II SA/Lu 576/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za uzasadnione zażalenia na bezczynność organu w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 27 sierpnia 2010 r. H. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...], wydane na podstawie art. 37 § 1 i 2 k.p.a., którym organ ten: I. uznał za uzasadnione zażalenie H. M. na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta w terminie określonym w art. 35 § 1 k.p.a. sprawy dotyczącej zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, II. wyznaczył Prezydentowi Miasta termin 6 tygodni od dnia doręczenia postanowienia na wydanie orzeczenia kończącego tę sprawę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, iż od przedmiotowego postanowienia skarżącemu nie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne rozpoznają skargi na 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ wyższego stopnia rozpoznaje to zażalenie w formie postanowienia, o charakterze wpadkowym (incydentalnym), na które stronie nie służy zażalenie. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia NSA: z dnia 8 lutego 1995 r., I SAB 86/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 39 i z dnia 13 marca 2001 r., I SAB 246/00, LEX nr 78952, wyroki NSA: z dnia 12 kwietnia 2001 r., IV SA 1866/00, ONSA 2002, nr 4, poz. 144 i z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99, ONSA 2002, nr 3, poz. 116). Skarga na takie postanowienie jest zatem niedopuszczalna. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda uznał za uzasadnione zażalenie H. M. na bezczynność Prezydenta Miasta , złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. i wyznaczył organowi pierwszej instancji termin do załatwienia wniosku skarżącego o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Skarga H. M. na powyższe postanowienie podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi było niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł, jak w postanowieniu.