie położonych w L. działek o nr 15/2, 33/3, 35, 36, 38, 39 (obr. [...]) i nie przesądza o zainwestowaniu pozostałych działek, w tym działki nr 13. Ze wskazanego wyżej załącznika graficznego wynika bowiem, że obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji przebiega przez działki stanowiące własność inwestora, nie przebiega zaś przez działkę nr 13, której współwłaścicielką jest skarżąca. Mając powyższe na względzie Sąd uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O zasądzeniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).