II SA/Lu 562/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia ... Wojewoda Lubelski po rozpoznaniu odwołania B. i W. J. uchylił decyzję Starosty L. z dnia ... zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. i T. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi, w.l.z. energetycznej oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem na ścieki bytowo –gospodarcze na działce nr ..., położonej w P. gm. N. - i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda stwierdził, że w sprawie pozostały do wyjaśnienia istotne wątpliwości i konieczne jest przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. W szczególności organ odwoławczy wskazał, że w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miejscowości P. na terenie gminy N. (Dz.U. Woj. Lub. z 2008r., Nr 23, poz. 792) działka nr ...znajduje się w terenie 9RM przeznaczonym pod zabudowę zagrodową, przez którą – zgodnie z §3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) – należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wojewody, istotne jest ustalenie przez organ I instancji czy inwestorzy prowadzą działalność rolniczą. W ocenie Wojewody przedmiotowa inwestycja nie stanowi dopuszczalnej w § 12 ust. 9 i § 9 ust. 2 pkt 11 planu realizacji dodatkowego budynku mieszkalnego, ponieważ działka nr ...jest niezabudowana. Wojewoda stwierdził również, że zapis § 9 ust. 2 pkt 14 planu, iż sytuowanie budynków na działce budowlanej ma być zgodne z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, nie pozwala na prowadzenie przewidzianej w art. 9 ustawy – Prawo budowlane procedury odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie odległości zabudowy od granicy sąsiednich działek, która została przeprowadzona w niniejszej sprawie – Starosta Lubartowski zwrócił się bowiem do Ministra Infrastruktury z prośbą o udzielenie upoważnienia do udzielenia zgody na umożliwienie usytuowania przedmiotowego budynku w granicy z działką nr ...., należącą do B. i W. J., a Minister Infrastruktury w piśmie z dnia 11 grudnia 2009r. uwzględnił wniosek. Wojewoda podkreślił, że działka położona jest w terenie zabudowy zagrodowej, w którym planuje się utrzymanie istniejącego zagospodarowania i zabudowy z możliwością budowy, modernizacji i rozbudowy istniejących obiektów (§12 ust. 9 pkt 2 planu)- w sprawie nie może więc mieć zastosowania §12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ponieważ przepis ten dopuszcza możliwość zbliżenia zabudowy do granicy działki sąsiedniej, ale wyłącznie w zabudowie jednorodzinnej, a nie zagrodowej. Wojewoda wskazał ponadto, że część konstrukcyjną adaptacji projektu "D." oraz projekt szamba wykonał projektant nie posiadający wymaganych uprawnień budowlanych. Poza tym nie zostały określone na rysunku planu zagospodarowania działki, (jak i w części tekstowej) odległości od sąsiedniej zabudowy gospodarczej, co również stanowi istotny brak, wymagający uzupełnienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł T. K., domagając się uchylenia decyzji Wojewody Lubelskiego. Zdaniem skarżącego nie było podstaw do ponownego uchylania decyzji organu I instancji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (co miało już miejsce w sprawie), gdyż projekt nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarówno gdy chodzi o charakter zabudowy, jak i wymagane odległości od granicy z działką ... Skarżący wskazał mianowicie, że przez zabudowę zagrodową rozumie się w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych (§3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), a więc projektowany budynek stanowi zabudowę zagrodową, gdyż znajduje się w rodzinnym gospodarstwie rolnym. Ponadto, na rysunku planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego określono, że symbol RM – zabudowa zagrodowa jest jednocześnie symbolem terenu zabudowy mieszkaniowej (§4 planu). Również w § 9 planu ustalono ogólne zasady zagospodarowania terenów i kształtowania poszczególnych warunków zabudowy dla terenu RM- jako realizacja nowych budynków mieszkalnych, gospodarczych, inwentarskich, budowli rolniczych oraz obiektów przetwórstwa rolno-spożywczego towarzyszącego gospodarstwom rolnym pod warunkiem utrzymania uciążliwości projektowanych obiektów w granicach władania terenem (ust. 2 pkt 1 ). Skarżący wskazał ponadto, że usytuowanie projektowanego budynku w granicy z działką nr ..., należącą do W. i B. J. umożliwi im w przyszłości takiego usytuowanie budynku na ich działce, co wynika z §12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącego, nieuzasadniony jest również pogląd Wojewody Lubelskiego, iż część konstrukcyjną projektu oraz projekt szamba wykonał projektant nie posiadający wymaganych uprawnień. W konsekwencji, w przekonaniu skarżącego, zachodziły podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a więc decyzja organu odwoławczego uchylająca decyzję organu I instancji jest nieprawidłowa. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Badając tę decyzję pod względem legalności, a więc oceniając czy została ona wydana z zachowaniem obowiązujących przepisów, do czego sąd administracyjny jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) należy stwierdzić, że jest ona prawidłowa. Podstawą jej wydania był przepis art. 138 § 2 kpa. W świetle tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu ma charakter kasacyjny i stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozpoznawania sprawy administracyjnej przez organ odwoławczy. Organ taki może więc uchylić decyzję organu I instancji tylko wówczas, gdy ma on istotne wątpliwości co do stanu faktycznego, a jednocześnie wyjaśnienie tego stanu nie jest możliwe po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego na podstawie art. 136 kpa, a więc postępowania w nieznacznej części. Odnosząc powyższe do zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego należy stwierdzić, że nie narusza ona przepisu art. 138 § 2 kpa – w ocenie Sądu organ miał bowiem uzasadnione podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i wskazał co należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Organ odwoławczy stwierdził, że dopiero po ponownym przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania dowodowego będzie możliwe należyte ustalenie stanu faktycznego, co zapewni prawidłową ocenę sprawy. Organ odwoławczy słusznie wskazał, że wobec istotnych braków i niejasności przedstawionego projektu budowlanego nie można jednoznacznie przyjąć, że zachodzą podstawy do jego zatwierdzenia i udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę, lecz konieczne są dalsze czynności organu I instancji, w wyniku których zostaną wyeliminowane wątpliwości co do rzeczywistej treści przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu brak jest dostatecznych przesłanek do przyjęcia, że inwestor zachował warunki, o których mowa w art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności na brak dostatecznych dowodów wskazujących na to, że inwestycja zgodna jest z planem miejscowym, bowiem nie zostało ustalono, czy inwestorzy na działce objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę prowadzą działalność rolniczą, na co wskazują w skardze. Już z tej przyczyny konieczne jest przeprowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji i ponowne zajęcie stanowisko w tym zakresie. Ponadto, organ odwoławczy stwierdzając niedopuszczalność dokonanego przez organ I instancji w trybie art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane postępowania w sprawie zgody właściwego ministra na odstąpienie od warunków technicznych w zakresie wymaganych odległości (czego skarżący nie zakwestionował) i uchylając decyzję organu I instancji, miał również uzasadnione podstawy do przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania celem zbadania czy inwestycja może być sytuowana w granicy z działką sąsiednią w oparciu o warunki techniczne. Prawidłowe jest również stanowisko Wojewody, że wobec braku wykazania przez projektanta części konstrukcyjnej projektu oraz szamba – jego uprawnień zawodowych, konieczne jest uzupełnienie projektu także w tym zakresie; projekt wymaga również uzupełnienia o wskazanie odległości od istniejącej zabudowy gospodarczej. W ocenie Sądu, wskazane wyżej okoliczności uzasadniały zatem uchylenie decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa, a więc nie ma przesłanek do uwzględnienia skargi, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Jednocześnie należy wyjaśnić, że skarżący inwestor w ponownym postępowaniu będzie miał więc prawo podnosić argumenty przemawiające za udzieleniem mu pozwolenia na budowę, będzie miał również możliwość uzupełnienia projektu, tak by mógł być on zatwierdzony zgodnie z jego żądaniem. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.