II SA/Lu 581/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2000 r.. sprawy ze skargi Mariana W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 16 kwietnia 1999 r. (...) w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego - skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia 16 lutego 1999 r. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nakazał Marianowi W. rozbiórkę ustępu murowanego na szambie wraz z zadaszeniem na pojemniki na śmieci o wymiarach 1,92 m x 3,54 m na działce nr 557 w P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., po rozpatrzeniu odwołania Marian W. zaskarżoną decyzją orzekł o utrzymaniu w mocy ww. decyzji pierwszoinstancyjnej - przy następujących motywach: Przedmiotowy obiekt zrealizowany w 1989 r. bez pozwolenia na budowę narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy G. Działka nr 557 w P. położona jest w terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem T 34 RZ, który jest przeznaczony do adaptacji trwałych użytków zielonych. Organ I instancji prawidłowo zastosował art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Z przepisu tego wynika, że obiekty budowlane lub ich części wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce, gdy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, nie jest przeznaczony pod zabudowę. Żądanie zawieszenia postępowania nie mogło być uwzględnione. Przewidywane przekwalifikowane działki nr 557 w P. na działkę przeznaczoną pod usługi komercyjne nie stanowi zagadnienia wstępnego /art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa/ dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Mariusz W. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. Materiał zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do nakazania rozbiórki. Postępowanie, powinno być zawieszone na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa do czasu zakończenia toczącego się postępowania w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. Po dokonaniu tej zmiany działka nr 557 położona w P. zostanie przekwalifikowana pod usługi komercyjne. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy organu I instancji są zgodne z prawem. Z ustaleń organu administracji wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany w 1989 r. bez pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ obiekt budowlany wybudowany bez pozwolenia na budowę, podlega rozbiórce. Jednak z mocy art. 103 ust. 2 tej ustawy art. 48 nie ma zastosowania do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia ustawy w życie tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r. /art. 108/. W takiej sytuacji zastosowanie mają przepisy dotychczasowe. W rozpatrywanej sprawie przedmiotowy obiekt został wybudowany w 1989 r. Zatem zastosowanie mają obowiązujące w okresie budowy przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r.- Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ W myśl art. 28 tej ustawy budowa obiektu budowlanego wymagała pozwolenia na budowę. Skarżący zrealizował przedmiotowy obiekt, nie posiadając pozwolenia na budowę, a więc sprzecznie z przepisami obowiązującymi w okresie jego wznoszenia. W myśl art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., obiekt budowlany wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy, podlega rozbiórce, jeżeli znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. Przedmiotowy obiekt budowlany położony jest na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem T 34 RZ, który przeznaczony jest do adaptacji trwałych użytków zielonych w dolinie rzeki Bystrzycy. Prawidłowa jest więc ocena organu administracji, iż teren ten nie jest przeznaczony pod zabudowę. Zatem zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. organ administracji zobowiązany był nakazać rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Zarzuty skargi są nietrafne. Art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. nie został naruszony, gdyż przepis ten nie stanowił materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. Natomiast art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. został właściwie zastosowany. Organ administracji zasadnie odmówił zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa ze względu na toczące się postępowanie w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego co do zmiany przeznaczenia działki nr 557, na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt budowlany. Wszczęcie postępowania w sprawie zmiany prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego /art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. Brak było więc podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie niniejszej. Organ administracji zobowiązany był rozstrzygnąć sprawę na podstawie przepisów obowiązujących w dacie orzekania. W dacie tej, a także w okresie budowy przedmiotowego obiektu obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy G. zatwierdzony uchwałą GRN w G. (...) z dnia 29 grudnia 1987 r. Postanowienia tego planu były wiążące przy rozstrzyganiu sprawy. Z tych względów skargę jako nie zawierającą uzasadnionych podstaw, należało oddalić z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.