II SA/Lu 61/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonania robót budowlanych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych, związanych z ułożeniem kostki betonowej na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w L.. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2019 r. skarżący została wezwana do uiszczenia wpisu od złożonej skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia doręczono K. G. prawidłowo w dniu w dniu 6 lutego 2019 r. (potwierdzenie odbioru – k. 14). W trakcie biegu terminu do wykonania powyższego obowiązku, tj. w dniu 13 lutego 2019 r., skarżący złożył na urzędowym formularzu (druk "PPF") wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata. Po rozpoznaniu ww. wniosku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. (sygn. akt w przedmiocie prawa pomocy: II SPP/Lu 49/19) odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Odpis tego postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia w drodze sprzeciwu, doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu [...] kwietnia 2019 r. (potwierdzenie odbioru – k. 15 akt w przedmiocie prawa pomocy). Skarżący nie skorzystał z prawa do złożenia sprzeciwu od ww. postanowienia referendarskiego, wobec czego wraz z upływem terminu do jego zaskarżenia, tj. z dniem 20 kwietnia 2019 r., stało się ono prawomocne. W związku z powyższym Sąd w dniu 8 maja 2019 r. ponownie skierował do skarżącego wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu 14 maja 2019 r. (potwierdzenie odbioru - k. 34). Pomimo upływu ponownie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, skarżący dotychczas nie wykonał tego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W świetle postanowień art. 230 § 1–2 p.p.s.a. pismem, od którego istnieje obowiązek uiszczenia opłaty jest m.in. skarga. Stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z treścią § 3 tego artykułu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego K. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym (m.in.) zwolnienie od kosztów sądowych spotkał się z odmową starszego referendarza sądowego orzeczoną postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2019 r. r., które wobec niezaskarżenia do w ustawowym terminie w drodze sprzeciwu, uzyskało przymiot prawomocności. Skarżący została wobec tego ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi – wezwanie w tym przedmiocie doręczono mu w dniu 14 maja 2019 r. (w tym dniu, tak jak w przypadku poprzedniej korespondencji kierowanej do skarżącego, wezwanie w miejscu jego zamieszkania odebrała E. G., będąca dorosłym domownikiem, co spełnia wymogi formy doręczenia pisma przewidzianej w art. 72 § 1 p.p.s.a.). Ostateczny termin do uiszczenia przez skarżącego wpisu od skargi upływał zatem w dniu 21 maja 2019 r. Tymczasem K. G., pomimo upływu tego terminu, dotychczas nie uiścił należnej kwoty, co uniemożliwia nadanie jego skardze dalszego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.