II SA/Lu 563/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 17 lipca 2025 r., znak: SKO.41/1713/OS/2025 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz J. B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 17 lipca 2025 r. znak: SKO.41/1713/0S/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako: Kolegium) po rozpatrzeniu odwołania J. B. (dalej jako: skarżąca) utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Burmistrza Miasta L. z dnia 2 kwietnia 2025 r. znak: DŚ.424.108.2025.MS w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką W. J.. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 13 marca 2025 r. J. B. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką. Do akt dołączono orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia 15 listopada 2024 r. zaliczające W. J. do znacznego stopnia niepełnosprawności na czas określony do dnia 30 listopada 2025 r. Decyzją z dnia 2 kwietnia 2025 r. organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny i prawny sprawy. Organ podniósł, że odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. podyktowana jest niespełnieniem przesłanki określonej w art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 ze zm., dalej jako: u.ś.w.). Powołując się na treść powyższego przepisu organ wyjaśnił, że warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. Organ I instancji podniósł, że wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. został złożony przez skarżącą w dniu 13 marca 2025 r., natomiast orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane w dniu 15 listopada 2024 r. Skarżąca nie dochowała więc trzymiesięcznego terminu określonego w art. 63 ust. 3 u.ś.w. Po rozpatrzeniu odwołania J. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie orzeczeniem z dnia 17 lipca 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podzieliło stanowisko Burmistrza, co do odmowy przyznania świadczenia skarżącej w związku z brakiem spełnienia przesłanki określonej w art. 63 ust. 3 u.ś.w. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów pełnomocnika odwołującej, jakoby wskazana regulacja znajdowała zastosowanie w realiach niniejszej sprawy w takim sensie, że niezłożenie przez J. B. w terminie 3 miesięcy od wydania nowej decyzji o stopniu niepełnosprawności wniosku o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego skutkuje wyłączeniem możliwości przyznania jej tego świadczenia na dalszy okres wskutek przekroczenia określonego ustawowo terminu, jeżeli wziąć pod uwagę, że brak złożenia przez wymienioną nowego wniosku wynikał w zasadniczej mierze z niewiedzy o niedoręczonej jej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 22 stycznia 2025 r. Nr SK0.41/3222/0S/2024, przyznającej jej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego na okres, na który było wydane wcześniejsze orzeczenie o stopniu niepełnosprawności W. J., a zatem - z punktu widzenia skarżącej - z braku istnienia orzeczenia stwierdzającego nabycie prawa, o którego kontynuację mogłaby się starać na dalszy okres, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., oraz, że w odniesieniu do J. B. nie są spełnione warunki do kontynuacji świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na złożenie przez wskazaną wniosku o ustalenie prawa do przedmiotowego świadczenia po upływie 3-miesięcznego terminu od wydania nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności W. J. z dnia 15 listopada 2024 r., w sytuacji, gdy merytoryczne rozstrzygnięcie przyznające J. B. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad W. J. nastąpiło, na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2025 r. Nr SKO.41/3222/0S/2024, doręczonej jedynie pełnomocnikowi skarżącej, który pełnił funkcję pełnomocnika z urzędu w ramach prawa pomocy w danej sprawie wyłącznie w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie Wydziałem II, w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 83/24, a w ogóle niedoręczonej J. B., która o danej decyzji dowiedziała się od pełnomocnika, podejmując następnie działania zmierzające do uzyskania prolongaty świadczenia, do którego nabyła prawo na podstawie przywołanej decyzji, należy wskazać, że adwokat jest podmiotem świadczącym usługi prawnicze, w tym zastępstwo procesowe, w sposób profesjonalny, i że w swojej pracy kieruje się oprócz przepisów prawa i zakresem udzielonego mu pełnomocnictwa, również zasadami etyki zawodowej oraz zasadą profesjonalizmu. Dlatego też, skoro adwokat zorientował się, że decyzja organu została doręczona tylko jemu, a nie została doręczona jego niedawnej klientce, winien był, ze względu na skutki prawne, jakie wywoływała przedmiotowa decyzja, niezwłocznie, a wręcz natychmiast skontaktować się z niedawną klientką, w celu przekazania jej przedmiotowej decyzji, lub też, również natychmiast skontaktować się z organem w celu poinformowania go o zaistniałej sytuacji. Jak ustaliło Kolegium, decyzja została doręczona adwokatowi w dniu 5 lutego 2025 r., zaś termin do złożenia nowego wniosku upływał w dniu 15 lutego 2025 r. a zatem był to wystarczający okres czasu, ażeby adwokat skontaktował się ze swoją niedawną klientką bądź z organem. Z materiału dowodowego, ani z odwołania nie wynika, że zaistniały trudne do przezwyciężenia okoliczności uniemożliwiające adwokatowi skontaktowanie się z niedawną klientką lub z organem. Dlatego też Kolegium uznało, że skarżąca przekroczyła termin określony w art. 63 ust. 3 u.ś.w. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił decyzji: 1) mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie art. 63 ust. 2 w zw. z art. 63 ust. 3 u.ś.w. przez jego niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie uznanie, że w odniesieniu do J. B. nie są spełnione warunki do kontynuacji świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na złożenie przez wskazaną wniosku o ustalenie prawa do przedmiotowego świadczenia po upływie 3-miesięcznego terminu od wydania nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności W. J. z dnia 15 listopada 2024 r., w sytuacji gdy merytoryczne rozstrzygnięcie przyznające J. B. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad W. J. nastąpiło na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2025 r. (znak: SK0.41/3222/0S/2024), doręczonej jedynie pełnomocnikowi skarżącej, który pełnił funkcję pełnomocnika z urzędu w ramach prawa pomocy w danej sprawie wyłącznie w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie Wydziałem II, w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 83/24, a w ogóle niedoręczonej J. B., która o danej decyzji dowiedziała się od pełnomocnika, odbierając decyzję od adwokata za pośrednictwem syna po dniu 15 lutego 2025 r., podejmując następnie działania zmierzające do uzyskania prolongaty na dalszy okres świadczenia, do którego nabyła prawo na podstawie przywołanej decyzji; 2) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 63 ust. 3 u.ś.w., przejawiające się w błędnym uznaniu jakoby wskazana regulacja znajdowała zastosowanie w realiach niniejszej sprawy w takim sensie, że niezłożenie przez J. B. w terminie 3 miesięcy od wydania nowej decyzji o stopniu niepełnosprawności wniosku o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego skutkuje wyłączeniem możliwości przyznania jej tego świadczenia na dalszy okres wskutek przekroczenia określonego ustawowo terminu, jeżeli wziąć pod uwagę, że brak złożenia przez wymienioną nowego wniosku wynikał z niedoręczenia jej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 22 stycznia 2025 r. (SKO.41/3222/0S/2024), przyznającej jej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego na okres, na który było wydane wcześniejsze orzeczenie o stopniu niepełnosprawności W. J., a zatem – z punktu widzenia skarżącej - z braku istnienia orzeczenia stwierdzającego nabycie prawa, o którego kontynuację mogłaby się starać na dalszy okres, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., które to orzeczenie skarżąca odebrała za pośrednictwem syna — od niepełniącego wówczas funkcji jej pełnomocnika adwokata, któremu nieprawidłowo doręczono daną decyzję — już po upływie wskazanego wyżej terminu, tj. po dniu 15 lutego 2025 r.; 3) mogące mieć wpływ na zaskarżoną decyzję naruszenie art. 63 ust. 3 u.ś.w. polegający na powiązaniu 3-miesięcznego terminu do złożenia wniosku o ustalenie dalszego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z okolicznością wydania nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a nieuwzględnieniu zależności rzekomego uchybienia terminowi od faktu uzyskania przez J. B., decyzji ustalającej zasadnicze prawo do świadczenia pielęgnacyjnego już po tym terminie, mając dodatkowo na uwadze, że przedmiotowa decyzja nie została w ogóle dotychczas wymienionej skutecznie doręczona; 4) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie braku podstaw do nabycia świadczenia pielęgnacyjnego na dalszy okres wyznaczony orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności dotyczącym W. J. ze względu na przekroczenie terminu do złożenia wniosku z art. 63 ust. 3 u.ś.w., jeżeli decyzja o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego została przez nią uzyskana już po dniu 15 lutego 2025 r., najwcześniej 21 lutego 2025 r., tj. w dniu odebrania tej decyzji przez syna skarżącej od adwokata niepełniącego wówczas funkcji jej pełnomocnika, któremu daną decyzję błędnie doręczono; 5) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Lublinie na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a., jeżeli zważyć, że organ II instancji cały ciężar swojego uchybienia w postaci niedoręczenia J. B. decyzji z 22 stycznia 2025 r. (znak: SKO.41/3222/0S/2024) i jego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przerzucił na adwokata — który odebrał decyzję, przy czym nie pełnił wówczas roli pełnomocnika wymienionej — nie odnosząc się jednocześnie w tym kontekście do kluczowego wpływu braku skutecznego doręczenia J. B. decyzji stwierdzającej nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i faktu odebrania przez nią tej decyzji już po dniu 15 lutego 2025 r. na zasadność przyznania jej wnioskowanego świadczenia na dalszy okres, warunkowany nowym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności W. J.; 6) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie zaskarżonej decyzji z dnia 2 kwietnia 2025 r. wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta L. przez Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. (znak: DŚ.424.108.2025.MS), w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o przyznaniu J. B. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką W. J. na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. na dalszy okres, wynikający z nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności dotyczącego W. J.; 7) mogący mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych, przejawiający się w bezpodstawnym uznaniu, że fakt doręczenia adwokatowi — niepełniącemu wówczas funkcji pełnomocnika J. B. — decyzji z 22 stycznia 2025 r. (znak: SKO.41/3222/0S/2024) w dniu 5 lutego 2025 r. i możliwość nawiązania przez niego kontaktu z J. B. bądź z organem, który nie doręczył swojej decyzji zainteresowanej, skutkuje zasadnością uznania, iż termin do złożenia nowego wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego przez wyżej wymienioną upłynął 15 lutego 2025 r., podczas gdy takiego twierdzenia nie sposób zaakceptować zważywszy, że skarżąca odebrała decyzję od adwokata za pośrednictwem syna po tej dacie, a w realiach niniejszej sprawy nie tylko do 15 lutego 2025 r., ale — według wiedzy pełnomocnika — w ogóle nie doszło do skutecznego doręczenia jej wskazanej decyzji w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze przedstawione zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację świadczącą, zdaniem pełnomocnika skarżącej, o zasadności złożonego środka prawnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując skargę w takim zakresie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, a także postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą wydania decyzji w rozpatrywanej sprawie były w szczególności przepisy ustawy o świadczeniu wspierających. Należy podkreślić, że stosownie do art. 63 ust. 1 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 63 ust. 2 u.ś.w. osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4. Stosownie zaś do art. 63 ust. 3 u.ś.w. osoby, o których mowa w ust. 2, zachowują prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w zdaniu pierwszym jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżąca złożyła wniosek w terminie określonym w art. 63 ust. 3 u.ś.w., a w konsekwencji czy możliwe jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką W. J. na zasadach określonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych, obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. W ocenie Sądu zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenie przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego. Odnosząc się do naruszenie przepisów postępowania należy podkreślić, że organ odwoławczy pomimo powoływania się na okoliczności i fakty ustalone w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 22 stycznia 2025 r. znak: SKO.41/3222/OS/2024, na podstawie której przyznano skarżącej świadczenie pielęgnacyjne nie dołączyło do akt niniejszej sprawie żadnych dokumentów potwierdzających wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie oraz okoliczności odnoszących się do doręczenia tejże decyzji. W tym zakresie organy naruszyły art. 7, 77, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie istotnego dla sprawy materiału dowodowego. Sąd jedynie na podstawie treści decyzji oraz skargi pełnomocnika może przyjąć, że skarżąca uzyskała prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką na podstawie decyzji z dnia 22 stycznia 2025 r. Orzeczenie to nie zostało prawidłowo doręczone stronie postępowania, gdyż nie udzieliła ona w tej sprawie żadnego pełnomocnictwa procesowego. Kolegium doręczyło wskazaną decyzją pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach pomocy prawnej przez tut. Sąd do sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 7 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 83/24. Doręczenie tego orzeczenia pełnomocnikowi nastąpiło w dniu 5 lutego 2025 r. (brak decyzji oraz zwrotnych potwierdzeń odbioru), natomiast skarżąca odebrała decyzję za pośrednictwem syna w dniu 21 lutego 2025 r. (co wynika z twierdzeń zawartych w skardze). Zupełnie bezpodstawne są twierdzenie Kolegium, że to na pełnomocniku wyznaczonym do zakończonej prawomocnie sprawy sądowej ciążył obowiązek prawny do poinformowania skarżącej o wydanej decyzji z dnia 22 stycznia 2025 r. Nie można się zgodzić z poglądem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że skarżąca miała możliwość dochowania terminu trzymiesięcznego określonego w art. 63 ust. 3 u.ś.w., gdyż pełnomocnik otrzymał decyzję w dniu 5 lutego 2025 r. a termin ten liczony od wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności ekspirował w dniu 15 lutego 2025 r. W realiach przedmiotowej sprawy bezsporne jest, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na zasadzie jego kontynuacji po uzyskania prawa do tego świadczenia na podstawie decyzji Kolegium z dnia 22 stycznia 2025 r. Dyspozycja art. 63 ust. 3 u.ś.w. nie odnosi się natomiast do stanów faktycznych, w których prawo do kontynuacji pobierania świadczenia pielęgnacyjnego na starych zasadach (obowiązujących do 31.12.2023 r.) powstało dopiero po ustaleniu stopnia niepełnosprawności. Termin trzymiesięczny liczony od dnia wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w niestandardowych, szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy powinien być liczony nie od dnia ustalenia stopnia niepełnosprawności na podstawie orzeczenia z dnia 15 listopada 2024 r., a od dnia wydania decyzji przyznającej skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Względy natury systemowej i celowościowej nakazują bowiem uznanie, że wobec późniejszego ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie zaczął w ogóle biec termin określony w art. 63 ust. 3 u.ś.w. Pomijając kwestie wadliwego doręczenia, która nie może być przez Sąd jednoznacznie oceniona z uwagi na brak akt administracyjnych, niezasadne jest stanowisko, że strona uchybiła ustawowemu terminowi określonemu powołanym powyżej przepisie. Z uwagi zatem na naruszenie przez Kolegium norm prawa materialnego szczególnie wynikających z art. 63 ust. 3 u.ś.w., a także postępowania administracyjnego konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd podkreśla równocześnie, że naruszenie prawa związane było ze szczególnymi okolicznościami faktycznymi zaistniałymi w niniejszej sprawie. Ponownie rozpatrując sprawę organ winien rozpoznać wniosek skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z uwzględnieniem powyższych uwag. Z ustaleń dokonanych w przedmiotowej sprawie wynika, że organy nie kwestionowały zakresu pomocy i opieki świadczonej przez skarżącą niepełnosprawnej matce oraz związku pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z okolicznością sprawowania koniecznej opieki. Dlatego też organ, jeżeli w tym powyższym zakresie nie będzie miał wątpliwości, powinien rozstrzygnąć o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego z uwzględnieniem, że nie nastąpiło przekroczenie terminu określonego w art. 63 ust. 3 u.ś.w. Organ powinien również ustalić, czy matka skarżącej dysponuje nowym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, gdyż okoliczność ta może mieć wpływ na okres ewentualnie przyznanego świadczenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 63 ust. 3 u.ś.w. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 9, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. uchylono zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni przedstawione powyżej wytyczne Sądu, którymi stosownie do art. 153 p.p.s.a. jest związany. O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania objął koszty reprezentacji skarżącej przez adwokata (480 zł). Z uwagi na przedmiot sprawy - sprawa z zakresu pomocy i opieki społecznej - na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. nie poniesiono kosztów sądowych