II SA/Lu 574/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego - w zakresie wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 574/10, skarżącemu Z.W. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]wyznaczyła w osobie radcy prawnego P. P.. Po wydaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. wyroku oddalającego jego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., skarżący złożył na urzędowym formularzu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Rozpoznając wniosek Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jak natomiast stanowi art. 244 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa (§ 2). Mając powyższe na uwadze, rozważając zasadność przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżący w dniu 15 listopada 2010 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienia radcy prawnego. W wyniku rozpoznania przedmiotowego wniosku, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 17 listopada 2010 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowienie to w dniu 2 grudnia 2010 r. uzyskało przymiot prawomocności. Należy zatem stwierdzić, że pozostaje ono w mocy, a możliwość jego uchylenia lub zmiany przez Sąd mogłaby zajść jedynie w przypadku wyznaczonym dyspozycją normy zawartej w art. 165 P.p.s.a., tj. wskutek zmiany okoliczności sprawy. W rozważanym przypadku sytuacja taka nie zachodzi. Powyższe oznacza, że od dnia wydania tego postanowienia skarżący ma zapewnioną pomoc radcy prawnego ustanowionego w ramach prawa pomocy i nie musi ponosić kosztów jego zastępstwa, aż do prawomocnego zakończenia sprawy, czyli również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Konkludując należy stwierdzić, iż skoro w toku niniejszego postępowania skarżącemu przyznano już prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego to tym samym nie można przyjąć aby obciążał go obowiązek ponoszenia kosztów jego ustanowienia a zarazem, że istnieją przesłanki do przyznania mu prawa pomocy w żądanym zakresie. Nie można bowiem porównać jak konieczność ponoszenia kosztów ustanowienia radcy prawnego, których ponosić skarżący nie musi, wpłynie na jego sytuację materialną. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało odmówić przyznania prawa pomocy.