II SA/Lu 589/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie odmowy nieodpłatnego przyznania własności działki p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną. UZASDNIENIE Wyrokiem z dnia 25 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie odmowy nieodpłatnego przyznania własności działki uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Orzeczenie to wraz ze stosownym pouczeniem o prawie wniesienia skargi kasacyjnej zostało doręczone osobiście pełnomocnikowi skarżącego – M. K. w dniu 11 listopada 2011r. (k. 49 akt sądowych). W terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej (tj. w dniu 29 listopada 2011r., k. 59 akt sądowych) pełnomocnik skarżącego przesłała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo sporządzone osobiście zatytułowane "skarga". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W ocenie Sądu przedmiotowe pismo procesowe należy potraktować jako skargę kasacyjną, ponieważ jego treść jednoznacznie wskazuje na wolę zaskarżenia wyroku z dnia 25 października 2011r. Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Nadto skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, bądź może ją sporządzić sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego – M. K. wniosła skargę kasacyjną osobiście. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby należała ona do kręgu osób uprawnionych, w myśl ww. art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a., do skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej. Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. jest bowiem błędem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, Monitor Prawniczy 2004, nr 5, s. 202). Zatem prawną konsekwencją wniesienia skargi kasacyjnej przez podmiot do tego nieuprawniony jest jej odrzucenie na podstawie art. 178 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.