II SA/Lu 566/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak [...], w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę kasacyjną Z. R . Postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę Z. R. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak [...], w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego. Odpis tego postanowienia z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 14 lipca 2014 r. Od postanowienia tego skarżący w dniu 2 grudnia 2014 r. (data nadania) wniósł skargę kasacyjną, sporządzoną przez siebie osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga kasacyjna Z. R. podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę kasacyjną, zgodnie zaś z art. 177 § 1 P.p.s.a., wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie odpis postanowienia z dnia 9 lipca 2014 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 14 lipca 2014 r. (k. 43 akt sąd.). Skarga kasacyjna Z. R. od tego postanowienia została złożona w dniu 2 grudnia 2014 r. (data nadania; k. 111 akt sąd.), a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia, który upłynął w dniu 13 sierpnia 2014 r. Skarga ta podlega zatem odrzuceniu jako spóźniona. Ponadto, w myśl art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis ten wprowadza przymus adwokacki, wyłączający możliwość sporządzenia skargi kasacyjnej przez samą stronę. Tylko podmioty wymienione w art. 175 § 2 P.p.s.a., do których Z. R. nie należy, uprawnione są do wniesienia skargi kasacyjnej sporządzonej osobiście. Skarga kasacyjna Z. R. podlega więc odrzuceniu również z tego powodu, że została sporządzona przez skarżącego osobiście. Z tych względów i na podstawie art. 178 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.