II SA/Lu 570/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz ( sprawozdawca ), Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Referent - stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2004 sprawy ze skargi Ł.i C. małżonków S. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] roku Znak:[...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących Ł. i C. małżonków S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Działający z upoważnienia Wojewody Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego, decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania . i C. S. od decyzji Starosty z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...] udzielającej H. i J. S. pozwolenia na przebudowę dachu budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. 229 przy ul. W. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przedłożony przez inwestorów do zatwierdzenia projekt przewiduje przebudowę dachu z kopertowego na płatwiowo-jętkowy (dach dwuspadowy) z wykorzystaniem powierzchni poddasza na strych użytkowy. Projektowana przebudowa zwiększy wysokość budynku o około 1,5 m, ale nie wiąże się ona z nadbudową budynku, gdyż wykonane będą jedynie ściany szczytowe. Możliwość takiej przebudowy dachu z usytuowaniem ściany szczytowej bezpośrednio przy granicy działki wynika z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej przez Burmistrza w dniu [...] października 2003 r. znak: [...]. Inwestorzy przedłożyli kompletną dokumentację, tj. spełnili wymagania art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a zatem nie było podstaw do odmowy udzielenia im pozwolenia na budowę. Wbrew zarzutom odwołujących się, projektowana przebudowa nie narusza przepisów techniczno-budowlanych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Nie spowoduje ona zacienienia sąsiedniego budynku, gdyż mówiąc o ewentualnym zacienieniu można brać pod uwagę jedynie okna w ścianie równoległej do granicy działki, a w tym konkretnym przypadku jest to tylko okno kuchenne. W świetle § 60 powołanego rozporządzenia ochroną przed zacienieniem podlegają pomieszczenia mieszkalne, tj. pokoje mieszkalne. Kuchnia w rozumieniu § 3 rozporządzenia jest pomieszczeniem pomocniczym, a nie mieszkalnym i niezasadne jest żądanie wykonania analizy zacienienia okna w kuchni. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli Ł. C. ałżonkowie S. magając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili, że decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie ich uzasadnionych interesów jako właścicieli działki sąsiedniej i posadowionego na niej budynku mieszkalnego. Ponadto pozostaje ona w sprzeczności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. regulującego warunki techniczno-budowlane albowiem nie uwzględnia wymogów w zakresie zapewnienia należytego dopływu światła dziennego w pomieszczeniach socjalnych. Zdaniem skarżących organy orzekające błędnie przyjęły, iż pomieszczenie na poddaszu w ich budynku mieszkalnym jest pomieszczeniem kuchennym, a więc jako pomieszczenie nie przeznaczone na stały pobyt ludzi nie podlega ochronie przed nadmiernym zacienieniem przez sąsiednie obiekty budowlane. Wyjaśnili, że otwór okienny o wymiarach 1,50 m x 1,10 m jest jedynym, jaki doprowadza światło dzienne do pomieszczenia znajdującego się na poddaszu. Pomieszczenie to nie jest kuchnią albowiem ich parterowy budynek mieszkalny ma dwa pomieszczenia kuchenne znajdujące się w suterenie oraz na parterze i nie zachodzi funkcjonalna potrzeba urządzania kuchni na poddaszu. Okoliczność, że czasowo stała w tym pomieszczeniu niewykorzystywana kuchenka gazowa nie może być interpretowana jako przeznaczenie pokoju na kuchnię. Ponieważ budynki mieszkalne zbliżone są do siebie na odległość niespełna 3 metrów, to podniesienie spornego dachu spowoduje zmniejszenie dopływu światła do ich pokoju znajdującego się od strony granicy działki. Skarżący zarzucili także, że inwestorzy złamali zawartą przy budowie domu ustną umowę, w której zobowiązywali się do zachowania kopertowej konstrukcji dachu i nie podwyższania budynku. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, do czego są uprawnione w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Skardze nie można odmówić słuszności albowiem zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I-szej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. Przede wszystkim podnieść należy, że w postępowaniu administracyjnym nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, przez co naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji z dnia [...] grudnia 2003 r. znak: [...], a w szczególności z części graficznej decyzji wynika, że objęty zamierzoną przebudową budynek mieszkalny usytuowany jest na działce nr ewid. 229 w K. bezpośrednio przy granicy działki. Budynek inwestorów i budynek mieszkalny skarżących oddziela jedynie droga dojazdowa i odległość między nimi jest mniejsza niż 3 metry, a w ścianie budynku skarżących od strony projektowanej przebudowy znajduje się otwór okienny. Skarżący w postępowaniu administracyjnym przed organami obu instancji, a następnie w skardze zarzucali, że podwyższenie budynku H.i J.małżonków S. związane ze zmianą konstrukcji dachu ograniczy dopływ światła dziennego do pomieszczenia położonego na mieszkalnym poddaszu jego budynku albowiem przesłoni jedyny otwór okienny w tym pomieszczeniu. Organy administracyjne nie poczyniły żadnych ustaleń w zakresie zachowania odległości i wysokości budynku skarżących (obiektu przesłanianego) i budynku projektowanego do przebudowy (obiektu przesłaniającego) w świetle wymogów określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przyjęły one bowiem, że nawet gdyby projektowana przebudowa spowodowała ograniczenie światła dziennego do pomieszczenia na poddaszu budynku skarżących, to i tak pomieszczenie to nie podlega ochronie przed zacienieniem jako pomieszczenie kuchenne. W ocenie Sądu w sprawie nie została należycie wyjaśniona kwestia czy pomieszczenie na poddaszu mieszkalnym skarżących jest pomieszczeniem mieszkalnym, czy pomocniczym (kuchnią) w rozumieniu § 3 pkt 10 i 11 powołanego rozporządzenia. Budynek mieszkalny skarżących został wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z 1958 r., a zatem należałoby wyjaśnić przeznaczenie spornego pomieszczenia w projekcie budowlanym zatwierdzonym tą decyzją. O ile po wybudowaniu tego budynku miałaby nastąpić zmiana przeznaczenia tego pomieszczenia z pokoju na kuchnię, to takie stanowisko organu powinno znaleźć uzasadnienie w materiale dowodowym, co jednak z akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji nie wynika. Przepisy techniczno-budowlane określają warunki, jakie powinno spełniać pomieszczenie pomocnicze dla uznania go za kuchnię. Kuchnia i wnęka kuchenna powinny być wyposażone w trzon kuchenny i zlewozmywak lub zlew i mieć określony układ przestrzenny (§ 92 ust. 2 rozporządzenia). Dla uznania pomieszczenia za kuchnię nie wystarcza zatem czasowe, a nawet stałe, ustawienie w nim przenośnej kuchenki gazowej z butlą, podobnie jak wydzielenie w pomieszczeniu mieszkalnym prowizorycznej umywalki nie przekształci go w łazienkę w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika czy budynek skarżących posiada sieć wodociągowo-kanalizacyjną i gazową oraz w jaki sposób i w ilu pomieszczeniach są w nim urządzone pomieszczenia kuchenne, co nie pozwala na jednoznaczną ocenę przeznaczenia pomieszczenia na poddaszu mieszkalnym. Poczynienie ustaleń w tym zakresie ma istotne znaczenie dla oceny czy przedłożony do zatwierdzenia projekt przebudowy sąsiedniego budynku nie narusza wymogów techniczno-budowlanych. Za pozbawiony podstaw prawnych należy natomiast uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez zaskarżoną decyzję wcześniejszej umowy skarżących i inwestorów o niedokonywaniu zmian w konstrukcji dachu i wysokości ich budynków. Umowa taka nie wiąże organów administracyjnych, które rozpatrując wniosek o pozwolenie na budowę (rozbudowę, przebudowę) badają tylko czy wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami obowiązującego prawa. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.