II SA/Lu 569/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Asesor WSA Wiesława Achrymowicz ( sprawozdawca ), Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oraz dodatków do zasiłku oddala skargę. II SA/Lu 569/05 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2005r. utrzymało w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, wydaną w dacie [...] lutego 2005r. z upoważnienia Prezydenta Miasta o zawieszeniu prawa A. B. do pobierania zasiłku stałego przyznanego decyzją z dnia [...] października 2004r. oraz opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne, a za okres tymczasowego aresztowania. W uzasadnieniu powziętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało na bezsporną w sprawie okoliczność tymczasowego aresztowania A. B., poczynając od dnia 21 stycznia 2005r., która na gruncie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej /Dz. U. Nr 64, poz.593 ze zm./, uzasadnia zastosowanie obligatoryjnego rygoru w postaci zawieszenia prawa do świadczeń przyznanych na mocy tej ustawy. W dalszej kolejności jednoznacznie przesądziło zasadność stosowania w sprawie przepisów aktualnie obowiązującej ustawy o pomocy społecznej, pod rządem której zasiłek został przyznany A. B., gdy zainteresowany konsekwentnie, a w sposób pozbawiony podstawy prawnej, odwołuje się do przepisów uchylonej ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej i nieobowiązujących aktów doń wykonawczych. Na powyższe rozstrzygnięcie administracyjne skargę złożył A. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazywał na trudną sytuację życiową, poza pomocą społeczną na brak innych źródeł dochodów dla zaspokojenia choćby podstawowych potrzeb. Wywodził powinność otrzymywania przez czas tymczasowego aresztu 30 % kwoty przyznanego zasiłku. Zdaniem skarżącego przedstawione przezeń stanowisko uzasadnia art. 28 ustawy o pomocy społecznej, wskazując na publikację jej tekstu jednolitego w 1998r., a w związku z art. 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z jego faktycznym i prawnym uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ a w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1271/, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola legalności działania organów administracji publicznej. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej /Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm./ zgodnie z treścią jej art. 161 weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r. Skoro zatem bezsprzecznie nie tylko przyznanie świadczenia z pomocy społecznej, ale też w dalszej kolejności osadzenie skarżącego w zakładzie karnym w trybie tymczasowego aresztu, nastąpiło już po dniu 1 maja 2004r., pod rządem aktualnie obowiązującej ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r., to w sposób oczywisty podlega zastosowaniu jej art. 13 ust. 2, prawidłowo powoływany przez organ w kontrolowanej decyzji. Przepis ten wprost przewiduje w stosunku do osoby tymczasowo aresztowanej obligatoryjny rygor zawieszenia prawa do świadczeń przyznanych z pomocy społecznej, stanowiąc dalej o nieudzielaniu świadczeń za okres tymczasowego aresztu. W przedstawionym stanie prawnym argumenty skargi tyczące się zarówno poprzednio obowiązujących regulacji ustawowych, jak też okoliczności stanowiących o pozbawieniu skarżącego źródeł dochodów na zaspokojenie choćby podstawowych potrzeb, są pozbawione prawnej zasadności. Konkludując, wbrew stanowisku skarżącego, kontrolowana decyzja w pełni odpowiada prawu. Z tych względów, skarga jako pozbawiona podstaw prawnych, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w sentencji.