II SA/Lu 581/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. i M. małżonków M na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym w zakresie sprostowania z urzędu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanawia 1. sprostować oczywistą omyłkę w pkt II sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Lublinie z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 581/08 poprzez zmianę nazwiska strony skarżącej w ten sposób, że w miejsce słów "E. M." wpisać "E. M."; 2. sprostować błąd pisarski w pkt III ww. wyroku w ten sposób, że w miejsce wyrazu "ze" wpisać "że". Wyrokiem z 9 grudnia 2008 r. (pkt II) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę E. M. na wskazane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. W punkcie II sentencji tegoż wyroku Sąd popełnił oczywistą omyłkę polegającą na błędnym oznaczeniu strony skarżącej określając ją niewłaściwie jako E. M. zamiast jak powinno być prawidłowo – E. M.. Z kolei w punkcie III sentencji wyroku Sąd popełnił błąd pisarski polegający na wpisaniu niewłaściwej litery "z" zamiast poprawnej "ż" w wyrazie "że". Stosownie do regulacji zawartej w art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zd.1 p.p.s.a.). Jednocześnie, stosownie do art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, iż nie ulega wątpliwości, że wskazanie w sentencji przedmiotowego wyroku niepoprawnej nazwy strony skarżącej było oczywistą omyłką polegającą na przekręceniu nazwiska podmiotu skarżącego, którą w oparciu o art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. należało sprostować z urzędu. To samo należało uczynić odnośnie zaistniałej omyłki pisarskiej.