II SA/Lu 618/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak[...] w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie Starosta decyzją z dnia [...] r. znak: [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu S.K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości G., Gm. G . Od powyższej decyzji odwołanie złożył S. T. – właściciel działki o nr ew. [...], z którą graniczy projektowany budynek. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda decyzją z dnia [...] r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W piśmie z dnia 11 września 2008 r. zawierającym skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. S. T. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków w postaci rozpoczęcia prowadzenia inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja, a tym samym wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody majątkowej polegającej na znacznym zmniejszeniu wartości nieruchomości stanowiącej jego własność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy. Podkreślić należy, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W niniejszej sprawie, uzasadniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, skarżący wskazał na naruszenie szeregu przepisów techniczno-budowlanych w toku postępowania administracyjnego, między innymi odległości projektowanej inwestycji od granicy działki, zacienienia oraz błędne ustalenie przez organy administracji sposobu użytkowania budynku należącego do wnioskodawcy. Powyższe okoliczności mogą stanowić podstawę do wniesienia skargi, jednakże nie można uznać, że w takiej sytuacji strona wyczerpała obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe przesłanki nie mogą być jednak podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ochrona stron postępowania jedynie w szczególnych sytuacjach, gdy wskutek wykonania zaskarżonej decyzji może dojść do niebezpieczeństwa powstania szkody, czyli określonej starty, czy też skutków trudnych do odwrócenia w aspekcie materialnym. Przy czym chodzi tu o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Skarżący we wniosku nie podniósł okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ww. ustawy. Już sam brak uzasadnienia wniosku przemawia za jego oddaleniem - również zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien skutkować jego oddaleniem (por. II OZ 1024/05, II OZ 1099/05). Należy jednak podkreślić okoliczność, że w przypadku decyzji dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę, to na inwestorze spoczywa ryzyko prowadzenia budowy w sytuacji niepewnej, jaką jest możliwość uchylenia decyzji przez Sąd i z tego względu to inwestor może ponieść realną szkodę. W przypadku uwzględnienia skargi to właśnie inwestor, a nie skarżący, będzie ponosił koszty związane z doprowadzeniem inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.