II SA/Lu 613/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2014 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej - w zakresie wniosku M. B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. M. B. – reprezentowana przez pełnomocnika adwokata P. S. – złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2014 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. Skargę tę w imieniu skarżącej podpisał jej pełnomocnik, jednak nie złożył on jednocześnie stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej w przedmiotowym postępowaniu. W tej sytuacji pismem z dnia 29 lipca 2014 r. Sąd wezwał adwokata P. S. do złożenia w terminie 7 dni pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – zgodnie z art. 35 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec niewykonania powyższego wezwania w zakreślonym terminie Sąd postanowieniem z dnia 3 września 2014 r. odmówił dopuszczenia adwokata P. S. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze pełnomocnika skarżącej. Doręczając skarżącej w dniu 10 września 2014 r. (k. 23 akt sądowych) powyższe postanowienie, Sąd jednocześnie wezwał ją do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca, pomimo upływu wyznaczonego terminu, nie wykonała powyższego obowiązku, co skutkowało tym, że Sąd postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r. odrzucił jej skargę, zwracając jej jednocześnie uiszczony od tej skargi wpis sądowy. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącej w dniu 22 stycznia 2015 r. (k. 48 akt sądowych) W dniu 24 lutego 2015 r. (data nadania – k. 54 akt sądowych) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi w zakresie jej podpisania. Wraz z przedmiotowym wnioskiem strona nadesłała własnoręcznie podpisany egzemplarz skargi. Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała, że po otrzymaniu w dniu 10 września 2014 r. wezwania do podpisania skargi była przekonana, iż obowiązek ten zostanie wykonany przez jej pełnomocnika – adwokata P. S.. Dopiero zaś z postanowienia z dnia 7 stycznia 2015 r. odrzucającego jej skargę dowiedziała się, że wezwanie to nie zostało wykonane. Z kolei dopiero w dniu 19 lutego 2015 r. otrzymała pocztą elektroniczną od adwokata P. S. skan jej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu powołany wyżej przepis znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie, albowiem z treści wniosku M. B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie wynika, że został on złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Należy zauważyć, że jako przyczynę uchybienia przedmiotowego terminu skarżąca wskazała okoliczność, iż po otrzymaniu w dniu 10 września 2014 r. wezwania do podpisania skargi, pozostawała ona błędnym przekonaniu, iż wezwanie to winien wykonać jej pełnomocnik - adwokat P. S.. Twierdzenie to – zdaniem Sądu – nie wydaje się prawdopodobne wobec faktu, iż wraz z przedmiotowym wezwaniem skarżącej doręczono niezaskarżalne (o czym została ona pouczona) postanowienie z dnia 3 września 2014 r. o odmowie dopuszczenia adwokata P. S. do udziału w przedmiotowym postępowaniu sądowym w charakterze jej pełnomocnika. Niezależnie jednak od oceny tej kwestii pod kątem uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu należy stwierdzić, iż o prawidłowym sposobie wykonania wezwania do usunięcia braku formalnego skargi, tj. o konieczności podpisania skargi osobiście przez skarżącą, dowiedziała się ona (jak zresztą sama przyznała w rozpoznawanym wniosku) najpóźniej w chwili zapoznania się z treścią postanowienia z dnia 7 stycznia 2015 r. o odrzuceniu skargi. Postanowienie to zostało natomiast prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 22 stycznia 2015 r. Zatem przyjąć należy, że w dniu 22 stycznia 2015 r. ustała powołana przez skarżącą przyczyna uchybienia terminu do usunięcia braku formalnego skargi. W konsekwencji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu upływał w dniu 29 stycznia 2015 r. Ubocznie podkreślić należy, że bez wpływu na tę ocenę pozostaje argument, iż skarżąca dopiero w dniu 19 lutego 2015 r. otrzymała od adwokata P. S. skan swojej skargi, który następnie – po jego wydrukowaniu i podpisaniu – nadesłała do Sądu wraz z przedmiotowym wnioskiem. Skoro bowiem przyczyną uchybienia terminu do podpisania skargi – w świetle treści rozpoznawanego wniosku – było pozostawanie przez skarżącą w błędnym przekonaniu, iż obowiązek ten winien wykonać jej pełnomocnik, nie budzi wątpliwości Sądu, że tak określona przyczyna ustała najpóźniej po zapoznaniu się z treścią postanowienia z dnia 7 stycznia 2015 r., które w jednoznaczny sposób wskazywało osobę, na której ciążył obowiązek podpisania skargi zgodnie z wezwaniem Sądu. Dalsze bierne oczekiwanie przez skarżącą na otrzymanie skanu skargi nie mogło zaś skutkować przedłużeniem 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia przedmiotowego braku, w szczególności biorąc pod uwagę, że skarżąca obowiązek w zakresie podpisania skargi mogła wykonać również nieposiadając własnego egzemplarza skargi, tj. np. poprzez podpisanie jej egzemplarza załączonego do akt sprawy. Skoro zatem skarżąca wniosek o przywrócenie terminu do podpisania skargi złożyła dopiero w dniu 24 lutego 2015 r., uznać należy, że czynności tej dokonała z uchybieniem terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji wniosek skarżącej, jako spóźniony, podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.