II SA/Lu 595/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. C. na postanowienie Wojewody z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego p o s t a n a w i a przyznać J. C. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata o wyznaczenie którego wystąpić do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.. Skarżąca na urzędowym formularzu symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w kwocie [...]złotych netto i jest właścicielką działki rolnej o powierzchni 40 arów 97 m2 oraz działki w L. o powierzchni 754 m2, która przeznaczona jest na zieleń miejską i, o którą toczy się niniejsze postępowanie. Na stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego skarżącej składają się wydatki na utrzymanie mieszkania – 300 – [...] złotych, leki – 200 – [...] złotych a te środki, które zaoszczędzi przeznacza dla właścicieli mieszkania. Skarżąca jest inwalidą pierwszej grupy. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ [...] – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu [...] – Lex nr 784353). Druga z wymienionych sytuacji mamy miejsce w sprawie niniejszej. Po poniesieniu kosztów utrzymania mieszkania oraz kosztów leczenia skarżącej na poczet kosztów wyżywienia, zakupu środków czystości i higieny osobistej oraz odzież miesięcznie pozostaje kwota od [...] złotych netto do [...] złotych netto. W ocenie referendarza sądowego kwota ta nie jest w stanie pokryć miesięcznych kosztów wyżywienia skarżącej oraz wydatków związanych z zakupem dla niej środków czystości i higieny osobistej czy odzieży. Przyjąć zatem należy, że miesięcznych dochód skarżącej nie jest w stanie pokryć jej wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.