II SA/Lu 60/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Asesor sądowy Anna Ostrowska Protokolant Specjalista Marzena Okoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 3 grudnia 2024 r. znak IF-VII.7840.3.60.2024.PK w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 3 grudnia 2024 r., znak IF-VII.7840.3.60.2024.PK, Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Starosty Lubelskiego z 10 października 2024 r., znak: AB.6740.1150.2024.IG, odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia K. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną na działkach nr ew. [...], kanalizacji sanitarnej na działkach nr ew. [...] oraz przyłączami: wodociągowym na działkach nr ew. [...] i kanalizacji sanitarnej na działce nr ew. [...] w miejscowości T. (obręb:19-T.), gmina W. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy. 9 lipca 2024 r. K. S., wystąpił do Starostwa Powiatowego w Lublinie z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Postanowieniem z 5 sierpnia 2024 r., znak: AB.6740.1150.2024.1G, Starosta Lubelski nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w terminie do 4 września 2024 r. w następującym zakresie: 1) doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami MPZP gminy W., zatwierdzonego uchwałą Nr 1X/52/07 Rady Gminy z dnia 25 czerwca 2007 r., w zakresie § 21 ust. 4 lit a — ustala się optymalną wielkość działki zagrodowej 2000-2500 m2 o ile na rysunku planu nie pokazano inaczej. Działka nr ew. [...] posiada powierzchnię 600m2. Nie występuje też zgodność powierzchni działki z rysunkiem planu (postulowany podział parcelacji terenów nie pokrywa się z przebiegiem granic działki nr ew. [...]), zatem występuje niezgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. w zakresie powierzchni działki budowlanej przeznaczonej pod zabudowę zagrodową; 2) wykazanie zgodności inwestycji z § 21 ust. 1 ww. planu miejscowego tj. wykazać że na działce będzie realizowane siedlisko rolne; 3) wyliczenie bilansu dla właściwej powierzchni działki tj. 600 m2 i wykazanie zgodności projektowanej inwestycji z § 21 ust. 4 lit b planu miejscowego - ustala się maksymalną pow. zainwestowania do 30% całkowitej pow. działki; 4) wykazanie, że działka nr ew. [...] posiada faktyczny i prawnie zagwarantowany dostęp do drogi publicznej, spełniający wymogi § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej warunki techniczne); 5) ujęcie w projekcie architektoniczno-budowlanym charakterystycznych parametrów technicznych obiektu budowlanego (w tym wskaźnika EP); 6) wykazanie zgodności projektowanej inwestycji z § 152 ust. 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych; 7) doprowadzenie do spójności w zakresie poziomu posadowienia parteru względem przyległego terenu między projektem zagospodarowania działki lub terenu, a przekrojami i rysunkami elewacji budynku w części architektoniczno-budowlanej. Starosta Lubelski, decyzją z 10 października 2024 r., znak: AB.6740.1150.2024.IG odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia K. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, z uwagi na nieuzupełnienie wszystkich braków nałożonych postanowieniem Organ I instancji ustalił, że planowana inwestycja jest niezgodna z § 21 pkt. 4 lit. a MPZP gminy W. dot. optymalnej wielkości działki zagrodowej, która wynosi 2000-2500 m2. Starosta Lubelski wyjaśnił, że odnosząc się do słownika języka polskiego PWN pojęcie "optymalny" należy rozumieć jako najlepszy z możliwych w jakichś warunkach. Działka znajduje się w zabudowie zagrodowej, tj. zabudowie skoncentrowanej wokół jednego miejsca - podwórza lub zagrody, stanowiąca miejsce zamieszkania rolnika i miejsce jego pracy. Obok budynków mieszkalnych powinny ją tworzyć budynki gospodarcze, inwentarskie i inne obiekty potrzebne do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Organ uznał, że realizacja takiej zabudowy wymaga odpowiedniej wielkości działki, w planie miejscowym podano konkretny przedział i wielkość działki zagrodowej, która winna w tym przedziale oscylować. Działka inwestora na terenach zabudowy zagrodowej wynosi 600 m2 (wartość ta jest nawet mniejsza od ustalonej w ww. planie miejscowym działki budowlanej do realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - 900 m2). Wobec tego, zdaniem Starosty Lubelskiego, działka nr ew. [...] nie jest wystarczająca do realizacji zabudowy zagrodowej, mimo iż aby wykazać siedliskowy charakter zabudowy doprojektowano w II etapie budynek gospodarczy o pow. 6 m2. Ponadto organ podał, że nie wykazano aby inwestowana działka posiadała faktyczny i prawnie zagwarantowany, spełniający wymogi § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, dostęp do drogi publicznej. Wskazał, że droga urządzona na działce nr [...] nie stanowi drogi publicznej, jest to droga gminna o znaczeniu lokalnym, stanowiąca uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom. Ponadto wskazana działka o nr ew. 3, na której miałaby zostać ustanowiona, zgodnie z projektem zagospodarowania dziatki, służebność przejazdu i przechodu pasem szerokości 2 m na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr ew. [...], nie znajduje w okolicy tej nieruchomości, dodatkowo powyższe nie ma również potwierdzenia w ujawnionej księdze wieczystej dla działki nr ew. [...]. W wyniki rozpoznania odwołania od tej decyzji, zaskarżoną decyzją Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewoda Lubelski zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że planowana inwestycja jest niezgodna z postanowieniami § 21 pkt 4 lit. a obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. Zgodnie z ww. zapisem planu miejscowego ustalono optymalną wielkość działki zagrodowej jako 2000-2500 m2. Zgodnie z projektem budowlanym sporna inwestycja polegać ma na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] o powierzchni całkowitej wynoszącej 600 m2. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjęcie parametru optymalnej wielkości działki siedliskowej zdaniem Wojewody Lubelskiego ma na celu bowiem zapewnienie realizacji inwestycji zgodnej z przeznaczeniem podstawowym terenu. Inwestor w II etapie budowy ma zamiar budowy budynku gospodarczego o pow. 6 m2 na działce nr ewid. [...]. Powyższe zamierzenie inwestora nie stanowi o zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym. Wojewoda zgodził się ze stanowiskiem Starosty Lubelskiego, że mimo, iż plan miejscowy nie wprowadza minimalnej powierzchni działki a optymalną (najlepszą z możliwych) nie oznacza to że każda wielkość działki spełnia wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. Realizacja zabudowy zagrodowej wymaga bowiem działki o odpowiedniej wielkości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy W. wprowadza zatem optymalną wielkość działki zagrodowej, a logicznym jest iż wielkość działki inwestycyjnej oscylować powinna w tym zakresie. Działka nr ew. [...] posiada natomiast powierzchnie 600 m2 i z tego powodu planowana inwestycja narusza ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. w zakresie § 21 pkt 4 lit. A. W ocenie Wojewody Lubelskiego przedłożony z wnioskiem o pozwolenie na budowę projekt, stanowi próbę obejścia prawa. W analizowanej sprawie obejście prawa polega na próbie usankcjonowania realizacji funkcji mieszkaniowej na obszarze zabudowy zagrodowej. W ocenie Wojewody dla spełnienia wymogu dostępu nieruchomości do drogi publicznej wystarczające jest wykazanie, iż nieruchomość ma połączenie z drogą publiczną przez ogólnodostępną drogę wewnętrzną lub odpowiedni ciąg powszechnie dostępnych dróg wewnętrznych. Oznacza to, że działka ma zapewniony dostęp do drogi publicznej oznaczonej symbolem KDGP-K82 w sposób pośredni tj. przez drogę wewnętrzną. Powyższe oznacza, że istnienie drogi wewnętrznej łączącej się z drogą publiczną jest wystarczające dla stwierdzenia, że nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej. W skardze na powyższą decyzję K. S. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Lubelskiego oraz rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji a także zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. § 21 pkt 4 lit. a Uchwały Rady Gminy Nr IX/52/07 z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2007 r. nr 150, dalej: "MPZP") w zw. § 6 ust. 1 tiret 10 MPZP oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i w jej konsekwencji niewłaściwe zastosowanie oraz wadliwą kontrolę przedłożonej dokumentacji budowlanej, polegające na przyjęciu, iż przepis § 21 zawiera w swojej treści normę dotyczącą wymaganej powierzchni działki budowlanej, w sytuacji, gdy: - organ w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji dostrzega, że uchwałodawca nie wprowadza pojęcia minimalnej powierzchni działki, lecz jednie powierzchnię "optymalną" czyli (zgodnie z przytoczoną definicją PWN) "najlepszą z możliwych w jakichś warunkach", co - wobec prawidłowego odczytania brzmienia normy prawnej zawartej w naruszonym przepisie, czyniło bezzasadnym prowadzenie wykładni celowościowej (w ocenie skarżącego także wadliwej); - wykładnia celowościowa przeprowadzona przez organ odwoławczy ma charakter rozszerzający zakres ograniczeń wykonywania prawa własności i jako taka jest niedopuszczalna, bowiem godzi w zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji, zgodnie z którą takie ograniczenie w zakresie korzystania z prawa własności musiałoby być konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, zaś wskazany przez Wojewodę Lubelskiego cel wprowadzenia naruszonego przepisu MPZP nie chroni żadnej z wartości wymienionych w art. 31 Konstytucji; - obiekty budowlane i urządzenia infrastruktury technicznej objęte przedłożonym przez inwestora projektem zagospodarowania działki i projektem budowlanym spełniają wszelkie wymogi realizacji obiektów tego rodzaju wynikające z przepisów (np. ich lokalizację względem granicy działki) oraz aktów prawa miejscowego; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w zw. z art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 4 k.p.a. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od przyjętej uprzednio wykładni § 21 pkt 4 lit. a MPZP tj uznanie, iż przywołany zapis MPZP uniemożliwia udzielenie pozwolenia na budowę zabudowy zagrodowej na działce budowlanej o wielkości "nieoptymalnej" (tj. niemieszczącej się w przedziale 2000-2500 m2) w sytuacji gdy, decyzją z dnia 30 kwietnia 2020 r. nr 728/2020 Starosta Lubelski zatwierdził projekt budowalny i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce oznaczonej nr ewid. [...] (ob. 0019 — T.), która to działka objęta jest tożsamymi postanowieniami MPZP co nieruchomość inwestora i posiada "nieoptymalną powierzchnię" - 1431 m2, okoliczność wydania ww. decyzji była powoływana w treści odwołania a nadto znana organom administracji budowlanej z urzędu, a zatem nie zachodziła potrzeba dowodzenia jej w niniejszym postępowaniu; 3. art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego oraz art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zakresu kontroli, do prowadzenia której upoważniony jest organ administracji budowlanej w toku postępowania ws. udzielenia pozwolenia na budowę, poprzez przeprowadzenie własnej "oceny charakteru projektowanego budynku" w oparciu o domysły i przypuszczenia organu, co do zamiaru inwestora w zakresie planowanej funkcji obiektów objętych wnioskiem, w sytuacji, gdy obiekt budowlany został przez projektanta zakwalifikowany zgodnie z przewidzianą przez inwestora funkcją w treści projektu budowlanego, zaś postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Starostę Lubelskiego i Wojewodę Lubelskiego nie dostarczyło materiału dowodowego mogącego przeczyć oświadczeniu inwestora i projektanta, a nadto - wobec braku definicji legalnej "zabudowy zagrodowej" w przepisach Prawa budowlanego, organ nie jest uprawniony do ograniczania formy, skali czy szczegółowego sposobu wykorzystania poszczególnych obiektów siedliskowych do przyjętych z góry założeń organu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że przepisy prawa ściśle określają przesłanki tego rozstrzygnięcia. Spełnienie wszystkich prawem określonych przesłanek obliguje organ do zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, zaś niespełnienie którejkolwiek z nich obliguje organ do wydania decyzji odmownej - art. 35 ust. 4 oraz ust. 5 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418; dalej: p.b). Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3. W myśl przepisu art. 35 ust. 3 p.b., w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 tego przepisu, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Jednym z zasadniczych warunków, o których mowa w cyt. ust. 1 jest zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa o szczególnym charakterze, w którym określa się przeznaczenie oraz sposób zabudowy i zagospodarowania terenów. Pomimo że jego charakter jest powszechny i abstrakcyjny, to w momencie rozpoczęcia procesu inwestycyjnego przez konkretnie określony podmiot, uwidaczniają się cechy indywidualne planu miejscowego. Szczególnym aspektem na etapie rozpoczęcia wszelki robót budowlanych jest właściwe odczytanie postanowień w nim zawartych, które wpływają na prawa inwestora do zabudowy nieruchomości. Dokonując wykładni planu miejscowego i mając na uwadze jego normatywny charakter, należy stosować powszechnie przyjęte reguły dla wykładni aktów normatywnych. Biorąc pod uwagę powyższe reguły zauważyć należy, że omawiana działka nr [...] jest położona w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy z 25 czerwca 2007r., Nr IX/52/07 (dalej: MPZP), symbolem T91MR - właściwym dla nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę zagrodową. Jakkolwiek wskazany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie definiuje pojęcia "zabudowa zagrodowa", ale z jego § 21 wynika, że jest to zabudowa związana z siedliskami i zagospodarowaniem komplementarnym (ust. 3 pkt b i c, ust. 4 pkt c i e), przy czym plan dopuszcza również przekształcenie siedlisk na zabudowę letniskową. W świetle zapisów planu w obszarze tym możliwa jest realizacja budynku mieszkalnego dla samego rolnika oraz budynku mieszkalnego dla członków rodziny, jako budynku dodatkowego, a więc obok istniejącego na tej samej działce budynku. Budynki te muszą spełniać dodatkowe wymagania. Plan określa ponadto maksymalną powierzchnię zainwestowania do 30 % powierzchni całkowitej działki, a także plan wprowadza regulację w zakresie optymalnej wielkości działki zagrodowej, określając ją jako powierzchnię 2000 – 2500 m2, o ile na rysunku planu nie pokazano inaczej. Uchwała, jako akt prawa miejscowego, podlega wykładni w procesie stosowania prawa. Jest przy tym oczywiste, że dokonując wykładni postanowień planu nie można poprzestać na językowym znaczeniu zapisów planu, gdy jest to niewystarczające do ustalenia treści skonkretyzowanej normy planistycznej tego planu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem zastosowane przez prawodawcę lokalnego określenie "optymalna wielkość działki zagrodowej" nie jest zwrotem dookreślonym w sposób wystarczający dla odkodowania treści całej normy prawnej zawartej w § 21 ust. 2 do 4 MPZP - w tym w spornym zakresie. Niezbędne jest z tego względu przejście do dalszego etapu wykładni tych postanowień planu miejscowego, co wymaga zastosowania dyrektyw wykładni systemowej i celowościowej. Rezultatem wykładni systemowej i celowościowej jest ustalenie, że zabudowa zagrodowa z uwagi na jej funkcję - wnioskowanie z celu regulacji - ma służyć realizacji celu szczegółowego w postaci zapewnienia łącznej realizacji dwóch funkcji w obrębie jednej działki, a mianowicie mieszkalnej oraz rolniczej - w zakresie przewidzianego w planie zaplecza gospodarczego, określonego jako elementy zagospodarowania komplementarnego (garaże, budynki gospodarcze). Jest więc oczywiste, że prawo zabudowy działki położonej na terenie dla którego dopuszczalna jest wyłącznie zabudowa zagrodowa, może być realizowane tylko na takiej działce, na której możliwe jest łączne zrealizowanie obydwu funkcji szczegółowych - mieszkalnej i rolniczej. Z tego punktu widzenia nie budzi wątpliwości racjonalność prawodawcy lokalnego, który w spornej regulacji planu określił optymalną powierzchnię działki zagrodowej - od 2000 do 2500 m2. Regulacja ta jest spójna z innymi postanowieniami planu, w tym z normą dotyczącą wielkością działki budowlanej dla realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która to wielkość określona została na minimum 900m2. Wartość ta uwzględnia potrzebę realizacji jedynie funkcji mieszkaniowej na każdej działce przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zauważyć także należy, że w spornych postanowieniach planu zagospodarowania przestrzennego Gminy nie określono pojęcia "zabudowa zagrodowa". Niewątpliwie jednak pojęcie zabudowy zagrodowej związane jest z posiadaniem gospodarstwa rolnego (zob. wyrok NSA z 21 lutego 2025 r., sygn. akt I OSK 276/22). Co więcej, w świetle przepisu art. 4 pkt. 31 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 82) przez zabudowę zagrodową rozumie się budynki mieszkalne oraz budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, jeżeli są położone na gruntach rolnych i wchodzą w skład gospodarstwa rolnego. Na gruncie przepisów dotyczących procesu budowlanego również przyjęta jest tożsama z powyższymi definicja zabudowy zagrodowej. Zgodnie bowiem z § 3 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), za zabudowę zagrodową uważa się w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Budynkiem gospodarczym jest natomiast konstrukcja przeznaczona do wykonywania prac warsztatowych oraz magazynowania sprzętu, płodów rolnych i środków produkcji rolnej. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że również rezultat wykładni systemowej jest jednoznaczny i tożsamy z rezultatem wykładni funkcjonalno-celowościowej, a więc za zabudowę zagrodową w rozumieniu przyjętym w § 21 ust. 1 do 4 MPZP uznać należy zabudowę mieszkalną, gospodarczą i inwentarską wchodzącą w skład gospodarstwa rolnego i służącą wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu. Przesądza to o niezasadności zarzutu skargi w zakresie naruszenia przez organy przepisu art. 31 ust. 3 Konstytucji. Jest oczywiste, na co wskazują ustalenia organów administracji, że sporne zamierzenie inwestycyjne nie spełnia przesłanek określonych w § 21 ust. 2 do 4 MPZP, o powyżej ustalonej treści normatywnej, gdyż nie jest to inwestycja związana z zabudową zagrodową, lecz ma charakter zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, nieprzewidzianej dla działki nr ew. [...], położonej w miejscowości T. (obręb:19-T.), gmina W. W rozpoznawanej sprawie inwestor nie spełnił również wymogu odnoszącego się do wielkości działki zagrodowej na omawianym obszarze. Jakkolwiek zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącego, że przepisy miejscowego planu nie określiły wprost minimalnej powierzchni działki zagrodowej, gdyż w tym zakresie wprowadzono jedynie pojęcie "optymalna wielkość", jednakże regulacja ta ma znaczenie normatywne i nie może być pominięta przy ocenie spełnienia warunku zgodności z planem konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Nie budzi wątpliwości, że na gruncie spornego planu wielkość optymalna oznacza, że co do zasady taką wielkość powinna mieć każda działka zagrodowa na terenie zabudowy zagrodowej - "RM". Jest przy tym jasne, że w szczególnej sytuacji może się okazać, że na działce zagrodowej o "nieoptymalnej" wielkości, np. mniejszej niż 2000m2, dopuszczalna będzie lokalizacja obiektów wskazanych § 21 ust. 3 pkt a, b i d MPZP, o ile jednak - co należy podkreślić - planowana inwestycja realizowana będzie w celu stworzenia lub uzupełnienia zabudowy zagrodowej służącej produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu. Chodzi tu o planowanie inwestycji na istniejącej już działce zagrodowej o "nieoptymalnej" wielkości, bądź inwestycję o charakterze zabudowy zagrodowej na takiej właśnie niezabudowanej i "nieoptymalnej" działce, tylko jednak wtedy, gdy ma to służyć wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu (art. 4 pkt. 31 cyt. ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Inwestycja na działce inwestora o powierzchni 600 m2 wyżej określonych warunków nie spełnia w sposób oczywisty, gdyż nie ma żadnego związku z produkcją rolniczą lub przetwórstwem rolno-spożywczym, a więc zgoda na jej lokalizację na omawianej działce naruszałaby ustalenia MPZP. Co więcej, działka skarżącego nie spełnia również wymogów powierzchniowych dla działki budowlanej przeznaczonej do realizacji zabudowy jednorodzinnej, co oznacza, że zgoda na inwestycje mieszkaniową na tej działce stanowiłaby obejście postanowień MPZP, zarówno w zakresie lokalizacji budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego, jak i minimalnej powierzchni działki przeznaczonej na takie inwestycje (900m2). Nie jest trafny pogląd skarżącego, jakoby organ nie mógł dokonywać własnej interpretacji tego, czego projekt dotyczy, czyli istoty zamierzenia inwestycyjnego. Z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika wprost, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla ustalenia takiej zgodności niezbędne jest prawidłowo zidentyfikowanie cech planowanego do zabudowy obiektu, a dopiero na tej podstawie możliwe jest ustalenie zgodności inwestycji z postanowieniami MPZP. Odnosząc się do zarzutu skarżącego stanowiącego, jakoby w ciągu ostatnich lat została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce, która jest objęta tożsamymi postanowieniami MPZP co nieruchomość inwestora i posiada "nieoptymalną powierzchnię" - 1431 m2, zauważyć należy, że nie jest prawnie dopuszczalne badanie prawidłowości decyzji wydanych w innych postępowaniach administracyjnych. Należy wskazać, że decyzja o pozwoleniu na budowę dla innej inwestycji zawsze jest wydawana w odmiennym stanie prawny i faktycznym od innych decyzji, nawet o zbliżonych cechach. Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest ze swej istoty aktem indywidualnym, dotyczącym wyłącznie inwestycji dla której została wydana, gdyż uwzględnia szczegółową sytuację, możliwość zagospodarowania i wykorzystania powierzchni wyłącznie dla działki, której dotyczy. Odmienne, choćby nieznacznie, warunki, występujące na działkach sąsiednich, pomimo objęcia całego obszaru takimi samymi regulacjami planu, mogą stanowić podstawę odmiennych rozstrzygnięć. Podkreślić trzeba, że analiza zgodności przyjętych rozwiązań z obowiązującymi normami planistycznymi przeprowadzana jest indywidualnie dla każdej inwestycji i na podstawie przepisów obowiązujących w chwili wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organy nie naruszyły więc art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w zw. z art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 4 k.p.a., gdyż poprzez nieuzasadnione odstąpienie od przyjętej uprzednio wykładni § 21 pkt 4 lit. a MPZP. Wydanie jednostkowego rozstrzygnięcia w innej sprawie nie stanowi o istnieniu utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym - art. 8 § 2 k.p.a. Brak tożsamości działek i brak tożsamości inwestycji powodują, że w założeniu nie można mówić o takim samym stanie faktycznym i prawnym. Ponadto, przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych (wyrok NSA z 5 marca 2014 r., I OSK 2195/22), a więc z pewnością nie sytuację jednostkową, nawet, jeśli w ocenie skarżącego była ona identyczna z jego sprawą. Należy ponadto stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy prawidłowo i wszechstronnie oceniły okoliczności sprawy, opierając się na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, w pełni realizując zasady postępowania dowodowego, w szczególności zasady prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Z powyższych względów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a należało orzec, jak w sentencji.