II SA/Lu 59/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Marzena Okoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2025 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2024 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 4 grudnia 2024 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta L. z 6 września 2024 r. i orzekł o odmowie uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji ostatecznej tego organu nr [...] z dnia 8 października 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. R. Sp. z o.o., Sp. K. pozwolenia na budowę budynku garażowego wraz z instalacjami oraz budynku usługowego w zakresie obsługi komunikacyjnej z instalacjami z zagospodarowaniem terenu, drogi wewnętrznej wraz z miejscami postojowymi, chodnikami, wiatą śmietnikową oraz odcinkiem drogi stanowiącej dojazd do drogi wewnętrznej na działkach nr [...] oraz [...], [...], [...] przy ul. [...] w L. z powodu braku podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stan sprawy przedstawia się następująco. Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta L. w dniu 30 października 2023 r. złożyła Spółdzielnia B.-M. "P." - zarządca budynków położonych przy ul. [...] i [...] na działkach nr [...],[...] i [...], wskazując jako podstawę do wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. przesłankę, że jako strona bez własnej winy nie brała ona udziału wprowadzonym postępowaniu. Zamierzeniem inwestora jest budowa budynku garażowego wraz z budynkiem usługowym w zakresie obsługi komunikacyjnej, infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, położonych przy ul. [...] w L. na działce nr [...]. W ramach inwestycji przewidziano budowę dwóch obiektów budowlanych o łącznej powierzchni zabudowy 1747,8 m2. Obszar objęty inwestycją znajduje się w południowo-zachodniej części miasta na osiedlu C. . Obecnie teren pozostaje niezabudowany. Główny wjazd na teren inwestycji odbywać się będzie od strony południowo-wschodniej poprzez istniejący zjazd z ul. [...] i dalej istniejącą drogą aż do granicy działki na projektowaną drogę wewnętrzną biegnącą równolegle do południowej granicy. Pomiędzy działką inwestycyjną a działką nr [...], na której położny jest budynek wielorodzinny przy ul. [...], znajduje się pas działki nr [...]. Działka inwestycyjna nie graniczy zatem bezpośrednio z działkami, których zarządcą jest Spółdzielnia B.-M. "P.". Dodatkowo zgodnie z mapą zagospodarowania terenu budynek usługowy w zakresie obsługi komunikacyjnej zlokalizowany będzie w odległości ok. 20 m od granicy działki nr [...] oraz ok. 35 m od budynku wielorodzinnego położonego przy ul. [...]. Zgodnie z projektem budynek usługowy ma mieć wysokość 11,63 m mierzoną od najniżej usytuowanego wejścia do budynku do najwyższego punktu stropodachu i zalicza się do grupy budynków niskich. Drugi budynek (garażowy) zlokalizowany jest w odległości ok. 65 m od granicy działki nr [...] i ok. 85 m od budynku wielorodzinnego położonego przy ul. [...]. Budynek garażowy ma mieć wysokość 16,10 m i zalicza się do budynków średniowysokich. Taka lokalizacja projektowanych budynków, w ocenie organu odwoławczego, nie powoduje naruszenia przepisów związanych z przesłanianiem i zacienianiem działek skarżących (tj. nie narusza § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej: rozporządzenie z 2002 r.). Dodatkowo usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe tj. § 271, § 272 i § 273 rozporządzenia z 2002 r. nie powoduje ograniczenia w zabudowie działek sąsiednich (w dniu 20 sierpnia 2020 r. projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Projekt został również w dniu 20 sierpnia 2020 r. pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw higienicznych i zdrowotnych). Inwestor dla przedmiotowej inwestycji uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 20 września 2019 r., znak: [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W decyzji określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji. Zdaniem Wojewody, obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje działek nr [...], [...] i [...], na których zlokalizowane są budynki przy ul. [...] i [...]. Planowana inwestycja nie ogranicza możliwości zabudowy działek, których zarządcą jest Spółdzielnia B.-M. "P.", a budowa nie narusza przepisów rozporządzenia z 2002 r. Dodatkowo Wojewoda nie stwierdził niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. (uchwała Rady Miejskiej w L. z dnia 26 września 2002 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. - cześć II). Wojewoda podkreślił, że tylko ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa daje właścicielom, zarządcom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości podstawę do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Reasumując, ustalenie przez organ orzekający w postępowaniu wznowieniowym, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., pomimo powołania jej we wniosku o wznowienie i wydania postanowienia o wznowieniu, skutkuje wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2023 r., I OSK [...]). Wojewoda podkreślił, że Prezydent Miasta L. w decyzji z dnia 6 września 2024 r., znak: [...], błędnie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 8 października 2020 r., znak: [...], z powodu braku podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie Spółdzielnia B.-M. "P." złożyła wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazując, że jako strona nie brała udziału w postępowaniu. W skardze na decyzję Wojewody Spółdzielnia zarzuciła: 1) naruszenie art. 145 § 1 ust. 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 ust. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725) oraz art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471 ze zm.) poprzez oparcie oceny zaistnienia podstawy do wznowienia postępowania, w tym zwłaszcza oceny posiadania przez skarżącą przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia 8 października 2020 r., na znowelizowanym brzmieniu art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego, a tym samym ograniczenie określenia obszaru oddziaływania inwestycji do terenów, dla których naruszenie planowana inwestycja powoduje jedynie ograniczenia w zabudowie, podczas, gdy definicja legalna "obszaru oddziaływania obiektu'’ znajdująca zastosowanie w niniejszym postępowaniu na podstawie przepisów intertemporalnych odnosiła się do terenów na których inwestycja wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu, zaś ograniczenia takie wynikają chociażby z § 19, § 204 ust. 5 w zw. z § 206 ust. 1, § 323 rozporządzenia z 2002 r., a także art. 147 Kodeksu cywilnego; 2) art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, iż pojęcie obszaru oddziaływania obejmuje jedynie tereny, na którym uciążliwości związane z przedsięwzięciem nie mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa, w sytuacji, gdy niedopuszczalne jest utożsamianie braku naruszeń przepisów warunków technicznych budynków z brakiem oddziaływania, a w konsekwencji także brakiem przymiotu strony podmiotu będącego właścicielem działki leżącej w sąsiedztwie nieruchomości, zaś dla oceny, czy dany podmiot jest stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie, czy interes taki temu podmiotowi przysługiwał; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie żadnych dowodów zmierzających do ustalenia istnienia oddziaływania inwestycji na ryzyko powstania osuwiska ziemnego na skarpie ziemnej znajdującej się częściowo także na nieruchomości będącej w zarządzie SBM w związku z lokalizacją w bezpośrednim sąsiedztwie tejże skarpy wykopów pod kondygnację podziemną budynku usługowego projektowanego w ramach inwestycji, jak też oddziaływania następczego w fazie eksploatacji inwestycji w związku z wibracjami wywołanymi istotnie zwiększonym ruchem samochodowym oraz zmianą warunków gruntowo-wodnych i układu naprężeń gruntowych, w tym przede wszystkim niezastosowanie dla dokonania tej oceny przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463) w związku z art. 34 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wskazując na powyższe, Spółdzielnia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu poniesionych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, w którym bezspornie skarżąca nie brała udziału jako strona. Biorąc pod uwagę podstawę wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżącej przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę. W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicja legalna pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" zawarta jest w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Co istotne, brzmienie tego przepisu uległo zmianie na skutek nowelizacji Prawa budowlanego dokonanej w 2020 r. W brzmieniu aktualnym, które zastosował organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie, przepis ten stanowi, że pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W poprzednim brzmieniu, obowiązującym do 19 września 2020 r., przepis ten brzmiał inaczej, wskazując, że chodzi o teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Rację ma pełnomocnik skarżącej, że organ nieprawidłowo zastosował art. 3 pkt 20 w aktualnym brzmieniu nadanym nowelizacją ustawy Prawo budowlane z 2020 r. Należało zastosować szerszą definicję obszaru oddziaływania obiektu sprzed zmiany tego przepisu, ponieważ postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostało wszczęte 26 listopada 2019 r. Jednak, aby takie uchybienie normy prawa materialnego doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji, musiałoby ono mieć wpływ na wynik sprawy, co w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało miejsca. Aby uznać, że skarżąca jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w zakresie spornej inwestycji, należało wskazać takie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, z których wynikałoby, że realizacja inwestycji na działkach nr [...] oraz [...], [...], [...] wpływa na możliwość zagospodarowania, w tym zabudowy, na działkach, na których posadowione są budynki będące w zarządzie skarżącej spółdzielni. W ocenie Sądu takich przepisów nie ma, co oznacza, że działki te nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, a skarżąca nie miała statusu strony w tym postępowaniu, zatem nie wystąpiła kwalifikowana wada procesowa wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie, definicja obszaru oddziaływania obiektu determinująca krąg stron postępowania odsyła do przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z obiektem stanowiącym planowaną inwestycję. Do przepisów tych należą w szczególności przepisy materialnego prawa administracyjnego z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, ochrony przeciwpożarowej, gospodarki odpadami, przepisy techniczno-budowlane, a także akty prawa miejscowego. Do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu nie mają natomiast zastosowania przepisy prawa cywilnego dotyczące ochrony prawa własności, ponieważ sam fakt oddziaływania nieruchomości, na której projektowana jest inwestycja, na nieruchomość sąsiednią nie uzasadnia objęcia tej nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu (por. wyrok NSA z 12 września 2023 r., II OSK 3024/20; podobnie wyrok WSA w Gliwicach z 25 października 2024 r., II SA/Gl 798/24; wyrok WSA w Rzeszowie z 10 października 2024 r., II SA/Rz 681/24). Poszukując, zgodnie z tymi poglądami przepisów, z których można byłoby wywodzić ograniczenia prawa zagospodarowania nieruchomości skarżącej determinowane realizacją spornej inwestycji, w pierwszej kolejności należy sięgnąć do przepisów z zakresu ochrony środowiska. W tej perspektywie należy stwierdzić, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna i prawomocna decyzja z dnia 20 września 2019 r., znak: [...], stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko. Przedsięwzięcie to znajduje się ponadto poza obszarami objętymi ochroną przyrody oraz ochroną konserwatora zabytków. Istotne znaczenie ma fakt, że nieruchomość, na której ma powstać sporna inwestycja, nie graniczy bezpośrednio z żadną z działek zabudowanych budynkami będącymi w zarządzie spółdzielni. Pomiędzy działką inwestycyjną a działką nr [...], na której położny jest budynek wielorodzinny przy ul. [...], znajduje się pas działki nr [...]. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej interesu prawnego w sprawie spółdzielnia nie może upatrywać w dyspozycji § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., ponieważ dotyczą one sytuacji, w których wzniesienie budynku następuje w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego ("Wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania" - § 204 ust. 5; "W przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku" - § 206 ust. 1). Istotne znaczenie dla oceny braku posiadania przez spółdzielnię interesu prawnego w sprawie mają odległości planowanych budynków od działek zabudowanych budynkami będącymi w zarządzenie spółdzielni. Budynek usługowy zlokalizowany będzie w odległości ok. 20 m od granicy działki nr [...] oraz ok. 35 m od budynku wielorodzinnego posadowionego na tej działce. Z kolei budynek garażowy zlokalizowany jest w odległości ok. 65 m od granicy działki nr [...] i ok. 85 m od budynku wielorodzinnego posadowionego na tej działce. Organ odwoławczy zasadnie uznał, że takie odległości od granicy z działką spółdzielni znajdującą się najbliżej terenu inwestycji oraz budynku posadowionego na tej działce w pełni odpowiadają dyspozycjom norm zawartych w § 12 rozporządzenia z 2002 r. Biorąc pod uwagę te odległości oraz wysokość projektowanego budynku usługowego wynoszącą 11,63 m, mierzoną od najniżej usytuowanego wejścia do budynku do najwyższego punktu stropodachu oraz wysokość projektowanego budynku garażowego wynoszącą 16,10 m, należy uznać, że planowana inwestycja odpowiada dyspozycjom norm zapobiegających nadmiernemu przesłanianiu i zacienianiu działek skarżących zawartych w § 13 oraz § 60 rozporządzenia z 2002 r. Projekt spornej inwestycji został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, co doprowadziło organ odwoławczy do prawidłowej konkluzji, że usytuowanie obu budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe w świetle § 271, § 272 i § 273 rozporządzenia z 2002 r. nie powoduje ograniczenia w zabudowie działek sąsiednich. Ponadto organ odwoławczy przeanalizował kwestię dojazdu i dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej i lokalizacji miejsc postojowych, prawidłowo ustalając, że nie ograniczają możliwości zagospodarowania działki nr [...] projektowane odległości miejsc postojowych od granicy tej działki oraz okien pomieszczeń budynku wielorodzinnego posadowionego na tej działce (§ 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2002 r.). Główny wjazd na teren inwestycji odbywać się będzie od strony południowo-wschodniej poprzez istniejący zjazd z ul. [...] i dalej istniejącą drogą aż do granicy działki na projektowaną drogę wewnętrzną biegnącą równolegle do południowej granicy. Ma rację pełnomocnik skarżącej, że w świetle art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego posiadanie przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie jest uzależnione od naruszenia przez projektowany obiekt budowlany przepisów odrębnych. Jednak przymiot taki jest jednoznacznie uzależniony od związku pomiędzy budową a uszczupleniem możliwości zagospodarowania nieruchomości sąsiednich przez ich właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców. Legitymacja procesowa strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę powiązana została nie z jakimikolwiek ograniczeniami, jakie mogą powstać w zagospodarowaniu terenu w związku z powstaniem obiektu objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, ale z takimi ograniczeniami, których źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Dlatego też słusznie zauważył Wojewoda, że analiza rozwiązań projektowych prowadzi do wniosku, że sporne obiekty budowlane, na budowę których zezwolono, nie wprowadzają żadnych ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki skarżącej. Jeżeli chodzi o powołany przez pełnomocnika skarżącej art. 147 Kodeksu cywilnego, to nie dowodzi on istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego w sprawie. Przepis ten stanowi, że właścicielowi nie wolno dokonywać robót ziemnych w taki sposób, żeby to groziło nieruchomościom sąsiednim utratą oparcia. Oznacza to, że wszelkie prace budowlane muszą być prowadzone w sposób, który nie zagraża stabilności sąsiednich nieruchomości. W skardze powołano się również na niedokonanie oceny istnienia interesu prawnego skarżącej w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 81 poz. 463). Z wyżej powołanych norm prawnych również nie wynikają żadne ograniczenia w zagospodarowaniu działek skarżącej w kontekście planowanej inwestycji. Do projektu załączono bowiem dokumentację geologiczno-inżynierską sporządzoną w czerwcu 2018 r., sporządzoną w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, z której wynika, że warunki geologiczno-inżynierskie realizacji spornej inwestycji są korzystne i w której określono warunki prowadzenia robót budowlanych. Interesu prawnego skarżącej spółdzielni nie sposób także wywieść z normy § 323 rozporządzenia z 2002 r. normującego kwestię ochrony przed hałasem. Z dokumentacji projektowej nie wynika, aby funkcjonowanie spornej inwestycji wykraczało poza dopuszczalne normy emisji hałasu. Trzeba ponadto pamiętać, że projekt budowlany bazuje na pewnych założeniach odwołujących się do wiedzy technicznej, które - zasadne w ujęciu abstrakcyjnym, mogą okazać się nieprawidłowe w rzeczywistości. Gdyby okazało się, że założenia dotyczące oddziaływania w postaci hałasu przyjęte w projekcie (zaakceptowane w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) w rzeczywistości nie spełniły się, w każdym momencie skarżąca może żądać zbadania tych odziaływań przez właściwe organy ochrony środowiska. Gdyby doszło do przekroczenia norm (wbrew założeniom przyjętym w projekcie), byłaby to postawa do wszczęcia odrębnych postępowań w zakresie oddziaływania środowiskowego, przez właściwe organy. Według stanu bazującego na materiale dowodowym zebranym w sprawie, na chwilę obecną nie przedstawiono żadnych danych pozwalających na zakwestionowanie założeń projektowych, za które odpowiedzialność ponosi autor projektu budowlanego. Konkludując, w żadnej z analizowanych perspektyw nie da się odnaleźć w obowiązującym stanie prawnym takich przepisów prawa powszechnie obowiązującego, z których wynikałoby, że realizacja spornej inwestycji ogranicza możliwość zagospodarowania, w tym zabudowy, na działkach skarżącej. Działka skarżącej nie znajduje się zatem w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego sprzed nowelizacji z 2020 r., w związku z tym skarżąca nie była stroną w sprawie zakończonej ostateczną decyzją w sprawie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji nie wystąpiła kwalifikowana wada procesowa wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Konsekwencją takiego ustalenia powinno być, w ocenie Sądu, umorzenie wznowionego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., nie zaś odmowa uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Kluczowe znaczenie ma fakt, że organ odwoławczy ustalił, że skarżąca nie powinna być stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją. Sąd dostrzega jednak, że rozstrzygnięcie sprawy wznowionej z inicjatywy podmiotu niebędącego stroną jest rozbieżnie postrzegane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a co ważniejsze, nie stanowi istotnego naruszenia przepisów postępowania mogącego skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Oba rozstrzygnięcia w istocie bowiem wskazują na brak możliwości uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.).