II SA/Lu 607/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami oddala skargę. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Z. S. doprowadzenie w terminie do dnia 15 października 2009 r. do zgodności z prawem i przepisami budynku mieszkalnego jednorodzinnego posadowionego na działce nr ewid. 399 w miejscowości K. 40 gm. B. poprzez zamurowanie otworów lub wypełnienie ich materiałem przepuszczającym światło jak luksfery, cegła szklana, w miejscu istniejących 4 sztuk okien w zewnętrznej ścianie budynku od strony działki nr ewid. 400. Uzasadniając swą decyzję organ wskazał, iż przedmiotowy obiekt wybudowano niezgodnie z warunkami technicznymi tj. z regulacją § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. NT 75 poz. 690) poprzez obsadzenie w ścianie oddalonej 1,5 m od granicy z działką sąsiednią otworów okiennych. Pismem z dnia 16 czerwca 2009 r. Z. S. reprezentowany przez pełnomocników wniósł odwołanie od w/w decyzji. Odwołujący się podniósł, iż pomieszczenia budynku po zamurowaniu okien nie będą nadawać się do użytku i zamieszkania. Podniósł także, że o wszystkich pracach, w tym wykonaniu utworów okiennych we wschodniej ścianie budynku, wiedział właściciel działki sąsiedniej, godząc się jednocześnie na wykonanie spornych otworów okiennych. Odwołujący podniósł nadto, iż przedmiotowy obiekt w obecnym kształcie nikomu nie zagraża, gdyż najbliższe zabudowania sąsiedzkie znajdują się ok. 100 m od jego budynku, natomiast bezpośrednio przy granicy działki rośnie jedynie kilkanaście drzew. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji, w celu przywrócenia stanu zgodnego z przepisami określającymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki, prawidłowo zastosował tryb z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez nakazanie właścicielowi zamurowanie otworów okiennych wykonanych w ścianie budynku mieszkalnego oddalonej 1,5 m od granicy z działką sąsiednią. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu I instancji, iż przedmiotowy obiekt narusza przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz udzielonego pozwolenia na budowę (decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...]. Znak: [...]). Z treści decyzji udzielającej pozwolenia na budowę - w ocenie organu - wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny należało usytuować w odległości 1,50 m od granicy z działką nr 400, z wykluczeniem montażu okien. W ścianie tej przewidziano montaż jedynie luksferów w miejsce otworów okiennych. W związku z powyższym zdaniem organu, budynek jest w nieodpowiedniim stanie technicznym, który - w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego - jest nie tylko wynikiem zużycia technicznego obiektu lub zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania ale także wynikiem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, o ile stan taki nie został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższą decyzję Z. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż umieszczenie okien w ścianie od strony działki S. Cz. odbyło się za porozumieniem stron. Sąsiad ten uczestniczył przy rozpoczęciu i odbiorze budynku i sam wykonywał stolarkę w przedmiotowym budynku. W zamian, w ramach zawartej umowy ustnej sąsiad rozbudował chlewnię, stolarnię i garaż. Ponadto skarżący podniósł, iż zgłaszał do "Nadzoru Budowlanego" zastrzeżenia co do legalności wykonanych przez sąsiada obiektów budowlanych, jednakże do dnia dzisiejszego nie otrzymał żadnej odpowiedzi. W związku z tym wniósł o rozpatrzenie obydwu tych spraw. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddalaniu, bowiem ani jej zarzuty, ani kontrola sądowadministracyjna przeprowadzona w oparciu o kryterium legalności, z uwzględnieniem regulacji wynikającej z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) nie dostarczyły podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu kwalifikującym do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Rozważania należy rozpocząć od wskazania, iż podstawowym obowiązkiem właściciela obiektu budowlanego jest utrzymywanie i użytkowanie tego obiektu w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywanie go w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej (art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Nad wykonywaniem tych obowiązków czuwają organy nadzoru budowlanego. W szczególności art. 66 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego upoważnia i jednocześnie zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do wydawania decyzji nakazujących usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości obiektu budowlanego. Jednakże - co należy podnieść - nie każda nieprawidłowość daje podstawę do wydania decyzji, o której mowa. Organy nadzoru budowlanego mogą nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości tylko wówczas, gdy kontrolowany obiekt budowlany: 1. może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo 2. jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3. jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4. powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja oparta została na ustaleniu, że przedmiotowy budynek mieszkalny należący do Z. S. jest w nieodpowiednim stanie technicznym. W ocenie Sądu ustalenie to jest zasadne i prawidłowe. Należy bowiem w tym miejscu wyjaśnić, że pod pojęciem "nieodpowiedniego stanu technicznego" rozumie się taki stan budynku, który narusza obowiązujące przepisy Prawa budowlanego oraz aktów prawnych rangi podustawowej. W związku z tym prawidłowo wskazał organ odwoławczy, iż "nieodpowiedni stan techniczny" może być nie tylko następstwem nadmiernego zużycia technicznego obiektu, wynikiem zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania ale także skutkiem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, co zaistniało w przedmiotowej sprawie. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych (por. wyrok SN z dnia 3 października 2003 r., III RN 101/02, opubl. LEX nr 109893, wyrok NSA z dnia 17 września 2009 r., II OSK1395/08 niepubl., wyrok WSA w W-wie z dnia 7 grudnia 2004 r., IV SA 2590/03, opubl. LEX nr 175346). Jak bowiem prawidłowo ustaliły organy, nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego budynku jest efektem odstąpienia inwestora od ustaleń i warunków wydanego pozwolenia na budowę, co skutkowało naruszeniem norm techniczno-budowlanych i sprawiło, że obiekt od początku jego istnienia jest w nieodpowiednim stanie technicznym w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Odnośnie ustaleń faktycznych, bezspornym w sprawie jest, co jednoznacznie wynika z przeprowadzonych oględzin przedmiotowej nieruchomości, iż w ścianie zewnętrznej budynku oddalonej ok. 1,50 m od granicy z działką nr 400 wykonano 4 otwory okienne, podczas gdy zatwierdzony decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] projekt budowlany przewidywał wyłącznie możliwość wypełnienia zaprojektowanych w tej ścianie otworów okiennych luksferami. Powyższego stanu co do zastosowania innych rozwiązań technicznych niż przyjęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie kwestionuje również sam skarżący. W związku z tym należy wskazać, iż gdyby budowa była zgodna z projektem, skarżący miałby pewność, że konstrukcja budynku nie narusza obowiązujących przepisów. Inwestor wstawiając okna w ścianie zaprojektowanej jako pełna (wypełniona luksferami) sam doprowadził obiekt do stanu niezgodnego z przepisami techniczno - budowlanymi. Przy czym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest podnoszona przez skarżącego okoliczność uzyskania rzekomej zgody właściciela działki sąsiedniej na wstawienie w miejsce zatwierdzonych pozwoleniem na budowę luksferów, typowych otworów okiennych. Inwestor bowiem związany był wyłącznie uzyskanym pozwoleniem na budowę i warunkami tam ustalonymi. Oznacza to, iż niedopuszczalna jest modyfikacja pozwolenia na budowę - będącego przecież konkretyzacją obowiązującego prawa - w wyniku chociażby uzgodnień inwestora z właścicielami nieruchomości sąsiednich. Przesłanką nakazania usunięcia istniejących nieprawidłowości na podstawie art. 66 Prawa budowlanego jest bowiem nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego i to bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Przyjmując, iż obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym prawidłowo również organy powołały się na regulacje rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Stosownie bowiem do treści § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, odległość ściany budynku z otworami okiennymi lub drzwiowymi od granicy działki winna wynosić co najmniej 4 m, z zastrzeżeniem § 13, 60, 271-273 lub przepisów odrębnych. Uwzględniając zatem powyższe uregulowania prawne zasadnie w sprawie uznano, iż budynek Z. S. usytuowany w odległości ok. 1,50 m od granicy działki ścianą z otworami narusza ten przepis. Należy również podnieść, że zaistniały stan faktyczny, jakkolwiek nie został zakwestionowany przez właściwy organ w chwili dokonania przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku i przystąpieniu do jego użytkowania, był jednak obiektywnie rzecz biorąc sprzeczny z obowiązującymi przepisami określającymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z tym brak sprzeciwu organu odbierającego wspomniane zawiadomienie i paroletnie użytkowanie budynku nie powoduje, że zaistniały stan faktyczny stał się zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Dopuszczenie budynku do użytkowania nie może sanować stanu niezgodnego z obowiązującymi przepisami prawa. Jak bowiem już wyżej wskazano stwierdzenie, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym obliguje organ nadzoru budowlanego do nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy i inne okoliczności sprawy, w tym również sytuację materialną zobowiązanego lub rzekomo istniejącą w okresie budowy zgodę właściciela działki sąsiedniej o ile stan taki nie został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto w ocenie Sądu wyznaczony przez organ I instancji termin do wykonania nałożonego obowiązku jest zupełnie wystarczający i w pełni pozwalał wykonać przedmiotowy obowiązek w wyznaczonym okresie. Odnośnie zaś zarzutów dotyczących bezczynności organu nadzoru budowlanego w sprawie legalności budynków istniejących na działce sąsiedniej należącej do S. Cz., wyjaśnić należy, iż skargę strony w tym zakresie Sąd wyłączył do odrębnego postępowania, które zostanie przez Sąd przeprowadzone po przekazaniu skargi przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, co rodzi ten skutek, iż skarga Z. S. jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.