II SA/Lu 58/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2012r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., Nr [...]; 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz G. M. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] Komenda Miejska Policji zawiadomiła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że na działce nr 267/1 położonej w miejscowości S. M. 94 dokonano bez stosownych pozwoleń rozbudowy. Organ w dniu 6 sierpnia 2008r. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie, a postanowieniem z dnia [...] w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami ) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nakazał G. M. dostarczenie do dnia 31 maja 2011r. zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4 egzemplarzy projektu budowlanego, zaświadczenia o wpisie projektantów i sprawdzających na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec nie złożenia wspomnianych dokumentów organ I instancji decyzją z dnia [...] nakazał G. M. rozbiórkę części wspomnianego budynku przebudowanego, nadbudowanego i rozbudowanego bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę, pozostawiając jednocześnie jego część o powierzchni zabudowy 448,30 m2, powierzchni użytkowej 310,30 m2 z werandą o powierzchni 131 m2 i kubaturze 924 m2. Organ wyjaśnił, że na podstawie decyzji z dnia 9 czerwca 1993r. udzielono A. M., ojcu zobowiązanej, pozwolenia na budowę budynku typowego, gospodarczego o wymiarach 20x9.5m, powierzchni zabudowy 190m2, powierzchni użytkowej 166m2 i kubaturze 1388m2. W istocie inwestor zrealizował jednak budynek większy o powierzchni zabudowy 448,3m2, powierzchni użytkowej 310,3m2, z werandą o powierzchni 131m2 i kubaturze 924m2, parterowy, 1 – kondygnacyjny, wykorzystywany na cele usługowo – handlowe i gastronomii. Podczas oględzin dokonanych 19 czerwca 2008r. stwierdzono, że budynek ma jeszcze inne wymiary : 63,15 x 13,20m, w części jest jednokondygnacyjny w części zaś dwukondygnacyjny. Ponieważ ustalono, że od 1997r. na wspomnianą nieruchomość nie wydawano pozwolenia na budowę organ doszedł do wniosku, że budynek został rozbudowany bez stosownego pozwolenia na budowę. G. M. oświadczyła, że nieruchomość otrzymała od ojca jeszcze w 2005r. i od tej daty nie wykonywała na niej robót budowlanych, związanych z budową, rozbudową czy przebudową budynku. Przesłuchani świadkowie zeznali z kolei, że budynek w kształcie ujawnionym w roku 2008 powstał na początku lat dziewięćdziesiątych tj. 1994 – 1995r. Organ opierając się na planie sytuacyjnym budynku usługowego o wymiarach 32,1m x 12m z sierpnia 1996r., notatce służbowej z dnia [...] na okoliczność przedłożenia do uzgodnienia dokumentacji projektowej budynku o powierzchni zabudowy 448m2, powierzchni całkowitej 310m2 i kubaturze 924m2 oraz kserokopii strony 8 z Dziennika Wschodniego z dnia 10 kwietnia 1997r. uznał te zeznania za niewiarygodne i stwierdził , że budynek w omawianym kształcie powstał po dniu 6 maja 2003r, a przed datą oględzin z dnia 19 czerwca 2008r. Datę początkową organ oparł na treści zdjęć lotniczych, wykonanych 20 sierpnia 1997r. i 6 maja 2003r., udostępnionych przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W., dokumentujących, że budynek różni się gabarytami od stanu stwierdzonego w dniu 19 czerwca 2008r. Organ zwrócił ponadto uwagę, że w akcie notarialnym z dnia 1 czerwca 2005r. znajduje się zapis, według którego częścią składową działki 267/1 jest budynek gospodarczy murowany, kryty eternitem. Ponieważ rozbudowa budynku wymagała pozwolenia na budowę, organ wstrzymał roboty budowlane i nakazał przedłożenie odpowiednich dokumentów. Wobec ich niedostarczenia nakazano rozbiórkę części budynku z pozostawieniem części odpowiadającej wymiarom stwierdzonym w 1996r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania G. M. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podzielając jego ustalenia organ odwoławczy wyjaśnil ponadto, że o dacie rozbudowy świadczy także założona w dniu 15 marca 1997r. książka obiektu budowlanego nr ,1 w której wpisano rok budowy 1993, powierzchnię zabudowy 317,3m2, powierzchnię użytkową 310,3m2 i kubaturę 924m2 oraz spisany w dniu 7 maja 1997r. przez pracowników Urzędu Rejonowego w B. protokół oględzin i ekspertyz. Wynika z niego, że A. M. wybudował w 1993r. i wykończyl w 1994r. budynek gospodarczy o wymiarach 30,2m x 12m o konstrukcji drewnianej, z dachem dwuspadowym, pokrytym eternitem. Organ odwoławczy takze zwrócił uwagę, że zdjęcia lotnicze dokumentują budynek o wymiarach 30,12 x 12 m, podczas, gdy obecne jego wymiary to 63,15 x 13,2m, przy czym wskazał na brak konieczności powoływania biegłego geodety celem ich opisania, a to z uwagi na wykonanie ich w określonej skali 1: 5000. Ponieważ dla dokonanej rozbudowy wymagane było pozwolenie na budowę, trafnie wszczęto postępowanie legalizacyjne, a wobec niewywiązania się strony z nałożonych obowiązków nakazano robiórkę części budynku w rozmiarze wskazanym w decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. M. domagała się uchylenia zarówno decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca podniosła niewłaściwe zastosowanie art.48 ust.1 prawa budowlanego, a to uwagi na brak dowodów jednoznacznie potwierdzających czas powstania obiektu. Jej zdaniem budynek został zrealizowany przed 1995 rokiem, co oznacza, że w stanie sprawy, przynajmniej co do części obiektu, powinien mieć zastosowanie art.103 § 2 tej ustawy i przeprowadzone postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 39 i art.40 ustawy prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. Stwierdziła, że odmienne ustalenia organów nadzoru budowlanego, oparte na zdjęciach lotniczych, są niewystarczające, ponieważ nie zostały opracowane w sposób profesjonalny przez uprawnionego geodetę, pozwalający na bezsporną identyfikację obiektu i jego wymiarów. W jej ocenie zdjęcia powinny być pominięte jako dowód z dokumentów urzędowych, mogą być natomiast wykorzystane jako materiał z quasi oględzin. Zwróciła ponadto uwagę na nieprecyzyjne określenie w decyzji części obiektu budowlanego, przeznaczonej do rozbiórki, co czyni ją niewykonalną. Skarżąca wyjaśniła, odwołując się do orzecznictwa, że nakaz rozbiórki musi zawierać szczegółowy opis jego przedmiotu i nie jest w tym zakresie dopuszczalne odwoływanie się do opisów zawartych w uzasadnieniu decyzji bądź w aktach sprawy administracyjnej. W jej ocenie należy również rozważyć dopuszczalność rozbiórki z przyczyn technicznych, a więc, czy jest ona możliwa bez istotnej ingerencji i zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części obiektu budowlanego, wybudowanego zgodnie z prawem. Powołując się na pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2008r. ( II SA/Bd 809/08 ) stwierdziła, że nakaz rozbiórki może być wydany tylko wówczas, gdy objęta nim część jest na tyle istotna, że da się wydzielić bez istotnego uszczerbku dla reszty obiektu, nie stwarzając konieczności doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Tymczasem opis przedmiotu rozbiórki zawarty w decyzji organu I instancji nie podaje nawet wymiarów obiektu ani miejsca jego położenia, co może czynić powyższą decyzję niewykonalną. W ocenie skarżącej organ odwoławczy powinien stwierdzić nieważność decyzji organu I instancji lub ją uchylić. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że do odczytania map lotniczych, wykonanych 20 sierpnia 1997r i 6 maja 2003r., nie potrzeba uprawnionego geodety, wystarczy bowiem porównać je z wykonaną w tej samej skali 1 : 5000 mapą ewidencyjną , aby stwierdzić, że budynek znajduje się na działce nr 267/1, a jego gabaryty różnią się od stanu ujawnionego podczas oględzin dokonanych 19 czerwca 2008r. i 25 maja 2010r. Wynika z tego, że budynek o powierzchni 448m2 został przebudowany, rozbudowany i nadbudowany dopiero po dniu 6 maja 2003r, a roboty budowlane zostały zakończone przed dniem 19 czerwca 2008r. Organ stwierdził ponadto, że dokonanie rozbiórki części obiektu w formie wskazanej w decyzji nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej jego części, gdyż nakazany do pozostawienia budynek funkcjonował w takiej formie do 6 maja 2003r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest uzasadniona, chociaż większość podniesionych w niej zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. Trafne jest przede wszystkim spostrzeżenie organów nadzoru budowlanego, że nadbudowa i rozbudowa budynku zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej o jakiej stanowi art. 48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami). Samowola budowlana oznacza, że obiekt budowlany lub jego część jest w budowie lub został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Zauważyć trzeba, że stanowiska tego zdaje się nie kwestionować także skarżąca, która nie podważa oceny organów co do nie dysponowania przez nią pozwolenia na rozbudowę budynku, ale skupia się na wykazaniu błędu w ich ustaleniach dotyczących daty i zakresu prowadzonych robót. Umocowaniem dla tej wersji jest powoływanie się na pozwolenie na budowę z dnia 9 czerwca 1993r., które jej zdaniem powinno stanowić odniesienie dla ustalenia zakresu robót zakończonych na jego podstawie, a w dalszej kolejności, także dla zakresu rozbiórki części rozbudowanej. Z tak postawioną tezą nie sposób się nie zgodzić, tyle tylko, że organy okoliczności te uwzględniły, co jasno wynika z treści wydanych w tej sprawie decyzji. Istotnie w dniu 9 czerwca 1993r. Kierownik Urzędu Rejonowego w B. udzielił A. M., ojcu skarżącej, pozwolenia na budowę na działce nr 267/1 położonej w M. S. budynku gospodarczego według projektu typowego WB-3804 o wymiarach 20x9,5 m, powierzchni zabudowy 190m2, powierzchni użytkowej 166m2 i kubaturze 1388m2. Powołanie się na wspomniany projekt oznaczało, że inwestorowi zezwolono na budowę stodoły dwuklepiskowej z trzema sąsiekami, jednak z wymiarami odbiegającymi od charakterystycznych, opisanych w tym projekcie, skoro zakładał on długość budynku na 27,25m, szerokość 9, 35m powierzchnię zabudowy na 252m2 i powierzchnię użytkową na 303,4m, ponadto wysokość na 6, 98m i dach dwuspadowy. Z książki obiektu budowlanego obejmującego okres od dnia 15 marca 1997r. (k. 87 ), protokołu oględzin z dnia 7 maja 1997r. (k.98 ) i protokołu kontroli budynku w zakresie dotyczącym stanu technicznego elementów konstrukcyjnych budynku sporządzonym 15 marca 1997r., będącym załącznikiem do książki obiektu (k.97) wynika jednak, że budynek w tej dacie miał jeszcze inne wymiary : 30 x 12m, powierzchnię zabudowy 317,30m2 i 131m2 werandy, powierzchnię użytkową 310,3 m2 i kubaturę 924m2. Powołany protokół kontroli opisuje również budynek jako parterowy z częściowym podpiwniczeniem, co potwierdza także książka obiektu. Co istotne, przypomnieć należy, że decyzją z dnia [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w B. nakazał A. M. wyłączenie z użytkowania przedmiotowego budynku, samowolnie przeznaczonego i użytkowanego dla celów publicznych, umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, o zakazie jego użytkowania, zabezpieczenie elementów konstrukcyjnych oraz uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Uzasadnienia decyzji pozwalają stwierdzić, że budowa budynku w takim kształcie została już zakończona, a budynek był użytkowany na cele gastronomiczne, organizowano w nim także dyskoteki. Z treści decyzji organów rozpatrujących sprawę sądzić należy, że fakt tak istotnego odstępstwa od projektu budowlanego nie był jednak przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jak wynika natomiast z akt sprawy postępowanie dotyczyło rozbudowy omawianego budynku, której zakres opisano w protokole oględzin z dnia 19 czerwca 2008r., z załączoną dokumentacją fotograficzną oraz w protokole oględzin z dnia 25 maja 2010r., także z dokumentacją fotograficzną i szkicem sytuacyjnym, sporządzonych w obecności skarżącej. Ze szkicu wynika, że budynek składa się z 4 połączonych ze sobą fragmentów, częściowo jest dwukondygnacyjny. Jego długość wynosi 63,15m, szerokość 23,4m, natomiast powierzchnia zabudowy 802,3m2. Wymiary budynku odbiegają zatem nie tylko od wskazanych w decyzji o pozwoleniu na budowę z 1993r., ale także od stwierdzonych w 1997r. Nasuwający się w tej sytuacji wniosek o rozbudowie budynku w latach następnych jest zatem, wbrew przekonaniu skarżącej, oczywisty. Co więcej, powyższego ustalenia nie oparto wyłącznie, jak przekonuje skarżąca, na dowodzie ze zdjęć lotniczych, ale przede wszystkim na wskazanych wyżej protokołach oględzin przedmiotowego budynku. Nie ma też powodu, aby zdjęciom odmówić wartości dowodowej jak chce skarżąca. Przypomnieć należy, że stosownie do art. 75 § 1 kpa organ ma obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W tym przypadku zdjęcia nie miały świadczyć o niczym innym, jak o tym, że w dacie ich sporządzenia wymiary budynku istotnie różniły się od stwierdzonych podczas oględzin 19 czerwca 2008r. Można to było sprawdzić obliczając długość i szerokość budynku według skali w jakiej zdjęcia były wykonane, bez sięgania do specjalistycznych opinii biegłego. Tym bardziej, że szczegółowy opis budynku zawiera wspomniany protokół. Nie budzi także wątpliwości ocena organu co do konieczności dysponowania przy tak istotnej rozbudowie budynku pozwoleniem na budowę. W świetle art. 3 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane przez pojęcie budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę oraz nadbudowę obiektu budowlanego. Przyjmuje się, że jeżeli w wyniku robót budowlanych następuje zmiana charakterystycznych parametrów użytkowych istniejącego obiektu budowlanego w postaci zmiany: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości i szerokości, to nie ulega wątpliwości, że na takie roboty, będące w istocie budową w rozumieniu art. 3 pkt. 6 wspomnianej istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1800/09). Skoro skarżąca nie posiadała pozwolenia na budowę, co sama przyznała i ustalono, że pozwolenie takie poza już wspomnianym z 9 czerwca 1993r., nie było wydane, organ I instancji słusznie wstrzymał roboty budowlane i wszczął postępowanie legalizacyjne uregulowane w przepisach art. 48 prawa budowlanego. Przepis ten przewiduje możliwość legalizacji samowoli budowlanej, w przypadku, gdy budowa jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Zanim organ wyda decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego zobowiązany jest bowiem zbadać, czy zachodzą prawne możliwości jego zalegalizowania, a więc czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisami techniczno - budowlanymi. W tym też celu organ powinien ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy i nałożyć na inwestora obowiązek dostarczenia w wyznaczonym terminie ściśle określonych dokumentów, o których stanowi przepis art. 48 ust. 3 wspomnianej ustawy. W tym przypadku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku i zobowiązał skarżącą do dostarczenia do dnia 31 maja 2011r. wymienionych w nim dokumentów. Wobec nie wywiązania się z nałożonego obowiązku organ zobowiązany był do zastosowania art.48 ust. 4 ustawy w związku z jej art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Trafnie natomiast skarżąca wskazuje na nieprecyzyjność określenia w decyzji organu I instancji zakresu rozbiórki, co uszło uwadze organu odwoławczego, choć niesłusznie wywodzi z niej kwalifikowaną wadę nieważności opartą na treści art. 156 § 1 pkt.5 kpa, określaną jako jej niewykonalność. Zarówno w orzecznictwie jak i literaturze przyjmuje się, że powyższa przesłanka oznacza brak możliwości wykonania rozstrzygnięcia z przyczyn prawnych bądź faktycznych, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności (por. J.Borkowski [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, A.Skoczylas Prawo procesowe administracyjne – System Prawa Administracyjnego pod red. R.Hausera, Z.Niewiadomskiego, A.Wróbla; C.H.Beck W-wa 2010. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, M. Jaśkowska, A. Wróbel, Zakamycze 2005, wyd. II). Według prezentowanych poglądów niewykonalność prawna oznacza istnienie prawnych nakazów lub zakazów, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw i obowiązków określonych w decyzji. Z kolei niewykonalność faktyczna oznacza obiektywny brak możliwości wykonania decyzji z przyczyn technicznych, czyli w sytuacji, kiedy już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o charakterze faktycznym, obiektywnie wykluczająca określone działanie m.in. ze względu na poziom wiedzy technicznej czy rozwój technologii ( wyrok NSA z dnia 8 lutego 1985r. I SA 1090/84, niepubl. oraz wyrok NSA z dnia 13 lutego 1986r. III SA 1146/85, ONSA 1986, nr 1 poz. 12 ). W wyroku z dnia 13 listopada 2008r. ( II OSK 1365/07 opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych i podane tam orzecznictwo) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji. Przy tak przyjętym założeniu nie można uznać przywoływanego przez stronę skarżącą wadliwego określenia zakresu rozbiórki części przedmiotowego budynku jako przesłanki nieważności samej decyzji. Oczywistym jest natomiast, że nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części winien być zredagowany poprawnie, tj. precyzyjnie, w sposób nie nasuwający wątpliwości co do zakresu obowiązku nałożonego decyzją i winien wskazywać adresata, tj. podmiot zobowiązany do jego wykonania. Wynika to stąd, że w przypadku niewykonania dobrowolnie przez zobowiązanego decyzji i wydanej na podstawie art. 48 ustawy wspomnianej ustawy, orzeczony obowiązek podlega egzekucji na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Organ egzekucyjny badając z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 tej ustawy). Zwrócić należy jednak uwagę na pogląd, według którego istnieje możliwość merytorycznego badania decyzji stanowiącej podstawę egzekucji w sytuacji , gdy tożsamości organu egzekucyjnego i wydającego decyzję, co ma właśnie miejsce w przypadku egzekucji decyzji nakazującej rozbiórkę, gdzie jest nim Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ( art. 20 § 1 pkt. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ). Gdyby zaistniały wówczas podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji, wówczas organ działający jako wierzyciel mógłby korygować na podstawie odpowiednich przepisów swoje własne rozstrzygnięcie ( Postępowanie egzekucyjne w administracji – Komentarz pod redakcją prof. Romana Hausera i prof. Jana Skoczylasa Wyd. C. H. BECK 2011 str. 181 ). Powyższa uwaga nie oznacza natomiast, że brak precyzyjnego określenia zakresu rozbiórki nie oznacza naruszenia art. 48 ust.1 prawa budowlanego. Bez wątpienia bowiem zobowiązany do wykonania obowiązku powinien znać jego przedmiot i szczegółowy zakres, a takiego warunku nie spełnia jego opisanie jako rozbiórka części budynku przebudowanego, rozbudowanego i nadbudowanego po dniu 6 maja 2003r. ze wskazaniem powierzchni, jaka ma być zachowana po rozbiórce. Organ powinien dokładnie określić, które części budynku mają być rozebrane, tym bardziej, że nie podano w jaki sposób będzie sprawowana kontrola, aby nie przekroczyć tych wymiarów, które mają pozostać, a sam organ podał w odpowiedzi na skargę, że nakazany do pozostawienia budynek funkcjonował w takiej formie do 6 maja 2003r. Co więcej, z treści decyzji wynika, że określając część nie podlegającą rozbiórce, organ odniósł się do danych wynikających z powołanej już książki obiektu budowlanego założonej 15 marca 1997r. Jeśli tak, to nie jest jasne, dlaczego organ werandę o powierzchni 131m2 uwzględnił przy powierzchni użytkowej, skoro z książki budynku wynika, że została ona zaliczona do powierzchni zabudowy, co łącznie dało powierzchnię 448, 30m2. W tej sytuacji nasuwa się wniosek o powiększeniu powierzchni budynku nie objętej zaskarżoną decyzją o kolejne 131m2, co przecież pozostaje w sprzeczności z wcześniejszymi ustaleniami organu. Brak wyjaśnienia tej kwestii także oznacza naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. W tej sytuacji na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) i c) oraz 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r, poz. 270 ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, natomiast o kosztach w oparciu o art.205 § 2 w związku z art. 200 wspomnianej ustawy oraz § 18 ust. pkt.1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U Nr 163, poz. 1348 ze zmianami ).