II SA/Lu 587/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 września 2006 r. sprawy ze skargi B. S. i B. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] ., po rozpatrzeniu odwołania B. S. – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...]., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu T. i W. małż. M. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy prowadzeniu remontu kapitalnego budynku mieszkalnego i dobudowie budynku gospodarczo-garażowego na działce przy ul. R. w C. – według projektu budowlanego opracowanego przez B. M. i J. G. oraz nałożeniu obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W uzasadnieniu organ administracji ustalił, że T. M. w dniu 21 lipca 1999 r. rozpoczął na podstawie decyzji ostatecznej z dnia [...]. o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego – roboty budowlane na działce nr 165 położonej w C. przy ul. R. – polegające na remoncie kapitalnym budynku mieszkalnego oraz dobudowie budynku gospodarczo-garażowego. W trakcie wykonywania robót inwestor odstąpił w sposób istotny od projektu budowlanego oraz warunków udzielonego pozwolenia, poprzez zmianę wysokości budynku i jego kubatury. Podczas kontroli dokonanej przez organ I instancji w dniu 10 listopada 2004 r. stwierdzono, że dobudowany budynek gospodarczo-garażowy usytuowany jest w odległości 3,03 – 3,19 m od ogrodzenia wykonanego w granicy działek oraz w odległości 4,25 m – 4,36 m od budynku znajdującego się na działce nr 164. Wysokość dobudowanego budynku liczona od pokrycia dachu do poziomu terenu wynosi 5,15 m. Po wstrzymaniu prowadzenia robót postanowieniem z dnia 21 marca 2005 r. wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego – organ I instancji decyzją z dnia [...]. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zobowiązał inwestora do przedstawienia w zakreślonym terminie projektu budowlanego zamiennego na dokończenie dobudowanej części budynku gospodarczo-garażowego i wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Inwestor w dniu 18 października 2005 r. przedłożył wymagany projekt zamienny składając jednocześnie wniosek o pozwolenie na wznowienie robót i zatwierdzenie projektu. Po sprawdzeniu wykonania przez inwestora obowiązku – właściwy organ I instancji na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego – orzekł o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych według projektu zamiennego i zobowiązał inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie złożone przez B. i B. małż. S., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Nie podzielając podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw oraz § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie prawidłowo zastosowano przepisy obowiązujące w dacie orzekania. Wniosek o pozwolenie na wznowienie robót i zatwierdzenie projektu zamiennego budowlanego inwestor złożył w dniu 18 października 2005 r. przedkładając projekt opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Podstawę prawną decyzji stanowi przepis art. 51 ust. 4 w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93 poz. 888), która weszła w życie 31 maja 2004 r. Powołana ustawa w art. 2 ust. 1 stanowi, że do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy. W dacie wydania decyzji obowiązywała kolejna nowelizacja ustawy Prawo budowlane wprowadzona ustawą z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 26 sierpnia 2005 r., Nr 163, poz. 1364) stanowiąca w art. 7, że do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy tj. 26 września 2005 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Przez "przepisy dotychczasowe" w tym przypadku należy – zdaniem organu odwoławczego – rozumieć przepisy wprowadzone ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane. Wniosek o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych i zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego inwestor złożył w dniu 18 października 2005 r. dołączając projekt zamienny opracowany na podstawie przepisów obowiązującego rozporządzenia zmienionego przez Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zmieniając cytowane rozporządzenie rozporządzeniem z dnia 7 kwietnia 2004 r. w § 2 zastrzeżono, że nowe zapisy nie mają zastosowania, jeśli przed dniem jego wejścia w życie tj. 26 maja 2004 r. został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła, dlatego nie mogły mieć zastosowania w sprawie przepisy rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym przed dniem 26 maja 2004 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. i B. małż. S. wnosili o uchylenie decyzji obu instancji jako wydanych z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Skarżący uważają, że w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji tejże ustawy dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 718), a także § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. i przed nowelizacją ustawy Prawo budowlane dokonaną ustawą z dnia 27 maja 2003 r. Skarżący wyrazili pogląd, że realizowana inwestycja nie spełnia wymogów § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości od granicy z działką sąsiednią i nie zapewnia dostępu naturalnego oświetlenia ich budynku przeznaczonego do stałego pobytu ludzi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani prawa procesowego. Jak wynika z prawidłowo poczynionych przez organy nadzoru budowlanego ustaleń, mających potwierdzenie w dowodach sprawy inwestor prowadził remont budynku mieszkalnego połączony z dobudową budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 165 w C. przy ul. R. – na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 15 czerwca 1999 r., która wobec jej niezaskarżenia stała się ostateczna. Po stwierdzeniu istotnych odstępstw od warunków udzielonego pozwolenia na budowę przy realizacji przez inwestora robót budowlanych – właściwy organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia [...]. wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane utrzymanym w mocy przez organ II instancji – wstrzymał prowadzone roboty budowlane, a następnie decyzją z dnia 18 maja 2005 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego. Wykonując nałożony obowiązek – inwestor złożył w dniu 18 października 2005 r. wniosek o zatwierdzenie przedłożonego projektu zamiennego i wydanie pozwolenia na wznowienie robót. Ponieważ przedstawiona przez inwestora dokumentacja zawierała nieprawidłowości – organ nadzoru zobowiązał inwestora do ich usunięcia. Uzupełniona dokumentacja stanowiła - zdaniem organów nadzoru budowlanego orzekających w sprawie - podstawę do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzielenia inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji (wprowadzonym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r., Dz. U. Nr 93, poz. 888), która weszła w życie w dniu 31 maja 2004 r. Z ustaleń organów nadzoru budowlanego wynika, że przedłożona dokumentacja techniczna została sporządzona przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje. Kwestia odległości realizowanego budynku od granicy działki oraz ewentualnego przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zlokalizowanych w budynku sąsiednim została zbadana przez osoby sporządzające dokumentację (rysunek Nr 14 przedłożonego projektu) i rozważona przez organ orzekający. Z rozważań tych wynika, iż przedłożony projekt zamienny nie narusza wymagań zawartych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie sporządzania projektu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, że nie są one zasadne. Zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego nie jest niczym uzasadniony, ogranicza się do wymienienia zasad postępowania, które organ administracyjny w istocie stosował w sprawie. Skarżący nie wskazuje na czym miałoby polegać naruszenie wymienionych przepisów procesowych. Nie można podzielić również zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie. Prawidłowo organy administracji orzekając w przedmiocie wniosku złożonego w dniu 18 października 2005 r. o zatwierdzenie projektu zamiennego dokonały oceny przedłożonego projektu zamiennego na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jego sporządzenia i wydały decyzję na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania. Uprawniał je do tego zapis art. 7 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 163 poz. 1364) w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888). Właściwie też projekt budowlany zamienny opracowano zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Chybiony jest pogląd skarżących, jakoby organ był obowiązany dokonać oceny zgodności sporządzonego w sierpniu 2005 r. projektu zamiennego z przepisami rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., w szczególności zbadać zachowanie wymogów § 13 tegoż rozporządzenia. Zawarty w § 330 ust. 1 rozporządzenia mówi bowiem o wyłączeniach jego stosowania jedynie w sytuacji złożenia przed dniem jego wejścia w życie wniosku o pozwolenie na budowę lub wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego. Sprawa niniejsza nie jest sprawą o pozwolenie na budowę, natomiast wniosek o zatwierdzenie projektu zamiennego złożony został 18 października 2005 r. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa, a skarga jako pozbawiona podstaw prawnych podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). jp