II SA/Lu 589/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi B. K. i W. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzją oraz decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. K. i W. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie decyzją z dnia 7 lipca 2010 r. , po rozpatrzeniu odwołania B. K. i W. P. – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 maja 2010 r. ... zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą J. W. pozwolenia na wznowienie robot budowlanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr ... w N. gmina K., a także nakładającą na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że prawomocną decyzją Starosty K. z dnia 27 września 2007 r. udzielono inwestorce pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ... w N., polegającą na wzmocnieniu fundamentów, obmurowaniu ścian zewnętrznych budynku oraz dobudowę ganku. Przy realizacji tej inwestycji inwestorka dokonała istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego wykonując zewnętrzne schody do części podpiwniczonej oraz nową więźbę dachową. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 10 grudnia 2009 r. stwierdzono, że roboty związane z rozbudową budynku nie zostały zakończone, wobec czego organ I instancji postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 r. wstrzymał ich prowadzenie, a następnie decyzją z dnia 4 stycznia 2010 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane – nałożył na J. W. obowiązek sporządzenia do dnia 1 marca 2010 r. projektu zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót przy rozbudowie budynku. Stosowny projekt inwestorka przedłożyła w dniu 4 maja 2010 r. i organ I instancji zatwierdził go, udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i zobowiązał inwestorkę do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Jednocześnie – właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, działając na podstawie art. 36a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, uchylił ostateczną decyzję Starosty K. z dnia 27 września 2007 r. o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr .... Rozpoznając odwołanie wniesione przez B. K. i W. P. organ odwoławczy nie podzielił jego wywodów i uznał po dokonanej analizie przedłożonych przez inwestora dokumentów, że spełniają one wymogi określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, projekt zagospodarowania działki jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska, zaś projekt budowlany zamienny sporządziła osoba posiadająca wymagane uprawnienia budowlane. Tym samym utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyły B. K. i W. P., które wnosiły o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 35 ust.1, art. 36 i art. 51 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów postępowania – art. 107 kpa. Zdaniem skarżących organ odwoławczy dokonał jedynie formalnej analizy przedłożonych przez inwestora dokumentów, a swoje stanowisko uzasadnił w sposób bardzo lakoniczny nie odnosząc się zupełnie do tego, czy zachowane zostały przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie i powtórzył argumentację podaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd jest uprawniony – stwierdzić należy, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – przez nieprzeprowadzenie pełnej analizy przedłożonego przez inwestorkę projektu budowlanego zamiennego, a poprzestanie na ogólnym stwierdzeniu, że projekt jest zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach prawa budowlanego. Bezsporne jest w sprawie, że decyzją z dnia 4 stycznia 2010 r. nałożono na inwestorkę obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonywanych robót budowlanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego prowadzonej na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 27 września 2009 r. Przedstawiony w dniu 23 lutego 2010 r. projekt budowlany zamienny sporządzony przez projektanta architektoniczno-konstrukcyjnego S. L., będącego członkiem Lubelskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa został uznany przez organ I instancji za niekompletny i wykonany niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i postanowieniem z dnia 16 marca 2010 r. zobowiązano inwestorkę do przedłożenia uzupełnionego projektu do dnia 31 marca 2010 r. Uzupełniony projekt inwestorka złożyła w dniu 4 maja 2010 r. , przy czym – ze znajdującego się w nim zaświadczeniu o uprawnieniach projektanta S. L. wynika, że było ono ważne do dnia 28 lutego 2010 r. , brak natomiast stosownych dokumentów dotyczących wskazanego jako autor opracowania A. W. Uznając przedłożony uzupełniony projekt zamienny za zgodny z przepisami, organy nie odniosły się do kwestii niezgodnej z przepisami techniczno-budowlanymi odległości zrealizowanego budynku od granicy z sąsiednią działką – określoną na mapie do celów projektowych na 2,40 m od ściany zachodniej budynku i 3,20 od przybudówki z oknem. W załączniku do decyzji z dnia 27 września 2007 r. o pozwoleniu na budowę odległości te odpowiednio oznaczone były jako 3 m i 4,80 m. Powyższe oznacza, że skarga zasadnie zarzuca naruszenie przez organy obu instancji przepisów postępowania polegających na nie wyjaśnieniu sprawy i nie dokonaniu właściwej analizy przedłożonego projektu budowlanego. Konsekwencją tych uchybień jest konieczność uchylenia decyzji obu instancji i ponownej oceny zgodności przedstawionego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi, a także ustalenia czy projekt został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane w prawie budowlanym uprawnienia. Brak wyjaśnienia tych kwestii i odniesienia się do nich w uzasadnieniu, nie pozwala na uznanie, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji została wydana bez naruszenia prawa materialnego – art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutu skargi niewyjaśnienia dlaczego w sprawie nie zastosowano uregulowań przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane – to na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy organ I instancji wydał w dniu 4 stycznia 2010 r. decyzję zobowiązującą inwestorkę do przedłożenia projektu zamiennego, zaś skarżące w przewidzianym prawem terminie decyzji tej nie zaskarżyły. Z tych względów i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 i 3, art. 135, 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na mocy art. 200 cytowanej ustawy.