II SA/Lu 589/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi D. K., J. K. i M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za szkody powstałe w związku z budową linii przesyłowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz D. K., J. [...] i M. M. solidarnie kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 24 lipca 2025 r., znak: [...], wydaną w wyniku rozpoznania odwołania D. B. K., M. M. i J. K. (skarżący) od decyzji Starosty [...] z [...] r., znak: [...], odmawiającej ustalenia odszkodowania za szkody oraz zmniejszenie wartości nieruchomości, Wojewoda uchylił wskazaną wyżej decyzję Starosty [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach sprawy, ustalonych przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji (Starosta C.) po rozpatrzeniu wniosku D. K., M. M. i J. K. rozstrzygnął sprawę w następujący sposób: 1) odmówił ustalenia odszkodowania na rzecz D. B. K., M. M., J. K. za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 128 ust. 4 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, na nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu R., gm. C., jako działki nr [...] o pow. 0,5942 ha i nr [...] o pow. 0,15 ha, 2) odmówił ustalenia odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości z tytułu posadowienia urządzeń przesyłowych na nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu R., gm. C., jako działki nr [...] o pow. 0,5942 ha i nr [...] o pow. 0,15 ha. W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] z [...] r., znak: [...] i umorzył w całości postępowanie w pierwszej instancji. Organ drugiej instancji wskazał między innymi, że mając na uwadze prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 11 lipca 2019 r., Wojewoda ostateczną decyzją z [...] znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 22 listopada 2018 r., znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 23 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Lu [...], oddalił skargę na decyzję z 10 stycznia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 maja 2021 r., sygn. akt I OSK [...], uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 23 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Lu [...] oraz decyzję Wojewody z [...] r. znak: [...], a także decyzję Starosty [...] z 22 listopada 2018 r., znak: [...] Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uprawnienie do przyznania odszkodowania za ograniczenie prawa własności na nieruchomości należącej pierwotnie do H. J. K., z tytułu spadkobrania przysługuje jej dzieciom, tj. M. M., J. K. (z domu K.) i D. K., przy czym wniosek o przyznanie tego odszkodowania - w związku z nabyciem udziałów sióstr w drodze darowizny - złożył wyłącznie D. K.. W konsekwencji powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek z 4 czerwca 2018 r. złożony przez D. K. powinien być rozpoznany przez organy wyłącznie w części udziału w spornej nieruchomości przysługującego mu z tytułu spadkobrania (sukcesja ogólna) z pominięciem części wynikającej z nabycia udziałów w nieruchomości w drodze darowizny (nabycie pod tytułem szczególnym). Oznacza to, że organy administracji, odmawiając D. K. legitymacji do złożenia wniosku o przyznanie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w zakresie, w jakim jest on spadkobiercą pierwotnej właścicielki nieruchomości, naruszyły art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. Z kolei akceptacja przez sąd pierwszej instancji takiego podejścia powoduje, że zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 w związku z art. 128 ust. 4 oraz w związku z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. w związku z art. 35 w związku z art. 36 u.z.t. należało uznać za uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że 22 lutego 2021 r. NSA podjął uchwałę w sprawie o sygn. I OPS 1/20, stwierdzając, że odszkodowanie, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości może być od 1 stycznia 1998 r. ustalone - dla spadkobiercy właściciela nieruchomości wymienionej w art. 35 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Pismami z 12 lipca 2021 r. M. M. i J. K., wystąpiły o ustalenie i wypłatę odszkodowania odpowiadającego wartości poniesionych szkód (tj. odszkodowania w pełnym zakresie obejmującego rzeczywiste straty i utracone korzyści) powstałych w związku z budową urządzeń przesyłowych na nieruchomościach stanowiących własność wnioskodawcy, położonych w obrębie R., gm. C., oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działki: nr [...] i nr [...] oraz o ustalenie wysokości i wypłatę odszkodowania odpowiadającego zmniejszeniu wartości tych nieruchomości z powodu budowy na nich urządzeń przesyłowych. Starosta C., po rozpatrzeniu wniosków: D. B. K., M. M. i J. K., decyzją z 10 sierpnia 2022 r., znak: [...], odmówił ustalenia żądanego odszkodowania, powielając argumentacje zawartą w decyzji tego organu z 22 listopada 2018 r., znak: [...] Wojewoda uchylił w całości powyższą decyzję Starosty [...] - ostateczną decyzją z [...] znak: [...] i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przedsiębiorstwo [...] [...] S.A. z siedzibą w K.-J., złożyło sprzeciw od decyzji Wojewody z 12 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z 7 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 441/23, uchylił decyzję Wojewody z 12 kwietnia 2023 r., stwierdzając, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynikają żadne wskazania dla organu pierwszej instancji, co do dalszego postępowania. Rozpatrując ponownie odwołanie, Wojewoda ustalił, że w świetle orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 214/21, bezsporny jest fakt, że J. K., M. M. i D. K., jako następcy prawni na skutek dziedziczenia po H. J. K. - właścicielce nieruchomości w czasie budowy linii energetycznej 220kV, posiadają legitymację czynną do złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości. W związku z tym ostateczną decyzją z 29 lutego 2024 r. uchylił decyzję Starosty [...] z 10 sierpnia 2022 r. Wojewoda stwierdził, że pomimo zleconych poszukiwań nie odnaleziono dokumentacji świadczącej o tym, że została wydana decyzja zezwalająca na posadowienie linii elektroenergetycznej 220 kV oraz słupa energetycznego na działkach nr [...] i [...] w obrębie R., gmina C.. Wobec faktu, że nie odnaleziono decyzji dotyczącej ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości obejmującej działki nr [...] i [...], organ stwierdził brak podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Organ pierwszej instancji wskazaną wyżej decyzją z 8 sierpnia 2024 r. odmówił ustalenia odszkodowań na rzecz wnioskodawców. Wojewoda zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją uchylił rozstrzygnięcie Starosty i umorzył postępowanie. W skardze na decyzję Wojewody z 24 lipca 2024 r., skarżący wnieśli o jej uchylenie wraz z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("u.g.n.") w zw. z art. 128 ust. 4 u.g.n. oraz w zw. z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. - poprzez ich: • niezastosowane, w drodze odmowy ustalenia odszkodowania, uchylenie przez organ II instancji decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w zakresie wniosku D. B. K., J. K. i M. M. o ustalenie odszkodowania odpowiadającego wartości poniesionych przez skarżących szkód oraz w drodze odmowy ustalenia odszkodowania odpowiadającego zmniejszeniu wartości nieruchomości skarżących poprzez uchylenie przez organ II instancji decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w całości; • niezastosowanie poprzez uchylenie przez organ II instancji decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w zakresie wniosku skarżących, na skutek uznania, iż w sprawie rzekomym jest brak wydania wobec nieruchomości skarżących decyzji na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości w przypadku gdy w aktach postępowania zalegają nie tylko dokumenty przedłożone przez uczestnika postępowania [...] [...] S. A. w postaci decyzji administracyjnych wydanych w trybie art. 35 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości i dokumentacji związkowej, pisma przewodniego [...] [...] S. A. z 25 kwietnia 2014 r. wskazującego decyzje administracyjne będące podstawą budowy urządzeń przesyłowych objętych postępowaniem na nieruchomości ówczesnej własności skarżącego D. K. z załącznikami w postaci decyzji administracyjnych wydanych w trybie art 35 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (u.z.t.w.n.) i dokumentacji związkowej, w tym w szczególności dokumenty w postaci decyzji Naczelnika Gminy C. z 19 kwietnia 1977 r. oraz Wiceprezydenta Miasta C. z 20 maja 1977 r. wskazujące ograniczenie prawa własności nieruchomości objętych obecnym postępowaniem, a stanowiącym w dniu wydania przedmiotowych decyzji własność poprzedniczki prawnej skarżących H. K.; - art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a.") poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; - art. 153 k.p.a. poprzez całkowite zlekceważenie przez organy obydwu instancji oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania w sprawie wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2021 r. sygn. akt I OSK 214/21, który to wyrok bezsprzecznie wskazał legitymację czynną do prowadzenia niniejszego postępowania po stronie skarżących oraz zakreślił organowi I instancji dalsze wytyczne związane z koniecznością ustalenia stosownych odszkodowań w sprawie; - art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, co miało skutek w drodze zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli, co wyraziło się w szczególności: - poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego oraz sporządzanego przez niego operatu szacunkowego; - poprzez pominięcie w całości wniosków dowodowych skarżących w zakresie opinii biegłych; - błędnym uznaniem, iż w sprawie rzekomym jest brak wydania wobec nieruchomości skarżących decyzji na podstawie art. 35 u.z.t.w.n. w przypadku, gdy w aktach postępowania zalega decyzja Naczelnika Gminy C. z 19 kwietnia 1977 r. oraz Wiceprezydenta Miasta C. z 20 maja 1977 r. wskazujące ograniczenie prawa własności nieruchomości objętych obecnym postępowaniem, a stanowiącym w dniu wydania przedmiotowych decyzji własność poprzedniczki prawnej skarżących H. K.; - art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zamiast oceny swobodnej: • poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego oraz sporządzanego przez niego operatu szacunkowego; • poprzez pominięcie w całości wniosków dowodowych skarżących w zakresie opinii biegłych; • błędnym uznaniem, iż w sprawie rzekomym jest brak wydania wobec nieruchomości skarżących decyzji wydanych bądź to na podstawie art. 35 u.z.t.w.n. w przypadku, gdy w aktach postępowania zalega decyzja Naczelnika Gminy C. z 19 kwietnia 1977 r. oraz Wiceprezydenta Miasta C. z 20 maja 1977 r. wskazujące ograniczenie prawa własności nieruchomości objętych obecnym postępowaniem, a stanowiącym, w dniu wydania przedmiotowych decyzji własność poprzedniczki prawnej skarżących H. K.; - art. 9 i art. 14 k.p.a. poprzez pominięcie obowiązku organu administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a w konsekwencji nie przeprowadzenie w całości postępowania w sprawie; - art. 50 § 1 k.p.a. poprzez brak wezwania przez organ I instancji - [...] [...] S. A. do wskazania archiwalnych decyzji wywłaszczeniowych oraz dokładnych wyjaśnień tyczących się podstawy prawnej budowy urządzeń przesyłowych na nieruchomości skarżącego czy też przedłożenia wykazu nieruchomości objętych takowymi decyzjami, w przypadku ewentualnych wątpliwości organów co do rzetelności informacji przekazanych przez przedsiębiorcę przesyłowego w ślad za zalegającym w aktach postępowania pismem spółki z 25 kwietnia 2014 r.; - art. 7a k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez pogłębienie poczucia braku zaufania obywateli do organów administracji publicznej w drodze rozstrzygnięcia wątpliwości w sprawie jedynie na korzyść organów; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji wskazania faktów, które organ odwoławczy uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Sąd niniejszą sprawę rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu z uwagi na naruszenie przez organ odwoławczy prawa, w tym oczywiste naruszenie przepisu art.153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ukształtowana w treści normy prawnej z art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną wyrażoną w prawomocnym orzeczeniu sądu wiąże się z obowiązkiem jej pełnej realizacji zarówno przez organy administracji publicznej, jak i sądy. Zakres tego związania nie budzi praktycznych wątpliwości, wobec utrwalonych od dawna poglądów sądów administracyjnych, co do obowiązywania zasady określonej w art. 153 p.p.s.a. Wystarczy więc w tym zakresie wskazać, że z mocy art. 153 p.p.s.a., ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych w zapadłym wcześniej wyroku sądu, ponieważ są nimi związane. Natomiast w razie zaskarżenia do sądu decyzji wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy, sąd administracyjny kontroluje, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w uprzednim wyroku. Podporządkowanie się wyrażonej przez sąd ocenie prawnej i jego wytycznym co do dalszego postępowania stanowi zatem główne kryterium weryfikacji poprawności nowo wydanych decyzji (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt I OSK 1701/22). Zauważyć także trzeba, że ocena prawna, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i oceny istotnych okoliczności stanu faktycznego. Oznacza to między innymi, że sąd rozpoznający spór między tymi samymi stronami musi przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak określono ją w prawomocnym, wcześniejszym orzeczeniu. Jeżeli więc w konkretnym postępowaniu uczestniczą te same podmioty i znajdują w niej zastosowanie te same przepisy prawa, co w sprawie wcześniej zakończonej prawomocnym wyrokiem, to obowiązkiem sądu administracyjnego jest uwzględnienie związania wynikającego z treści tego wyroku. Związanie to dotyczy oceny prawnej, czyli wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie, co oczywiście dotyczy wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, ale i może dotyczyć stanu faktycznego sprawy (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2025 r., sygn. akt III OSK 178/24). Przytoczone wyżej poglądy w zakresie wykładni przepisu art. 153 p.p.s.a. podziela w całości sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że zasadny okazał się najdalej idący zarzut skargi, a mianowicie naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 153 p.p.s.a., poprzez bezpodstawne odstąpienie od obowiązującego ten organ związania prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 214/21, wydanego w niniejszej sprawie. Jak wynika wprost z tego orzeczenia, Naczelny Sąd Administracyjny sformułował w nim dwa zasadnicze wnioski i zawarł w tym zakresie stosowne wskazania, znajdujące podstawę w treści art. 153 p.p.s.a. NSA stwierdził po pierwsze, że organy administracji naruszyły art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn, odmawiając D. K. legitymacji do złożenia wniosku o przyznanie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość - w zakresie, w jakim jest on spadkobiercą pierwotnej właścicielki nieruchomości. Akceptacja przez sąd pierwszej instancji takiego podejścia wiązała się z naruszeniem art. 124 ust. 1 w zw. z art. 128 ust. 4 oraz w zw. z art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn w zw. z art. 35 w zw. z art. 36 uzt. Po drugie, odwołując się w tym wyroku do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2021 r., sygn. akt I OPS 1/20, której konkluzje skład orzekający podzielił i przyjął za własne, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wprost, że "przenosząc treść powyższej uchwały na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że na podstawie decyzji Naczelnika Gminy C. z 19 kwietnia 1977 r. oraz Wiceprezydenta Miasta C. z dnia 20 maja 1977 r. nastąpiło ograniczenie prawa własności nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działki: nr [...] i nr [...] położonych w obrębie R., gm. C., stanowiącej ówcześnie własność H. J. K.". Podkreślić więc należy, że zagadnienie ograniczenia prawa własności "nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działki: nr [...] i nr [...]...", zostało już przesądzone w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 214/21, wydanym w niniejszej sprawie, a co więcej, w wyroku tym NSA w sposób wiążący uznał również, że ograniczenie to jest następstwem "decyzji Naczelnika Gminy C. z 19 kwietnia 1977 r. oraz Wiceprezydenta Miasta C. z dnia 20 maja 1977 r.". W świetle powyższego całkowicie niezrozumiała jest teza organu odwoławczego, jakoby "nie odnaleziono decyzji administracyjnej dotyczącej ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości położonej w obrębie R., gm. C., oznaczonej obecnie jako działki: nr [...] i nr [...]...", co miałoby stanowić o braku "podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku" (zob. str. 12 decyzji z 24 lipca 2025 r., znak: [...]). Co jednak najistotniejsze, przyjęcie przez organ odwoławczy powyższego poglądu doprowadziło do naruszenia art. 153 p.p.s.a., a konsekwencją tego naruszenia jest konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Z uwagi na stwierdzenie zasadności zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. ocena dalszych zarzutów skargi jest na tym etapie sprawy przedwczesna. Ubocznie jedynie należy zauważyć, że w świetle wiążącego w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 214/21, organy administracji publicznej w sposób zbędny dla rozstrzygnięcia sprawy skoncentrowały się na działaniach mających na celu odnalezienie załącznika do decyzji z 19 kwietnia 1977 r. - którego nie odnaleziono - a z którego wynikać miało, jakie konkretne nieruchomości zostają zajęte pod budowę linii energetycznej 220 kV. Tymczasem nie miało to znaczenia w sprawie, skoro jej przemytem jest odszkodowanie za szkody oraz zmniejszenie wartości nieruchomości, nie zaś ustalenie, czy została wydana decyzja zezwalająca na czasowe zajęcie nieruchomości oznaczonej aktualnie jako działki nr [...] i [...] położone w obrębie R., gmina C., co w świetle przywołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie powinno podlegać dalej idącym ustaleniom. Ponadto, należy przypomnieć zatem, że regulacja z art. 128 ust. 4 u.g.n. dotyczy odszkodowań ustalanych w trybie administracyjnym za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 124 u.g.n. Zdarzeniami mogącymi rodzić szkodę nie są jednak same akty planistyczne, czy też decyzja lokalizacyjna, lecz faktyczne zakładanie i przeprowadzanie ciągów, przewodów i urządzeń. To za skutki tych zdarzeń właścicielowi nieruchomości służą dwa rodzaje roszczeń. Pierwsze dotyczy odszkodowania za szkody, jeżeli takie na nieruchomości powstaną (zgodnie z art. 124 ust. 4 u.g.n. w pierwszej kolejności podmiot występujący o zezwolenie ma bowiem obowiązek przywrócić nieruchomość do stanu poprzedniego). Powinno ono odpowiadać wartości poniesionych szkód. Drugie roszczenie dotyczy natomiast odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości. Przysługuje ono w przypadku, gdy wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 124 u.g.n., zmniejszy się wartość nieruchomości. Z tych względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. należało orzec, jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).