II SA/Lu 590/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.W., T.W., W. J. i M.O. na decyzję Samorządowego Kolegium z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - w zakresie wniosku A. W., T.W., W. J. i M. O.o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r., nr [...]. A.W., T. W., W. J. i M. O. w dniu 3 czerwca 2014 r. złożyli do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...] o ustaleniu J.S. środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu na działce nr ewid. 1254/12 przy ul. P. w R.. Wskazując na naruszenia prawa, jakimi ich zdaniem obciążona jest zaskarżona decyzja, wnieśli jednocześnie o wstrzymanie wykonania tej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu (a także innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy decyzją z dnia [...] r., nr [...], ustalił J. S. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu na działce nr ewid. 1254/12 przy ul. P. w R.. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazali zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący upatrują uzasadnienie swojego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organów administracji obu instancji we wskazanych w skardze zarzutach dotyczących prawnej wadliwości tychże decyzji. Zarzuty te nie dają jednak podstaw do udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej. Katalog przesłanek wstrzymania zaskarżonego do Sądu aktu jest katalogiem zamkniętym. Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu wyłącznie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania merytorycznej zasadności czy też zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji wydanych w granicach sprawy na etapie rozpoznania wniosku dotyczącego wstrzymania wykonania tych decyzji. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. W orzecznictwie i w doktrynie wskazuje się także, iż niebezpieczeństwo spowodowania skutków trudnych do odwrócenia winno zagrażać samemu skarżącemu (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu..., s. 365 wraz z powołanym tam orzecznictwem). Skarżący nie wykazali, by w wyniku wykonania decyzji organów obu instancji powstać mogło niebezpieczeństwo spowodowania skutków trudnych do odwrócenia, które to skutki dotyczyłyby ich sytuacji faktycznej i prawnej. Podkreślić również trzeba, że zaskarżona decyzja ani decyzja organu pierwszej instancji nie upoważniają inwestora – J. S. do podjęcia robót budowlanych objętych planowanym przez nią zamierzeniem inwestycyjnym. Możliwość taką inwestorka mieć będzie dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, o ile taka decyzja będzie wymagana oraz następnie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych względów należało orzec, jak w postanowieniu.