II SA/Lu 599/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej - w zakresie wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy postanawia umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy. W skardze złożonej w dniu [...] r. (data nadania) T. W. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia [...] r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ustanowił skarżącej adwokata, którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie [..] A. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r. oddalił skargę T. W. oraz przyznał wskazanemu pełnomocnikowi wynagrodzenia za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Następnie pełnomocnik skarżącej sporządził opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od wskazanego wyroku, za co postanowieniem referendarza sądowego z dnia [...] r. otrzymał należne wynagrodzenie. W dniu [...] r. skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego podając, że jest osobą samotnie gospodarującą, nie posiadającą żadnych zasobów finansowych ani majątku. Źródłem utrzymania skarżącej jest emerytura w kwocie 530 zł netto. Postanowieniem z dnia [...] r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie skarżącej prawa pomocy. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącej w dniu [...] r. W dniu [...] r. skarżąca wniosła sprzeciw od tego postanowienia, wskazując, że wniosek o prawo pomocy złożyła – zgodnie z pouczeniem Sądu – w celu sporządzenia skargi kasacyjnej, po doręczeniu jej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., to jest w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania sądowego w niniejszej sprawie; dalej: P.p.s.a.), wobec wniesienia sprzeciwu w terminie, postanowienie z dnia [...] r. utraciło moc. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że w niniejszej sprawie zachodziła podstaw do umorzenia postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Poza sporem jest bowiem, że prawomocnym postanowieniem z dnia [...] r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) z urzędu. Stronie zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a zatem ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowy. Podkreślenia wymaga, że skarżąca nie może ponownie ubiegać się w tej samej sprawie o przyznanie prawa pomocy. Na marginesie należy zauważyć, że niezadowolenie skarżącej z oceny zasadności złożenia środka zaskarżenia od wyroku Sądu wydanego w niniejszej sprawie, która to ocena dokonana została przez ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika skarżącej, nie daje podstaw do zmiany przyznanego przez Sąd – w tym zakresie – prawa pomocy. Ponadto wskazać trzeba, że w piśmie z dnia [...] r. (do którego treści odwołuje się skarżąca w swym sprzeciwie) Sąd błędnie pouczył skarżącą o treści art. 177 § 4 P.p.s.a. Przepis ten, w myśl art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), ma zastosowanie wyłącznie w postępowaniach sądowoadministracyjnych, wszczętych po dniu 15 sierpnia 2015 r. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed tą datą (skarga została złożona w dniu 24 lipca 2015 r.), a zatem wskazany przepis nie może być stosowany w tej sprawie. Oczywistym jest zaś, że błędne pouczenie nie może dawać stronie uprawnień nieprzewidzianych w przepisach prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 1 lipca 1998 r., II SA 230/97). Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.