II SA/Lu 569/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński (sprawozdawca),, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i P. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania odwoławczego w sprawie o odmowie przyznania zasiłku stałego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem w dniu [...] lipca 2004 r. Nr [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2004 r. ([...]) podejmujące postępowanie odwoławcze zawieszone postanowieniem Kolegium z dnia 9 lipca 2003 r. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, iż Sąd Rejonowy w wyniku rozpatrzenia odwołania od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności wyrokiem z dnia 21 maja 2004 r. (Sygn. akt VII U 1095/03) zmienił zaskarżone orzeczenia na korzyść skarżących. Podjęcie postępowania pozwoli zatem na rozpatrzenie odwołania skarżących od decyzji odmawiających przyznania zasiłku stałego wydanej z up. Rady Gminy z dnia [...] stycznia 2003 r. ([...]). B. i P. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, przedmiotem której był wniosek o rozpatrzenie sprawy prowadzonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżący na rozprawie w dniu 19 maja 2005 r. cofnęli skargę. Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Czynność taka jest wiążąca, jednakże Sąd może uznać cofniecie za niedopuszczalne, jeżeli stwierdzi, iż zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, te przesłanki nie występują, dlatego też cofnięcie skargi jest skuteczne i wiążące. Wobec powyższego postępowanie w sprawie należało umorzyć na podstawie przepisu art. 161 §1 pkt 1 cyt. ustawy. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.