II SA/Lu 594/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Na rozprawie sądowej w dniu 6 listopada 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ogłosił wyrok, którym oddalił skargę R. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Na rozprawę skarżący nie stawił się, o terminie powiadomiony prawidłowo (k.43, potwierdzenie doręczenia zawiadomienia). W dniu 17 stycznia 2013r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie powyższego wyroku, załączając taki wniosek. Skarżący wskazał, że nie mógł uczestniczyć w rozprawie sądowej, na której ogłoszono wyrok, gdyż przebywał w tym czasie w celach zarobkowych za granicą. Był przekonany, że "o ogłoszeniu wyroku i jego sentencji" i "o wszystkich dokonywanych czynnościach" zostanie powiadomiony listownie, jednak żadnych pism z sądu nie otrzymał. Po powrocie do kraju w dniu 14 stycznia 2013r. ustalił w sekretariacie sądu, że wyrok został ogłoszony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W doktrynie i utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2004, s. 149) Bezspornie skarżący R. K. został zawiadomiony o terminie rozprawy sądowej, na której ogłoszono wyrok i na której sąd podaje ustne motywy rozstrzygnięcia oraz poucza obecne strony i uczestników o sposobie jego zaskarżenia, w tym o terminie złożenia wniosku o uzasadnienie zgodnie z art. 141 § 2 w zw. z art. 6 P.p.s.a., bowiem zawiadomienie to skarżący osobiście odebrał (k. 43). Mimo to, skarżący nie stawił się na rozprawę, a we wniosku o przywrócenie terminu wyjaśnił, że przebywał w tym czasie za granicą i był przekonany, że sąd prześle mu wyrok pocztą. Wskazana przez skarżącego okoliczność nie świadczy o braku winy, rozumianej jako brak należytej staranności, w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie. Strona toczącego się postępowania sadowoadministracyjnego powinna być bowiem zapobiegliwa, szczególnie w przypadku okresowej zaplanowanej nieobecności w miejscu zamieszkania. Należyta dbałość o własne interesy wymaga czynnego interesowania się sprawą i podejmowania przez stronę czynności zapewniających zachowanie terminów procesowych, np. wskazania nowego adresu do doręczeń, ustanowienia pełnomocnika czy zasięgnięcia informacji w sekretariacie sądowym o stanie sprawy. Wprawdzie skarżący R. K. dowiedział się o wydaniu wyroku telefonicznie, to jednak nastąpiło do ponad dwa miesiące od jego ogłoszenia (tj. po powrocie z zagranicy w dniu 14 stycznia 2013r.), co świadczy o braku należytego zainteresowania wynikiem sprawy, zwłaszcza, że skarżący osobiście odebrał zawiadomienie o terminie rozprawy sądowej, na której wyrok ogłoszono. Z tych względów wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego należało orzec, jak w sentencji.