II SA/Lu 565/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na postanowienie o Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu [...] r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga [...] Sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...]r. znak:[....] wymierzające inwestorowi: [...] Sp. z o. o. z siedzibą przy [...], [...], karę z tytułu nielegalnego użytkowania - bez decyzji o pozwoleniu na użytkowanie - budynku mieszkalno-usługowego wraz z miejscami postojowymi w garażu podziemnym i na terenie działki, instalacjami wewnętrznymi: c.o., gazową, wody ciepłej i zimnej, hydrantową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wentylacji mechanicznej garażu, wentylacji mieszkań oraz lokali usługowych, instalacjami zewnętrznymi: oświetlenia terenu, instalacji zewnętrznej deszczowej ze zbiornikiem na wody opadowe, kanalizacji sanitarnej; zagospodarowaniem terenu, drogami dojazdowymi wewnętrznymi na działce nr [...] przy ul. [...] w Lublinie w wysokości 50 000,00 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych). W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonego postanowienia, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podnosi, że Spółka jest w złej kondycji finansowej, a nałożona kara w wysokości 50.000 zł jest surową i dotkliwą sankcją. Dodatkowo wskazuje, że zyski Spółki stale maleją, z powodu postępowań administracyjnych w przedmiocie uzyskania pozwoleń, które odraczają w czasie możliwość zawierania umów sprzedaży lokali mieszkalnych i pozyskanie w ten sposób środków finansowych. Do wniosku skarżąca załączyła: rachunek zysków i strat sporządzony za okres od [...] r. do [...] r., oraz za okres od dnia [...] r. do [...] r., a także bilans sporządzony na dzień [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym należy, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Z przedłożonych dokumentów wynika, że spółka osiąga przychody oraz posiada majątek znacznej wartości. Kapitał zakładowy spółki wynosi [...] zł. Jak wynika z załączonych do skargi dokumentów, m.in. z bilansu sporządzonego na dzień [...] r., spółka posiada aktywa trwałe o wartości [...] zł aktywa obrotowe o wartości [...] zł w tym zapasy na kwotę [...] zł oraz należności krótkoterminowe na kwotę [...] zł. Nie można również pominąć, że skarżąca spółka na dzień [...] r. uzyskała przychód zamykający się w relatywnie wysokiej kwocie [...] zł., natomiast dochód wynosił [...] zł. Z załączonej dokumentacji wynika, że spółka wykazuje regularnie obrót. Zaznaczyć bowiem należy, że dla oceny możliwości płatniczych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą istotny jest nie dochód, czy strata, a osiągnięty przychód z tej działalności. Zauważyć bowiem trzeba, że dochód lub strata jest jedynie wynikiem bilansowym przychodów i kosztów ich uzyskania. Potwierdza to ukształtowana w tym zakresie linia orzecznicza (w szczególności w zakresie straty), według której strata i dochód wynikające z zeznań podatkowych i bilansu są jedynie wynikiem bilansowym kosztów w stosunku do przychodów (postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I GZ 260/08, LEX nr 479125). Do wskazanej argumentacji należy dodać, że spółka jako podmiot powołany celem prowadzenia działalności gospodarczej, powinna w procedurze planowania wydatków, uwzględniać również potrzebę gromadzenia środków z uwagi na zamrożenie środków finansowych spowodowanych postępowaniami administracyjnymi, o których pisze skarżąca. Dodatkowo należy wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego skarżącego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania postanowienia o nałożeniu kary finansowej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z tego postanowienia, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I OZ 737/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca nie uzasadniła w wystarczający sposób wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, poprzez wykazanie ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z załączonych dokumentów skarżąca ma dochód, z którego może uiścić nałożoną na nią karę finansową. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.