II SA/Lu 599/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek (spr.), Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej –Oddział Rejonowy z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przydziału osobnej kwatery stałej uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego Nr [...] z dnia [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 kpa oraz art. 13 ust. 3 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz.U. z 2002 r. Nr 42 poz. 368 z późn. zm.), który uchylił ustawę z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (tj. Dz.U. z 1992 r. Nr 5 poz. 19 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 października 2000 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu zakwaterowania osób rozwiedzionych (Dz.U. Nr 92 poz. 1022), który uchylił rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy O zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 65 poz. 320) - Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej po rozpatrzeniu odwołania starszego chorążego rezerwy M. S. od decyzji Dyrektora Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Nr [...] z dnia [...] o umorzeniu postępowania w sprawie przydziału osobnej kwatery stałej w garnizonie L. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach zaskarżonej decyzji wskazano, że art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz.U. z 2002 r. Nr 42 poz. 368 ze zm.) uchylił ustawę z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz.U. z 1992 r. Nr 5 poz. 19 z późn. zm.), w tym art. 13, zgodnie z którym emeryci i renciści wojskowi mogli ubiegać się o przydział kwatery w wybranej miejscowości, jeżeli organ kwaterunkowy dysponował w tej miejscowości lokalami mieszkalnymi. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 października 2000 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu zakwaterowania osób rozwiedzionych (Dz.U. Nr 92 poz. 1022) utraciło moc prawną rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 65 poz. 320), w tym § 13 ust. 3 zgodnie z którym osoby uprawnione mogły złożyć wnioski o przydział kwatery do dyrektora oddziału terenowego Agencji właściwego dla miejsca zamieszania lub obranego miejsca zamieszkania. Zdaniem organu odwoławczego decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego WAM jest zgodna z prawem, gdyż obowiązująca ustawa z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tj. Dz.U. z 2002 r. Nr 42 poz. 368 ze zm.) nie upoważnia organów Agencji do przydziału emerytom i rencistom wojskowym (posiadającym kwatery) innych kwater w ramach zamiany w wybranej miejscowości. W tym stanie Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM działając jako organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania M. S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 105 kpa- tj. bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył M. Si. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł swoją trudną sytuację materialną i rodzinną. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o oddalenie skargi podnosząc argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie jakkolwiek nie z podstaw w niej zawartych. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie kontrolowana decyzja zapadła przede wszystkim z naruszeniem art. 105 kpa. Zarzutu tego nie podnosił skarżący, ale zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) Sąd w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, przy wykonywaniu której nie jest związany granicami wniosków i zarzutów podnoszonych przez strony. Jedyną podstawą do umorzenia postępowania pierwszej instancji jest stwierdzenie jego bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 kpa. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed rozstrzygającym w sprawie organem I instancji (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz W-wa 1998 r.). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozpatrywanej sprawie nie istnieją okoliczności, które czyniłyby wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym. Skoro w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący M. S. domagał się przydzielenia mu kwatery w ramach zamiany w innej miejscowości to rzeczą organu administracji było merytoryczne odniesienie się do treści tego żądania pod kątem jego zasadności w świetle przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 42 poz. 368 ze zm.) i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy (rozp. Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 października 2000 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu zakwaterowania osób rozwiedzionych Dz.U. 92 poz. 1022), a nie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, które skład orzekający akceptuje, w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego nie znajduje uzasadnienia wydanie decyzji o umorzeniu postępowania kończącej formalnie postępowanie, w sprawie w której strona jest zainteresowana uzyskaniem decyzji merytorycznej. Brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony. Z tych wszystkich względów skarga zasługuje na uwzględnienie. Dlatego też działając na podst. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) należało orzec jak w sentencji wyroku.