II SA/Lu 618/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., po rozpoznaniu odwołania Z. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału – utrzymało w mocy wskazaną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że wnioskiem złożonym w dniu [...] marca 2011 r. Z. W. zwrócił się z prośbą o przyznanie świadczenia na zakup opału w kwocie 400,00 zł. W tym samym dniu pracownicy organu pierwszej instancji podjęli nieudaną – z uwagi na nieobecność skarżącego – próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Pracownicy socjalni po raz kolejny udali się do miejsca zamieszkania wnioskodawcy w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w dniu 11 marca 2011 r. W trakcie wywiadu Z. W. odmówił udzielenia jakichkolwiek informacji o swojej aktualnej sytuacji bytowej, wskazując, że wiedzę na ten temat organ powinien posiadać z urzędu. W tym samym dniu wnioskodawca złożył do organu pismo uzupełniające wywiad środowiskowy, w którym wskazał wydatki związane z utrzymaniem domu, takie jak: 135 zł (energia elektryczna), 30 zł (telefon), 40 zł (wywóz nieczystości ciekłych), 100 zł (pisma procesowe strony), 60 zł (wyżywienie zwierząt), 30 zł (leki inne niż psychotropowe). Do pisma dołączył odcinki renty z grudnia 2010 r., stycznia i lutego 2011 r. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. organ pierwszej instancji odmówił przyznania stronie wnioskowanej pomocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z uwagi na utrudnienia w kontakcie wnioskodawcy z pracownikami socjalnymi, wynikające z jego schorzeń, ustalając stan faktyczny zmuszony był posiłkować się wiedzą na temat sytuacji życiowej strony znaną organowi z urzędu. Organ ten podkreślił, iż wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a pozostająca z nim w separacji żona mieszka w tym samym domu. Wnioskodawca zajmuje pokój i kuchnię, w której korzysta z kuchni węglowej, zaś pokój i łazienka są użytkowane wspólnie przez małżonków. Źródłem utrzymania strony jest renta w wysokości 616,72 zł netto miesięcznie, z tym, że część świadczenia potrąca organ rentowy na poczet zaległości komorniczych i dlatego też faktycznie otrzymuje on kwotę 440,15 zł. Dochód strony, obliczony zgodnie z art. 8 ustawy o pomocy społecznej, wynosi zatem 616,72 zł. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], przyznano wnioskodawcy świadczenie pieniężne na zakup żywności w kwocie 200 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2011 r. Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że odmowę przyznania stronie żądanej pomocy uzasadnia fakt, iż w sezonie grzewczym 2010/2011 wnioskodawca otrzymał już pomoc w wysokości 970 zł na zakup opału ze środków OPS w N. Organ podniósł, iż rolą pomocy społecznej nie jest zaspokajanie wszystkich zgłaszanych potrzeb wnioskodawców, lecz pełni ona funkcję uzupełniającą wobec własnych możliwości i uprawnień osób starających się o przyznanie pomocy, a nadto jest ograniczona z powodu wielkości posiadanych środków finansowych i znacznej liczby osób kwalifikujących się do uzyskania wsparcia społecznego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na stwierdzenie, że sytuacja odwołującego się nie stanowi szczególnego przypadku, uzasadniającego przyznanie wnioskowanej pomocy w myśl art. 41 pkt 1 ustawy. Strona otrzymała już pomoc w formie specjalnych zasiłków celowych na zakup opału w kwocie 620 zł (przyznaną decyzjami z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...]). Kwestionowana przez stronę kwota przyznanej pomocy obejmowała również pomoc w formie rzeczowej, to jest węgla do kwoty 350 zł wraz z transportem (przyznaną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...]). Z powyższego, zdaniem Kolegium, wynika, że pomoc udzielona stronie przewyższa średnią kwotę wypłacanych w gminie N. świadczeń dla osób i rodzin znajdujących się w podobnej sytuacji, co odwołujący się. Kolegium uznało za niezasadne zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące błędnego obliczenia jego dochodu oraz uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. W szczególności nieuzasadniony jest zarzut niezapewniania czynnego udziału w postępowaniu wskutek niewydania stronie uwierzytelnionej kopii aktualizacji wywiadu środowiskowego. Wniosek odwołującego o wydanie kserokopii wywiadu została załatwiony formalnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], odmawiającym sporządzenia i wydania uwierzytelnionego odpisu wywiadu, a sam odwołujący się mógł swobodnie zapoznać się z treścią tego wywiadu w toku postępowania pierwszo instancyjnego. Od powyższej decyzji skargę do sądu administracyjnego złożył Z. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2011 r. skarżący zarzucił, że decyzje organów obu instancji naruszają przepisy art. 10, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej organy błędnie ustaliły wysokość jego dochodu, nie uwzględniając zajęcia komorniczego renty, a także wadliwie przyjmując wysokość kryterium dochodowego. Wbrew twierdzeniom organów skarżącemu nie została przyznana pomoc na zakup opału w wysokości 970 zł. Skarżący podkreślił, iż organy uniemożliwiły mu – jako osobie cierpiącej na schorzenia psychiczne – branie czynnego udziału w postępowaniu w tej sprawie. W jego ocenie aktualizacja wywiadu środowiskowego przeprowadzona w dniu 11 marca 2011 r. została przeprowadzona z naruszeniem § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego. Do akt skarżący dołączył kserokopie pism z dnia 28 lipca 2009 r., 1 marca i 23 września 2010 r., 11 i 12 marca 2011 r., kierowanych przez niego do organu pierwszej instancji, oryginał oświadczenia z dnia 11 marca 2011 r., podpisanego przez T. W. i T. Z., a także kserokopię orzeczenia o niepełnosprawności skarżącego z dnia 11 czerwca 2002 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie można uznać za zasadną, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Skarżący domagał się przyznania zasiłku celowego, zatem w sprawie zastosowanie mieć będą przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa". Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy). Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Jedną z form pomocy społecznej jest świadczenie pieniężne w postaci zasiłku celowego. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, iż osobie samotnie gospodarującej, jaką jest skarżący, świadczenie to może być przyznane wyłącznie wtedy, gdy jej dochód nie przekracza kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, które wynosi 477,00 zł. Z ustaleń organów administracji wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, pozostaje w separacji z żoną, która mieszka w tym samym budynku. Jego dochód, który stanowi renta w kwocie 616,72 zł miesięcznie, przekracza kryterium dochodowe w wysokości 477,00 zł, warunkujące przyznanie zasiłku celowego na podstawie powołanych przepisów. Należy podkreślić, iż niezasadne są zarzuty skarżącego, co do błędnego ustalenia jego dochodu przez organy administracji. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. W myśl zaś ustępu 4 tego artykułu do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się: 1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; 2) zasiłku celowego; 3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; 4) wartości świadczenia w naturze; 5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych. Fakt, iż z przysługującej skarżącemu renty potrącane są egzekwowane przez komornika należności niealimentacyjne i w związku z tym skarżący, jak podaje, faktycznie otrzymuje kwotę 440,15 zł, w świetle powołanego art. 8 ust. 3 i ust. 4 ustawy, nie ma wpływu na wysokość dochodu w rozumieniu ustawy. Prawidłowo zatem organy administracji wydały w niniejszej sprawie decyzje w oparciu o art. 41 pkt 1 ustawy stanowiący, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Przepis ten oparty jest na uznaniu administracyjnym, gdyż pozostawia organom administracji duży zakres swobody w ocenie, czy przyznanie pomocy w danej sytuacji jest uzasadnione okolicznościami sprawy czy też zachodzą podstawy do odmowy uwzględnienia wniosku strony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przyznanie zasiłku celowego na podstawie omawianego przepisu może nastąpić tylko "w szczególnie uzasadnionych przypadkach", a więc w sytuacjach zupełnie wyjątkowych, gdyż o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód strony, a sytuacja życiowa, w której się ona znalazła. Nie można więc z tej formy pomocy społecznej wyprowadzać wniosku, iż przyznanie takiego zasiłku jest obowiązkiem organu – tak jak się to czyni w odniesieniu do osób spełniających kryterium dochodowe. Organy administracji obu instancji prawidłowo oceniły, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", pozwalający na przyznanie świadczenia w myśl art. 41 pkt 1 ustawy. Kolegium zasadnie stwierdziło, że ocena przesłanek przyznania świadczenia na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy winna być dokonana przy uwzględnieniu szczególnego charakteru tego świadczenia. W toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie skarżący nie wskazał na istnienie w jego przypadku szczególnych okoliczności, które wskazywałyby na zasadność przyznania wnioskowanej pomocy. Wbrew zarzutom skarżącego nie można uznać, iż taką okolicznością jest jego trudna sytuacja finansowa. Skarżący posiada stały dochód w postaci renty, a także uzyskuje w szerokim zakresie pomoc w formie różnorodnych świadczeń z pomocy społecznej, winien zatem wykorzystywać własne możliwości w celu zaspokojenia swoich potrzeb bytowych. Istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma również fakt, iż, jak wynika z akt administracyjnych, w uwzględnieniu innych, wcześniejszych wniosków, skarżącemu została przyznana pomoc w formie świadczeń mających na celu zaspokojenie tej samej potrzeby bytowej, co wskazywana we wniosku złożonym w niniejszej sprawie. W okresie poprzedzającym datę złożenia wniosku w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji decyzjami z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], przyznał skarżącemu pomoc w formie specjalnych zasiłków celowych na zakup opału w łącznej kwocie 620 zł. Ponadto, jak wskazało Kolegium (co potwierdza treść uzasadnienie wyroku tut. Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r., II SA/Lu 441/10), organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], przyznał skarżącemu zasiłek celowy specjalny w formie pomocy rzeczowej – 500 kg węgla (o wartości do kwoty 350 zł) wraz z dowozem do miejsca zamieszkania. Ubocznie zauważyć należy, iż pomoc przyznana wskazaną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., co Sądowi jest wiadome z urzędu, nie została jednak udzielona skarżącemu z powodu odmowy przyjęcia przez niego udzielonego świadczenia (por. uzasadnienie wyroku Sądu z dnia 2 czerwca 2011 r., II SA/Lu 202/11). Z uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 14 grudnia 2010 r., II SA/Lu 574/10, wynika również, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. przyznał skarżącemu specjalny zasiłek celowy w formie pomocy rzeczowej – 300 kg węgla z dowozem do miejsca zamieszkania. Należy mieć także na uwadze, że według danych księgowych organu pierwszej instancji kwota przypadająca na specjalne zasiłki celowe w 2010 r. wynosiła 44 765,19 zł i skorzystało z niej 177 rodzin. Średnia wysokość udzielonej pomocy wynosiła więc 422,29 zł, niezależnie od tego, czy rodzina obejmowała jedną czy więcej osób (k. 8 akt adm. I inst.). Wysokość pomocy udzielonej skarżącemu w tym okresie jest więc znacząca. W tych okolicznościach ocena organów administracji, które stwierdziły, że sytuacja życiowa skarżącego nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku wskazującego na potrzebę udzielenia zasiłku celowego na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy nie jest dowolna. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżącego. Stosownie do art. 106 ust. 4 ustawy decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Rodzinny wywiad środowiskowy, w myśl art. 107 ust. 1 ustawy, przeprowadza się w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin. W przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie, sporządza się aktualizację wywiadu. W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację sporządza się nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych (ust. 4). Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672 ze zm.) rodzinny wywiad środowiskowy obejmuje czynności pracownika socjalnego zmierzające do ustalenia sytuacji bytowej wnioskodawcy, w szczególności przeprowadzenie rozmowy w miejscu zamieszkania lub pobytu osoby (rodziny), zebranie niezbędnej dokumentacji Skarżący, co w rozpoznawanej sprawie jest okolicznością bezsporną, jest osobą cierpiącą na schorzenia psychiczne. W myśl zaś § 5 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, w przypadku gdy o przyznanie świadczenia ubiega się osoba, do której mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535, ze zm.), i nie można, ze względu na stan jej zdrowia, uzyskać podczas wywiadu wymaganych informacji lub dokumentów, o których mowa w § 7, pracownik socjalny odnotowuje ten fakt w kwestionariuszu wywiadu. Należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom Z. W., wobec niemożności przeprowadzenia wywiadu – w stanie sprawy – prawidłowo postąpiły organy administracji ustalając jego sytuację życiową w oparciu o dokumentację znajdującą się w aktach administracyjnych innych spraw, znaną organom z urzędu. W ocenie Sądu takie działanie organu było nie tylko zgodne z prawem, lecz również leżało w dobrze pojętym interesie skarżącego. Z tych samych powodów nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 77 § 4 k.p.a., zgodnie z którym fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Nie można podzielić zarzutów skargi, iż działania organów powodują zagrożenie zdrowia i życia skarżącego. Jakkolwiek skarżący nie uzyskał w rozpoznawanej sprawie wnioskowanego świadczenia, to nie jest on pozbawiony pomocy. Skarżący od lat objęty jest bowiem systematyczną pomocą udzielaną mu ze środków organu pomocy społecznej. Z akt administracyjnych wynika, iż oprócz wskazanych wyżej świadczeń na zakup opału, skarżącemu przyznano zasiłek celowy na zakup żywności w kwocie 200 zł miesięcznie w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r. oraz w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2011 r. Jednocześnie skarżący otrzymywał pomoc w formie specjalnych zasiłków celowych udzielanych na zaspokojenie innych jego potrzeb, a ponadto świadczone były na jego rzecz specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Łączna wartość świadczeń z pomocy społecznej przyznanych skarżącemu w 2010 r. wyniosła 20 328,00 zł (k. 10-12 akt adm. I inst.). Świadczenia te, wbrew zarzutom skarżącego, nie zostały doliczone przez Kolegium do jego dochodu, a jedynie zostały wskazane na potwierdzenie faktu korzystania przez niego ze świadczeń pomocy społecznej, udzielanych mu przez organy stosownie do jego różnorakich potrzeb. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 k.p.a., wskazać należy, iż warunkiem koniecznym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 i 81 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 157; W. Taras, Glosa do wyroku NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, OSP 2007, nr 3, poz. 26). Skarżący nie wykazał w żaden sposób, by został pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy też możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie tym przepisom mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z akt administracyjnych wynika zresztą, że skarżący, wbrew podniesionym przez niego zarzutom, został zawiadomiony przed wydaniem zaskarżonej decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, miał więc zapewnioną możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu. Bezzasadne są także zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organy administracji innych przepisów postępowania. Wskazać należy, iż organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organy te przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W szczególności należy podkreślić, iż Kolegium wyjaśniło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wątpliwości skarżącego co do kwestionowanej przez niego kwoty udzielonej pomocy wskazanej w decyzji organu pierwszej instancji. Dołączone do pisma procesowego z dnia 14 listopada 2011 r. pisma z dnia: 28 lipca 2009 r., 1 marca i 23 września 2010 r., 11 marca i 12 marca 2011 r., kierowane przez niego do organu pierwszej instancji, zostały sporządzone przed dniem złożenia wniosku w rozpoznawanej sprawie, to jest przed 2 marca 2011 r., i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Pismo skarżącego z dnia 12 marca 2011 r. (złożone w organie w dniu 14 marca 2011 r.) stanowi wniosek skarżącego o wydanie mu kserokopii legitymacji służbowej jednego z pracowników socjalnych, nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Okoliczność, iż skarżący jest osobą niepełnosprawną z orzeczonym stopniem niepełnosprawności z tytułu schorzeń psychicznych jest znana organom z urzędu (k. 1 akt adm. I inst.). Orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 11 czerwca 2002 r. nie wnosi więc nic nowego do sprawy. "Oświadczenie", podpisane przez żonę skarżącego T. W. i jej opiekunkę T. Z., zostało datowane na dzień 11 marca 2011 r. Nawet, gdyby przyjąć, że istotnie zostało ono sporządzone w tej dacie, na co nie ma żadnego dowodu, to okoliczności w nim podniesione nie świadczą o wadliwości decyzji organów obu instancji. Z decyzji tych organów wynika bowiem, że pomimo braku uzyskania – w toku wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 11 marca 2011 r. – wyczerpujących informacji od skarżącego na temat jego sytuacji życiowej, okoliczności te ustalił organ pierwszej instancji samodzielnie, w oparciu o dowody znajdujące się w aktach administracyjnych innych spraw. Pismo skarżącego z dnia 11 marca 2011 r., zatytułowane "uzupełnienie wniosku z 26.02.11 i wywiadu (11.03.11)", znajduje się w aktach administracyjnych sprawy i stanowiło przedmiot oceny organów administracji orzekających w sprawie (k. 6 akt adm. I inst.). Z tych wszystkich względów, wobec brak podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej wyżej ustawy oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).