II SA/Lu 580/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi J.J. i E. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia ...Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania J. i E. J. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta ... o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia im pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego o pomieszczenie gospodarcze na działce nr ... przy ul. W. w L. W uzasadnieniu wskazano, że przyczyną odmowy była niezgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami § 27 ust. 3 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. część I poprzez naruszenie wskaźnika dotyczącego powierzchni zabudowy oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy. Organ wskazał, że zaznaczona na planszy graficznej planu nieprzekraczalna linia zabudowy od strony ulicy P. jest odsunięta od linii rozgraniczającej pas drogowy będącej jednocześnie granicą działki skarżących, natomiast zgodnie z projektem rozbudowa budynku mieszkalnego została zaplanowana do samej granicy działki. Potwierdzają to zawarte w projekcie rysunki: nr A-3- rzut przyziemia i nr A-1- projekt zagospodarowania działki z naniesioną nieprzekraczalną linią zabudowy, która przebiega przez projektowaną rozbudowę budynku mieszkalnego znajdującego się na działce skarżących. Ponadto z opisu technicznego do projektu budowlanego pkt IV a - "Bilans terenu" wynika, że powierzchnia przedmiotowej działki wynosi 346m2, zaś istniejąca powierzchnia zabudowy budynkiem mieszkalnym i pawilonem handlowym wynosi w sumie 186m2 - powierzchnia zabudowy projektowanych pomieszczeń gospodarczych wynosi natomiast 30,5m2. Łącznie powierzchnia zabudowy (obiektów projektowanych i istniejących) wynosi 216,70m2, zaś procentowy udział powierzchni zabudowy (zainwestowania) w stosunku do powierzchni działki wynosi 62,6 % (216, 7 m : 346 m= 0,626) i przekracza wskaźnik określony w § 27 ust. 3 pkt 2 planu miejscowego, zgodnie z którym maksymalna powierzchnia zainwestowania nie powinna przekroczyć 35% całkowitej powierzchni działki. Z tych przyczyn organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli J. J. i E. J. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazali, że w piśmie z dnia 19 września 2011r. informowali organ, że powierzchnia zainwestowania ich działki już w 1994r. wynosiła 60% (budynek mieszkalny i pawilon handlowo - usługowy), a na działkach sąsiednich przy ul. W. istnieją działki zabudowane w 100%. Wskazali, że w podpiwniczeniu istniejącego budynku znajdują się dwa garaże, kotłownia oraz 10m2 powierzchni gospodarczej, dlatego istnieje konieczność zwiększenia powierzchni gospodarczej o 30 m2 tj. o 8% - całkowita powierzchnia zabudowy działki skarżących będzie więc wynosiła 68%. Skarżący podnieśli, że istniejące budynki zostały wybudowane w oparciu o prawomocne decyzje administracyjne i zgodnie z ustaleniami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność, iż aktualny plan miejscowy wprowadził niższy wskaźnik nie powinna mieć wpływu na możliwość dalszej zabudowy ich działki. Działka nr ... znajduje się bowiem w obszarze oznaczonym symbolem M 4 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o maksymalnej wysokości budynku 2 kondygnacje z możliwością realizacji poddasza użytkowego. Ponadto jest położona w strefie miejskiej "Y2" (§82) obejmującej obszary o intensywnym stopniu zurbanizowania, realizowanym jako różnorodne formy zainwestowania, o dominujących formach miastotwórczych, a więc zespoły mieszkaniowe i zgrupowania aktywności gospodarczej wraz z infrastrukturą komunikacyjną i zespołami zieleni. Skarżący wyjaśnili, że planowana rozbudowa to w istocie zabudowa "wnęki" między pawilonem handlowym a budynkiem mieszkalnym i jest zgodna z § 27 ust. 3 pkt 1 lit. b planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, oceniając czy w toku postępowania organ nie naruszył przepisów postępowania i czy zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Skarga w niniejszej sprawie nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W świetle art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" - jednym z podstawowych warunków zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu). Prawidłowo organy w niniejszej sprawie ustaliły, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. – część I, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia 29 sierpnia 2002r., nr 1641/LIII/2002, gdyż jest usytuowana poza wyznaczoną w planie nieprzekraczalną linią zabudowy. Jak bowiem wynika z części graficznej planu (k. 10 akt admin. II inst.) linia ta przecina działkę skarżących nr ..., natomiast projekt zagospodarowania tej działki, stanowiący część projektu budowlanego (k. 12 tego projektu) przewiduje, że rozbudowa budynku gospodarczego wykracza poza nieprzekraczalną linią zabudowy do granicy działki w kierunku ulicy P. Skoro więc usytuowanie projektowanego budynku (jego rozbudowy) nie jest dopuszczalne w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to wobec bezwzględnego warunku zgodności projektu z planem miejscowym, wynikającego z art. 35 ust. 1 ustawy, organ nie mógł zatwierdzić projektu budowlanego i udzielić skarżącym inwestorom pozwolenia na przedmiotową inwestycję. Już zatem tylko z tego powodu nie było możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie inwestorom pozwolenia na budowę. Prawidłowo również stwierdziły organy, że przedmiotowa inwestycja narusza § 27 ust. 3 pkt 2 planu, bowiem przekracza ustalony dla tego obszaru wskaźnik zabudowy. Przepis ten stanowi mianowicie, że na terenie tym dopuszcza się możliwość przebudowy i rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych, przy czym maksymalna powierzchnia zainwestowania nie powinna przekroczyć 35 % całkowitej powierzchni działki. Bezspornie w niniejszej sprawie powierzchnia działki nr ... wynosi 346 m2, zaś istniejąca powierzchnia zabudowy (186m2) wraz z projektowaną powierzchnią zabudowy (30,50m2) wynosi 216m2, co stanowi 62,6 %, a zatem przekracza dopuszczalny wskaźnik. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie ma zastosowania powoływany przez skarżących przepis § 27 ust. 3 pkt 1 lit. b planu miejscowego, dopuszczający w terenie objętym inwestycją realizację nieuciążliwych obiektów usługowych wolnostojących w granicach istniejących własności pod warunkiem, że wielkość działki umożliwia ich usytuowanie zgodne z przepisami prawa budowlanego i nie spowoduje obniżenia estetyki otoczenia oraz uciążliwości dla działek sąsiednich. Przepis ten odnosi się bowiem do inwestycji polegających na realizacji nowych obiektów wolnostojących, natomiast przedmiotowa inwestycja polega na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego o pomieszczenie gospodarcze tj. – jak wskazali skarżący – na zabudowie "wnęki" pomiędzy pawilonem handlowym a budynkiem mieszkalnym. Bez znaczenia jest również to, że działka nr ... była już w 1994r. zainwestowana w stopniu przekraczającym 35%. wskaźnik zabudowy – konsekwencją wprowadzenia takiego wskaźnika w aktualnym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta L. – część I jest to, że w takiej sytuacji nie jest już możliwe zwiększenie powierzchni zainwestowania tej działki, choćby o kilka procent. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270) orzekł, jak w sentencji.