II SA/Lu 57/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego na opłacenie usług opiekuńczych i opłacenie pomocy osób drugich p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego na opłacenie usług opiekuńczych i opłacenie pomocy osób drugich. W dniu 27 stycznia 2014 r. skarżący złożył w Biurze Podawczym tut. Sądu pismo z dnia 22 stycznia 2014 r., w którym oświadczył, że "cofa sprawę" i wnosi o "niezwłoczne umorzenie postępowania". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu treść pisma Z. W. z dnia 22 stycznia 2014 r. jednoznacznie wskazuje, że cofa on swoją skargę. Jako że okoliczności wyłączające możliwość cofnięcia skargi w niniejszej sprawie nie zachodzą, postępowanie - jako bezprzedmiotowe – należało zatem umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.