II SA/Lu 609/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem opłaty od wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie). Pismem z dnia 23 listopada 2010 r. M. S. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. W dniu 23 listopada 2010 r. skarżący uiścił opłatę od przedmiotowych wniosków w kwocie 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Z kolei, w myśl art. 239 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W związku z tym, iż zaskarżona przez M. S. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. wydana została w sprawie z zakresu pomocy społecznej, skarżący zwolniony był z obowiązku uiszczania opłat od pism wnoszonych do sądu w tej sprawie. Zatem uiszczoną przez M. S. opłatę należy zwrócić skarżącemu na jego koszt, jako różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, w oparciu o dyspozycję art. 225 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.