II SA/Lu 605/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - w zakresie wniosku K. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 26 czerwca 2012 r. K. B. złożyła skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...]r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą R. S. pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zewnętrzną instalacją energetyczną i dociepleniem ścian tego budynku na działce nr ewid. 1005/1, w miejscowości C., gmina N. D . W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Złożony przez skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera odrębnego – od skargi – uzasadnienia. Skarżąca nie uprawdopodobniła zatem zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczność, iż przepis ten nie nakłada na skarżącą obowiązku umotywowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza, jak wskazano wyżej, że skarżąca mogła ograniczyć swój wniosek jedynie do samego żądania udzielenia jej ochrony tymczasowej. Należy również podkreślić, iż nawet gdyby uznać, że skarżąca upatruje uzasadnienie swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji we wskazanych w skardze zarzutach dotyczących prawnej wadliwości tejże decyzji, to zarzuty te nie dawałyby podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku. Katalog przesłanek wstrzymania zaskarżonego do Sądu aktu jest katalogiem zamkniętym. Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu wyłącznie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania merytorycznej zasadności czy też zgodności z prawem zaskarżonej decyzji na etapie rozpoznania wniosku dotyczącego wstrzymania wykonania tej decyzji. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.