II SA/Lu 578/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Protokolant Starszy asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych I. oddala skargę; II. przyznaje [...] M. K. R. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) z tytułu podatku od towarów i usług. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie: 1. przyznania Z. W. nieodpłatnie specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi w wymiarze 2 dni w tygodniu po 3 godziny dziennie (z wyłączeniem sobót, niedziel i dni świątecznych) w okresie od dnia [...] stycznia 2018 r. do dnia [...] grudnia 2018 r.; 2. ustalenia, że usługi opiekuńcze będą świadczone w miejscu zamieszkania przez [...] Stowarzyszenie Ochrony Zdrowia Psychicznego w [...]; 3. ustalenia, że Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] przekazuje należność za wykonane usługi na rachunek bankowy [...] Stowarzyszenia Ochrony Zdrowia Psychicznego w [...], na podstawie przedłożonego rachunku (noty obciążeniowej w okresach miesięcznych). 4. określenia zakresu przyznanych usług obejmujących: - uczenie i rozwijanie umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia; - pielęgnację - jako wspieranie procesu leczenia; - pomoc mieszkaniową. Podstawę rozstrzygnięcia Kolegium stanowiły poniższe ustalenia: - we wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. Z. W. domagał się przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi; - wnioskodawca posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. (wnioskodawca został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z powodu choroby psychicznej); - według zaświadczenia lekarskiego NZOZ Praktyka Lekarza Rodzinnego "[...]" w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. pacjent Z. W. wymaga opieki osób drugich w zaspokojeniu codziennych potrzeb życiowych jak: prowadzenie gospodarstwa domowego, przygotowywanie posiłków w tym zakupy, pranie, sprzątanie i czynności gospodarcze w pomieszczeniach zabudowań i na posesji, utrzymywanie higieny osobistej chorego oraz zapewnienie kontaktu z otoczeniem (w okresie - na stałe i w wymiarze 8 godzin na dobę); - zaświadczenie to było wystawione głównie na podstawie informacji uzyskanych od pacjenta; - sugerowany zakres usług jakie powinny być przyznane Z. W. i ich wymiar sprawia, że kierując się zdrowym rozsądkiem należy stwierdzić, że dotyczą one osoby w zasadzie leżącej lub mogącej poruszać się w ograniczonym zakresie, która ma tak ograniczone możliwości egzystencji, że nawet sama nie jest zdolna do utrzymania higieny osobistej i w tych czynnościach wymaga pomocy nie mówiąc już o sporządzaniu posiłku czy zakupach; - powyższe dyskwalifikuje to zaświadczenie, ponieważ stan faktyczny przeczy tym ustaleniom lekarskim; - z wymienionego w zaświadczeniu zakresu usług jedynie potrzeba zapewnienia kontaktu z otoczeniem mieści się w zakresie usług specjalistycznych i została uwzględniona w przedmiocie przyznanych usług specjalistycznych dla osób z zaburzeniami psychicznymi; - Z. W. boryka się z problemami zdrowotnymi (korzysta z pomocy psychiatry, ujawniono nadciśnienie tętnicze, początek choroby wieńcowej oraz zwyrodnienie stawów); - z obserwacji pracowników socjalnych wynika, że jak na swój wiek wnioskodawca jest na tyle sprawny fizycznie, iż jest w stanie wskazane w zaświadczeniu z dnia [...] lutego 2015 r. czynności wykonywać samodzielnie; - opinia sądowo-psychiatryczna z dnia [...] października 2016 r. dotyczy specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi i okresu kilku lat wstecz; - Z. W. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest widywany przez pracowników socjalnych w swoim środowisku, porusza się samodzielnie po miejscowości [...], jeździ rowerem, sam robi zakupy i chodzi do lekarza, sam załatwia oraz prowadzi swoje i żony sprawy przed organami administracyjnymi (w Ośrodku Pomocy Społecznej w [...], w Samorządowym Kolegium Odwoławczym) oraz przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie; - współdziałanie Z. W. z Ośrodkiem Pomocy Społecznej w [...] przybiera szczególną postać z uwagi na stan zdrowia strony jako osoby niepełnosprawnej z powodu choroby psychicznej; - skarżący jest osobą ogólnie zaradną i nie jest pozbawiony pomocy w zakresie uzasadnionym jego stanem zdrowia; - w tej sytuacji nie zachodzą obiektywne przesłanki do przyznania skarżącemu dodatkowych usług opiekuńczych w zwiększonym zakresie (przyznane usługi specjalistyczne w pełni zaspokajają niezbędne potrzeby skarżącego wynikające ze stanu jego zdrowia i odpowiadają wymogom § 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września 2005 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych); - zakres przedmiotowy przyznanych usług specjalistycznych dla osób z zaburzeniami psychicznymi obejmujący między innymi pomoc w formie asystowania w codziennych czynnościach życiowych, jest adekwatny do potrzeb skarżącego; - Z. W. nie obciążono odpłatnością za przyznane usług (na podstawie § 4 ust. 7 wspomnianego wyżej rozporządzenia); - wyliczona kwota odpłatności za specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi jest niższa od kwoty określonej w art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (odpłatność wyniosłaby [...] zł miesięczni- [...] zł za 1 godz. usług x 24 godz. miesięcznie) i nie przekracza [...] zł; - brak podstaw do zakwestionowania postanowień organu I instancji z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] i Nr [...] odmawiających wyłączenia odpowiednio pracowników socjalnych OPS w [...] oraz Kierownika OPS w [...] od udziału w postepowaniu toczącym się w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych; - sugerowana w odwołaniu od decyzji organu I instancji kwestia, że są podstawy do wyłączenia członków Kolegium - Z. C. i K. A. od udziału w sprawie została rozstrzygnięta postanowieniem Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] (odmówiono wyłączenia ww. osób od udziału w przedmiotowym postępowaniu); - zatrudnienie opiekunki przez wnioskodawcę jest jego osobistą sprawą; - organu nie można zmusić do przyznania nieuzasadnionej pomocy "niekoniecznej"; - protokół z wywiadu środowiskowego sporządzono w obecności funkcjonariuszy Policji z uwagi na pomówienia ze strony skarżącego; - skarżący był powiadomiony o terminie wywiadu środowiskowego i nie uczestniczył w nim z własnej woli; W złożonej skardze Z. W. zakwestionował powyższą decyzję Kolegium i wyraził swoje niezadowolenie z wymiaru i przedmiotu przyznanych usług specjalistycznych. Stwierdził, że organy nie liczą się z oczekiwaniami strony oraz istotnymi dokumentami medycznymi. Nazwał osoby biorące udział w postępowaniu: pseudolekarzami, pseudoprawnikami, pseudourzędnikami, zarzucając im między innymi panoszenie się, spekulacje oraz pomówienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 ze zm. - dalej: u.p.s.) pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.). Jedną z form pomocy społecznej jest świadczenie niepieniężne w postaci usług opiekuńczych. Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.s., pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych przysługuje osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona. W świetle art. 50 ust. 2 u.p.s., usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić. Przepis art. 50 ust. 3 u.p.s. stanowi, że usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem. Z art. 50 ust. 4 u.p.s. wynika, że specjalistyczne usługi opiekuńcze są to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie jest osobą samotną. W myśl art. 6 pkt 9 u.p.s. osoba samotna to osoba samotnie gospodarująca, niepozostająca w związku małżeńskim i nieposiadająca wstępnych ani zstępnych. Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jednak pozostaje w związku małżeńskim z T. W., która w dniu [...] stycznia 2018 r. w trakcie wcześniej zapowiedzianego wywiadu środowiskowego udzielała wyjaśnień. Sądowa separacja, w przeciwieństwie do rozwodu, nie powoduje ustania małżeństwa. Złożony przez skarżącego wniosek o udzielenie specjalistycznych usług opiekuńczych został prawidłowo rozpoznany na podstawie art. 50 ust. 2 i ust. 4 u.p.s. W tej materii organ orzeka w ramach uznania administracyjnego. Ponieważ decyzja w przedmiocie przyznania tego świadczenia oparta jest na konstrukcji uznania administracyjnego, sądowoadministracyjna kontrola takiej decyzji sprowadza się w istocie do ustalenia, czy organ nie przekroczył granic uznania. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza bowiem załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny. Konstrukcja uznania administracyjnego nie zwalnia organu z zachowania standardów procedury administracyjnej. Wręcz przeciwnie, zobowiązuje organ do podjęcia wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ działający w ramach uznania administracyjnego jest zatem obowiązany, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.), w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpoznawanej sprawie nie sposób zarzucić organom naruszenia przepisów prawa. Wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone czynnościami wyjaśniającymi, które pozwoliły organowi odwoławczemu na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Rozstrzygnięcie Kolegium zostało należycie uzasadnione i w tym zakresie organ jednoznacznie wykazał, że brak było podstaw do przyznania skarżącemu zawnioskowanej pomocy w postaci zwiększonego zakresu specjalistycznych usług opiekuńczych. Rozstrzygając w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej, organ miał na względzie podstawowe zasady dotyczące ich przyznawania, wynikające z art. 3 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którym, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka oraz wynikające z powołanego art. 3 ust. 3 u.p.s., który stanowi, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały prawidłowo ocenione przez Kolegium, które zwróciło uwagę na fakt, że przyznane usługi są adekwatne do potrzeb skarżącego. W takiej sytuacji przyznanie skarżącemu pomocy w formie usług opiekuńczych (specjalistycznych) w zwiększonym wymiarze pozostawałoby w sprzeczności z zasadą przyznawania świadczeń z pomocy społecznej (określoną w art. 3 ust. 3 u.p.s.). Bezspornym jest, że skarżący został zaliczony przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w [...] do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z przyczyną niepełnosprawności "P" (choroba psychiczna). Z orzeczenia wydanego w tej sprawie (przez ww. organ) wynikało, że zalecana jest częściowa opieka osób drugich w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji skarżącego. Powyższe oznacza, że skarżący nie wymaga całkowitej opieki ze strony innych osób przy wykonywaniu codziennych czynnościach życiowych, takich jak utrzymanie higieny osobistej, przygotowywanie i spożywaniem posiłków, czy poruszanie się w domu. Skarżący jest osobą sprawną ruchowo, poruszającą się o własnych siłach nie tylko na terenie własnej nieruchomości, ale także w miejscowości, w której zamieszkuje. Skarżący przychodzi często do siedziby urzędu gminy i ośrodka pomocy społecznej. Tam załatwia urzędowe sprawy swoje oraz swojej żony. Prawidłowym jest stanowisko Kolegium, że zaświadczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2015 r. sugerujące konieczność zapewnienia pacjentowi "opieki osób drugich w zaspokojeniu codziennych potrzeb życiowych" nie może być miarodajnym dowodem w sprawie. Przedmiotowe zaświadczenie wydano bowiem na podstawie informacji uzyskanych głównie od skarżącego. Zgodnie z art. 80 k.p.a. rzeczą Kolegium było ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W świetle wspomnianego przepisu Kolegium, ustalając stan faktyczny sprawy, było zobowiązane do ustalenia sytuacji skarżącego w oparciu o całokształt zgromadzonych dowodów i nie mogło swojej oceny w tym zakresie formułować jedynie w świetle jednego z dowodów w sprawie (zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] lutego 2015 r.). Kolegium słusznie wyjaśniło, że stosownie do orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz w świetle ustaleń poczynionych przez pracowników socjalnych oraz wiedzy posiadanej przez Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] (z racji wieloletniej współpracy ze skarżącym, który korzysta ze wsparcia tegoż ośrodka), wspomnianego zaświadczenia nie sposób uznać za dowód przesądzający o konieczności przyznania skarżącemu specjalistycznych usług opiekuńczych w zakresie większym niż wynikającym z decyzji organu I instancji. Codzienna pomoc osób drugich w zaspokajaniu potrzeb życiowych została w odniesieniu do skarżącego uznana w nim jedynie za wskazaną (zalecaną), co nie może prowadzić do wniosku, że z uwagi na aktualny stan zdrowia skarżącego, należy przyznać mu zawnioskowane usługi w zwiększonym zakresie. Podzielić trzeba stanowisko Kolegium, że nie ma większego wpływu na wynik sprawy opinia biegłego psychiatry z [...] października 2016 r., sporządzona na zlecenie Sądu Rejonowego [...]. Opinię tę wydano w związku ze złożonym przez skarżącego pozwem przeciwko Gminie [...] o zapłatę z tytułu świadczenia specjalistycznych usług opiekuńczych od dnia [...] stycznia 2013 r. w wymiarze mniejszym, niż świadczone do dnia [...] grudnia 2012 r. Istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest również to, że skarżący od wielu lat korzysta z pomocy OPS w [...]. Skarżący powinien wykorzystywać zatem również własne możliwości w celu zaspokojenia potrzeb bytowych, nie zaś oczekiwać, że państwo wyręczy go w zaspokajaniu tych potrzeb. Celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej, nie zaś całkowite przeniesienie na państwo ciężaru utrzymania takich osób czy rodzin, które złożyły wnioski o przyznanie pomocy ze środków publicznych. Wsparcie ze strony organu pomocy społecznej ma charakter ograniczony i uzależniony w dużej mierze od jego możliwości finansowych oraz ilości osób i rodzin, które na danym terenie tej pomocy potrzebują. Dokonana przez Kolegium ocena sytuacji życiowej skarżącego wynikała z prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Postępowanie to przeprowadzono z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarżący nie był obecny podczas aktualizacji wywiadu środowiskowego. Ustalenie sytuacji życiowej skarżącego, w tym stanu zdrowia, było możliwe w oparciu o informacje udzielone przez T. W. oraz o dokumentację zgromadzoną przez organ w innych sprawach, w których skarżący był stroną. Jak podniesiono wyżej, pomoc społeczna ma charakter jedynie subsydiarny, to jest uzupełniający w stosunku do obowiązku samodzielnego rozwiązywania przez osoby i rodziny własnych problemów życiowych. Pomoc ta nie służy wyręczaniu podmiotów ubiegających się o jej udzielenie z obowiązku własnej aktywności, a ma na celu wspomaganie ich we własnych działaniach zmierzających do zapewnienia im życia w godnych warunkach. Trzeba zauważyć, że skarżący posiada stały dochód w postaci emerytury. Pomimo tego objęty jest od lat systematyczną pomocą udzielaną przez Ośrodek Pomocy Społecznej w [...]. Skarżący nie wykazał, aby został pozbawiony możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy też możliwości złożenia wyjaśnień. W ocenie Sądu, bezzasadne są też zarzuty skargi dotyczące wadliwego przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego. Skarżący mógł wziąć udział w tej czynności procesowej. Skoro nie skorzystał z tego uprawnienia to nie może zarzucać, że organ wziął pod uwagę informacje udzielone T. W. na temat sytuacji życiowej skarżącego. W kwestii przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego w asyście funkcjonariuszy Policji należy wyjaśnić, że przepis art. 107 ust. 3a i 3b u.p.s. wprost przewiduje możliwość przeprowadzenia wywiadu środowiskowego właśnie w taki sposób. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy został przez Kolegium ustalony prawidłowo. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełniało wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśniało też prawną podstawę rozstrzygnięcia z przytoczeniem mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego (prawidłowo zinterpretowanych). Ubocznie stwierdzić należy, że przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych w wyższym wymiarze (wnioskowanym przez skarżącego) niewątpliwie leży w interesie skarżącego. Brak jest jednak obiektywnie uzasadnionych podstaw dla uznania, że tak pojmowany słuszny interes strony powinien być uwzględniony przez Kolegium. Nie występują w sprawie niniejszej przesłanki, które w świetle art. 50 ust. 4 u.p.s. uzasadniają przyznanie skarżącemu specjalistycznych usług opiekuńczych w żądanym przez niego wymiarze (za przyznaniem usług w soboty, niedziele i święta). Nie można także pomijać, że ewentualne zwiększenie pomocy skarżącemu, w sytuacji gdy przyznana zaskarżoną decyzją pomoc jest adekwatna (odpowiednia) do ujawnionych potrzeb życiowych skarżącego, mogłaby skutkować ograniczeniem w niesieniu pomocy innym osobom potrzebującym. W niniejszej sprawie przedmiot specjalistycznych usług opiekuńczych ustalano prawidłowo w oparciu o § 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września 2005 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych (DZ.U. z 2005 r., nr 189, poz. 1598). Przepis ten określa rodzaje specjalistycznych usług dostosowanych do poszczególnych potrzeb osób wymagających pomocy w formie specjalistycznych usług, wynikających z rodzaju ich schorzenia lub niepełnosprawności. Usługi takie świadczone są przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym. Zakres usług specjalistycznych dla osób z zaburzeniami psychicznymi obejmuje między innymi pomoc w formie asystowania w codziennych czynnościach życiowych, w szczególności takich jak samoobsługa, zwłaszcza przy wykonywaniu czynności gospodarczych i porządkowych w tym umiejętności utrzymania i prowadzenia domu. Skarżący nie dysponuje dokumentacją medyczną wskazującą na zasadność przyznania wnioskowanych usług (w wymiarze zawnioskowanym przez skarżącego) zaś całościowa analiza sytuacji życiowej skarżącego nie potwierdza zasadności udzielenia skarżącemu usług opiekuńczych ponad te, które zostały mu przyznane skontrolowaną decyzją. Z akt sprawy wynika, że brak jest podstaw do zakwestionowania postanowień organu I instancji z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] (k. 27 akt adm.) i Nr [...] (k. 29 akt adm.) w przedmiocie odmowy wyłączenia odpowiednio pracowników socjalnych OPS w [...] oraz Kierownika OPS w [...] od udziału w postepowaniu toczącym się w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych. Podobnie należy ocenić – wydane na mocy art. 24 § 3 k.p.a. - postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] (k. 33 akt adm. organu II instancji) o odmowie wyłączenia od udziału w przedmiotowym postępowaniu) członków Kolegium - Z. C. i K. A.. W szczególności przesłanki takiej nie może stanowić fakt, że członkowie SKO w [...] orzekali w innych sprawach skarżącego, podejmując niekorzystne dla strony rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715).