II SA/Lu 61/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Komendanta Policji utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w L. uchylającą decyzję własną o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz cofającą uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W skardze wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Skarżona decyzja zalicza się zaś do wydanej w sprawie ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Dotyczy bowiem sprawy o charakterze bytowym związanej z pomocą w uzyskaniu mieszkania w miejscu pełnienia służby (art. 88 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – tekst jednolity: Dz.U. z 2017, poz. 2067 ze zm.). Wynika zatem ze stosunku pracy i pełnieniem służby w miejscowości, w której funkcjonariusz nie ma mieszkania. Skarżąca jest więc w niniejszej sprawie zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Tym samym ocena tego, czy zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędna. Z tych powodów referendarz sądowy działając na podstawie art. 249a p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.